De Beentjes van Sint-Hildegard (2020)

Vanaf 13 februari 2020 in de bioscoop (September Film Distribution)

Johan Nijenhuis goes Omroep Max...!

Durf ik te zeggen dat de trailer me wel aanspreekt? Ik moest zelfs een paar keer lachen...

Ik heb een zwak voor Finkers, maar afgaande op de trailer spreekt me dit totaal niet aan. Het oogt allemaal zo vlak, het lijken wel sketches. Gezien de regisseur nou ook niet echt bekend staat om echt kwaliteit te leveren, verwacht ik er niet veel van. Maar goed, misschien valt t mee...

Men verwacht er veel van in Tukkerland: Voorpremière ‘De Beentjes Van Sint-Hildegard’ in Enschede na een week vrijwel uitverkocht:

"Op woensdag 12 februari wordt de Twentse film voor het eerst in de bioscoop gedraaid. Vanwege de populariteit van de film had Kinepolis Enschede al zes zalen beschikbaar gesteld, maar hier is nu een zevende zaal aan toegevoegd."

Prachtige vent, die Finkers, maar wat een waardeloze trailer. Al lijkt het beter dan al het voorgaande werk van Nijenhuis, dat dan weer wel.

Na de wanstaltig slechte film 'Verliefd op Cuba' dacht ik dat ik mijn laatste film van Johan Nijenhuis wel gezien had, maar... Herman Finkers . Dus toch maar gegaan. Verrassend goede leuke film. Goede plot, geen moment verveeld, leuke grappen. Een echte aanrader. Zalige feel good movie.

Van de week naar de bios voor de beentjes.

En wat een geweldig mooie en leuke film.

In de top 3 Nederlandstalige (nou ja... Nederlandstalig ) films. Humor en een goed lopend verhaal. Finkers en cast acteren echt goed. Geen sensatie of overdreven special effects. Gewoon een mensen verhaal.

Echt genoten 5*

Nijenhuis, hou dit vast!

Aardig drama met een nogal belachelijk verhaal, en wat zinloze bijverhaaltjes, maar wel sympathiek en knus allemaal. Herman Finkers probeert duidelijk wat mooie plaatjes van Twente te tonen, en en passant wat typisch Finkeriaanse humor te uiten.

Heeft allemaal niet veel om het lijf, maar kijkt lekker weg.

Gelukkig met ondertiteling.

Wat een geweldige film

Door Herman Finkers geschreven en grotendeels in (overtuigend) Twents gesproken komisch drama waarin Jan [Finkers] zijn leven een andere draai besluit te geven nadat zijn schoonvader Arend [Jan Roerink] - die net als Jan jarenlang onder de plak van zijn echtgenote zat - komt te overlijden en Oma Sinie [een hilarische Annie Beumers] en Gedda [Johanna ter Steege] besluiten Arends laatste wens niet te respecteren. Maar om los te komen van de verstikkende routine van zijn huwelijk moet Jan erg drastische maatregelen nemen.

De typische Finkershumor en de verzorgde regie van Johan Nijenhuis blijken goed samen te gaan, al lijkt het erop dat er wat onenigheid was over het einde. Dat slot is helaas wat formulematig. De film bevindt zich bovendien op glad ijs wanneer het zich verplaatst naar een dagopvang voor mensen met Alzheimer, maar het scenario gaat niet over de schreef, al zal niet iedereen de bijbehorende grappen even goed kunnen waarderen. In zijn eerste substantiële werk als acteur in bijna 15 jaar blijkt Finkers nog steeds uitstekend uit de voeten te kunnen met dit materiaal en hij en Ter Steege dragen dit komische drama met verve.

Geweldige leuke film. Van genoten.

Pracht van een film, hoor. Zeker als je een Twentse achtergrond hebt. Ik moest mezelf dwingen om niet naar de ondertiteling te kijken. Finkers is op dreef en Johanna Ter Steege is een geweldige actrice.

De trailer verklapt gelukkig niet al te veel.

Heerlijke film voor wat ouder publiek.

Voor de geinteresseerden: Finkers baseerde het scenario op de Tsjechische film Teorie Tygra. Die film is anders, maar sommige delen zijn verbatim overgenomen. Zie hier de trailer.

Film Trailer: Teorie tygra / Tiger Theory - YouTube

Nooit gedacht dat ik zou uitkijken naar een film van Nijenhuis. Maar als groot liefhebber van het werk van Finkers - en zijn betrokkenheid als scenarist en hoofdrolspeler - deed me uitkijken naar deze Beentjes van Sint-Hildegard. Finkers gebruikte het script van de Tsjechische film Teorie Tygra, maar maakt er zijn eigen ding van. Ken het origineel niet, maar de droge humor en natuurlijk de vele Twentse invloeden voelen geregeld erg Finkers. Sterke keuze ook dat de film Twents gesproken is, het is duidelijk dat Finkers lekker los is kunnen gaan op de dialogen en heerlijke Twentse uitspraken, die door het script heen zitten. Beentjes is een fijne, hartverwarmende tragikomische film geworden, met goede rollen, leuke dialogen en qua toon lekker rustig en met weinig poespas. De film is toegankelijk; geen zwarte art-house, maar de 'Verliefd op Onze Jongens-or whatever'- doelgroep wordt gelukkig ook niet aangesproken.

Toch is Beentjes niet vlekkeloos, met name rondom de derde akte van het script wordt het jammer genoeg wat mager. De relatieperikelen van de kinderen van Finkers voelen vaak een beetje karig, alsof het er soms met de haren bijgesleept wordt. De aanpak van de boodschap is vaak ook iets te simplistisch; personages zeggen voortdurend letterlijk teksten als 'mannen kunnen niets zonder hun vrouw'. Dat soort dingen werken echter veel sterker in kleine scènes waarin Finkers buiten verplicht een kussentje en thee krijgt, ook al wil hij dit niet. Wat dat betreft jammer dat de film daar niet iets subtieler mee om gaat, iets meer 'show don't tell' was fijn geweest. Ook de schoonzoon van Finkers - de enige die ABN spreekt - werd soms wel heel erg neergezet als een kwade slechterik. Beetje nuance daarin was fijn geweest. Verder ontgaat mij de meerwaarde van die fotografe volkomen, voelde totaal niet nodig voor het verhaal.

Zoals gezegd, de momenten die in de film wel erg sterk werken, zijn de onderonsjes tussen Finkers en een sterke Johanna ter Steege. De film is soms enorm komisch, maar dan wel van het kaliber 'grijns', het is niet alsof je van de sterke grappen onder de tafel ligt van het lachen. De dramatische momenten werken ook prima, tenzij de film weer té ver gaat ("Jij bent als deze ezels"). Ondanks dat ik die subtiliteit erg graag meer had gezien, valt van Beentjes enorm te genieten. Van mij mag Finkers dit vaker gaan doen. En Nijenhuis mag wat mij betreft ook iets meer focussen op dit soort films in tegenstelling tot de meuk die hij veelal maakt. Maar goed, die 'meuk' zorgt vaak wel voor volle bioscoopzalen, dus er zullen ongetwijfeld veel mensen van genieten. Degene die echter wel ontslagen mag worden is degene die deze poster heeft bedacht. Wat een verschrikkelijk onding, zeg!

3,5 sterren.

Ondanks dat ik een fan van de cabaretier en mens Herman Finkers ben, had ik niet verwacht dat ik deze film zou zien in de bioscoop, maar ik zat er vrijdagavond toch. Met mijn moeder, die ‘m graag wilde zien en dat is vrij bijzonder, want ze kijkt nooit films maar wilde hier echt heen. Dat het geen komedie zou worden was me bekend, maar dat ik me er zo goed mee zou vermaken had ik totaal niet aan zien komen.

Ik durf De beentjes van Sint-Hildegard wel een van de verrassingen van 2020 voor mezelf te noemen. Dat ik dat nog eens zou zeggen over een Nederlandse film, nota bene gemaakt door het toonbeeld van Nederlandse baggerproducties, Johan Nijenhuis. De man die echt geen reet geeft om een strak verhaal en goed acteerwerk, zolang zijn films maar worden bezocht door jonge pubermeisjes of ingedutte huismoeders. Nou ja, deze Nijenhuis levert hier gewoon serieus vakwerk af. Eigenlijk is alles gewoon goed aan de film. Het verhaal is van begin tot eind vermakelijk en pakkend, het acteerwerk is bijna zonder uitzondering goed, waarbij ik Herman Finkers echt uitstekend vond. De man is zo sympathiek en geestig, daar kan ik van genieten. En ook de aankleding van de film is fijn, met goed camerawerk en heel wat geslaagde momenten die prima in beeld kwamen. Het gesproken dialect werkt ook sfeerverhogend, maar goddank was er ondertiteling haha.

Het verhaal over de al 35 jaar met Gedda getrouwde Jan die maar niet meer kan ontsnappen aan haar bemoeizucht wordt op een erg leuke manier uitgewerkt met drama en ook zeker genoeg zwartgallige humor en droge opmerkingen om het luchtig en prettig kijkbaar te houden. Scènes als met de bril die mee moet, het bezoek aan de uroloog of de thee en het kussentje in de achtertuin zijn leuk. Je stoort je als kijker ook aan de bemoeizucht van het vrouwelijke deel van zijn familie. Zijn veel te aanwezige vrouw, zijn stront-eigenwijze schoonmoeder die niet eens de laatste wens van haar overleden man respecteert, omdat ze zijn crematiewens laat lopen en denkt dat begraven handiger is. Jan die dan de keuze maakt om te doen of hij dementerend is, om aan zijn vrouw te ontkomen, maar uiteindelijk toch leert dat je er bijna niet aan kan ontsnappen. Ook de bijrollen van zijn familieleden vond ik wel leuk, omdat ze lekker tegenstrijdig zijn. Zijn dochter zit ook in een verstikkende relatie, terwijl zijn zoon juist wel alle vrijheid krijgt en daarmee ook botst met de familie. De meeste familieleden worden vrij karikatuur neergezet, maar dat werkt hier wel.

Na anderhalf uur was de koek wel weer op en had ik een hele vermakelijke avond gehad. Dit soort films geven de Nederlandse film weer wat eerherstel, maar het zijn jammer genoeg vaak wel de uitzonderingen. De kans dat Nijenhuis na deze Beentjes weer een nieuwe pakkende film maakt lijkt me helaas veel kleiner dan dat hij weer een strontvervelend commercieel flutfilmpje met een lading GTST niveau prutacteurs op de markt brengt.

4*

Net terug uit de bioscoop, en zit nog na te grinniken.

Op sommige momenten was het echt heel hard lachen geblazen (pijnlijk middenrif)

Ook op momenten dar Finkers niet zelf in beeld was lukte dat af en toe.

De scène bij het tankstation is hilarisch.

Gelukkig koos men voor het Twents als voertaal, dat is echt een grote meerwaarde voor deze film.

Finkers heeft zich hiermee ook nog een filmisch monument gezet.

Vooruit > dikke 4 *

De scene in dat huis in het bos met Daphne en Herman komt verbatim uit die Tsjechische film. Gewoon 1op1 overgenomen.

Ik dacht eerst dat ze onderzoek deed of zoiets. Ik vond het ook een scene die er een beetje met de haren was bijgesleept.

Het is inderdaad 1 op 1 overgenomen, sommige mensen zouden zeggen ordinair gejat.

Mwah, aardig verhaal, goed geacteerd maar ik miste toch echt wat scherpte. Sommige grappen waren leuk maar nergens doldriest of pijn in je buik gevend. De scènes in het dementenhuis met de patiënten vond ik uitermate zwak en ook weinig toevoegen aan het verhaal. Maar het belangrijkste was dat sommige scènes te weinig impact kregen, terwijl er wel een voedingsbodem voor was. Net dat beetje meer inzoomen of scherper reageren op elkaar zou al geholpen hebben. Maar ja, het is ook nooit mijn favorite regisseur geweest.

Nou ja, gejat... Het is bekend dat Finkers een bewerking heeft gemaakt van dat Tsjechische script. Ik weet niet wat de afspraken met de scenarist / regisseur van die film zijn.

Daarnaast komt zo'n Tsjechische film nooit in Nederland in de bioscoop, dus het is niet dat iemand er echt last van heeft.

Die 'grap' ik wilde thee met rum maken maar kon nergens thee vinden komt letterlijk terug in De Beentjes en dus lijkt me gejat wel op zijn plaats. Ik heb er ook geen last van maar dat is een ander onderwerp.

Met een meid die geen thee in huis heeft, zou ik sowiso nix willen.

Aazhyd

Ik ook niet

(tenzij het Daphne Bunskoek is. )

Met Daphne kan een man zich best vermaken zonder thee ja. Zeker de Daphne van een jaar of 10 geleden, maar ze is nog steeds wel leuk.