Lux Æterna (2019)

Nieuwe Noé.

Wat mij betreft tot nu toe wel zijn minste, maar ik moet dan ook nog Love zien. Lux Æterna lijkt voor zijn doen nogal haastig in elkaar gedraaid te zijn, wat niet alleen voor een kortere speelduur zorgt maar ook een voor zijn doen ondermaatse aanpak. Zijn stijl is gelukkig verder nog wel te herkennen.

Zo is de cinematografie nog steeds zoals je kan verwachten. Veel kleurtjes, veel wow. Het sterke camerawerk ontbreekt echter dit keer, aangezien deze film toch vooral handheld wordt opgenomen. Pas in de finale gaat de film echt los, maar de eerste 40 minuten bestaan voornamelijk uit het volgen van een nogal boze en opvliegende behind-the-scenes setting van een bepaalde film.

Acteerwerk is goed en Gainsbourg ontstijgt haar eigen niveau, maar erg interessant weten de eerste 20 minuten niet te worden. Zeker aangezien de film opent met een lange conversatie tussen Gainsbourg en Dalle. Eenmaal we naar de filmset zelf vertrekken stijgt het niveau om uiteindelijk met een knaller te eindigen in de laatste 10 minuten. Laat ik maar meteen de mensen die aan epilepsie lijden de film afraden.

Het is jammer dat Noé niet de overtreffende stap naar echte visuele perfectie kan maken dit keer, maar de laatste 10 minuten komen wel aardig dicht in de buurt. Geweldig geregisseerd, overweldigend gebracht ook. Sound editing is magistraal, de rest van de film kan deze sequentie zoals verwacht nergens evenaren, daarom is het extra fijn om te zien dat Noé nooit echt volledig weg is geweest.

Vergelijk Lux Æterna maar met een iets bozere, kortere en goedkopere versie van Climax. Briljant in de laatste 10 minuten, maar de eerste 15 minuten zijn toch wat taai en verder volg je vooral een boze filmset met een toefje Noé. Niet het beste waar hij mee is gekomen, maar nog steeds bewijs dat hij nog altijd over zijn talent beschikt.

Film die me eigenlijk meer kon verrassen dan Love en Climax. Had er niet veel verwachtingen van, en gezien de korte speelduur wist ik niet of dit echt een volwaardige worp was van Noé, maar ik ben toch redelijk weggeblazen door Lux Æterna.

Ik vond het initieel allemaal redelijk grappig, en naar het einde toe gaan alle registers open zoals eigenlijk alleen Noé dat kan. Audiovisueel overdonderend.

Moeilijk te beoordelen zoals wel vaker bij deze regisseur en wie weet valt Lux Æterna de volgende keer wel tegen, maar het voelde verfrissender aan dan Noé's 2 vorige films. De korte speelduur paste eigenlijk ook perfect.

Sowieso, als je met zo'n eenvoudig idee in amper 50-tal minuten dít uit je hoed tovert... Hoe briljant ben je dan als regisseur.

Zeker niet voor iedereen, en zelfs de Noé-fans zullen niet allemaal overtuigd zijn, maar ik heb enorm genoten.

Inderdaad meer een experimenteel tussendoortje van Noé dan een echt volwaardige feature, maar wel een erg aangename. Ergens jammer dat het experimentele voornamelijk betrekking heeft op de narratieve vorm, visueel is het toch wel gewoon wat je kan verwachten van Noé. Niet dat je me hoort klagen verder, ik heb nu eenmaal zo'n grote zwak voor zijn stijl dat ik ook hier alweer gauw verkocht was. En zoals gezegd vormen de laatste tien minuten een heerlijke climax die nog even nazindert zodra de credits tevoorschijn komen.

Toch vind ik Noé een regisseur die in langere films nog net wat beter tot zijn recht komt, met name omdat de stijl dan meer de tijd krijgt om echt zwaar te gaan wegen. Na de weliswaar geweldige climax bleef ik toch nog een klein beetje op m'n honger zitten, vergeleken met ander werk van Noé.

Behoort niet tot zijn absolute beste werk, maar lager dan een ruime 4* zou crimineel zijn.

Vervelende korte film van Gaspar Noé. Alhoewel, kort... ik heb films van drie uur gezien die korter lijken dan de vijftig minuten van dit rommelige en vooral pretentieuze werkje. Een hysterische Beatrice Dalle loopt als een kip zonder kop te schreeuwen op een filmset waar iets over heksen wordt opgenomen. Dat is het wel zo'n beetje. Bevolkt door sterotypes en lelijk gefilmd moet ik dit helaas scharen onder het slechtste dat ik tot nu toe van Noé heb gezien. Ja, zelfs het vervelende en langdradige Love was beter.

Neen, veruit het minste wat ik van Noé al heb gezien. Het deed me enigszins wat denken aan de klassieker Häxan (Film, 1922). Alleen was ik hier niet zo geboeid door de monologen van Dalle of Gainsbourg.

Het begint met de heksenvervolgingen en enkele martelpraktijken, maar het gleed als gauw af naar een weinig boeiend geheel. Ik vond het ondanks de beperkte speelduur een vrij lange zit. Noé tracht het dan nog wat op te vrolijken met zijn typische felle kleurenfilters, maar het hielp mij niet.

Naar het einde toe kwam er opnieuw wat schwung in toen de vrouwen aan de paal werden gekluisterd. Acteerwerk wel prima.

Fijn. Nu heb ik hoofdpijn.

Laat het aan Gaspar Noé om een misselijkmakende, artistieke film te maken. Veel inhoud heeft het niet maar het wordt allemaal gedragen door Charlotte Gainsbourg en Béatrice Dalle. Dat de laatste 10 minuten chaotisch en epilepsie opwekkend zijn zorgt ervoor dat dit niet te zinloos overkomt. Mijn voorkeur gaat naar de onderliggende terreur van zijn andere film Climax maar dit was best te pruimen. 3*

De film duurt maar 50 minuten, maar het is dan ook vanaf de eerste seconde al helemaal op tempo. Visueel is het helemaal Gaspar Noé, al is dicht echt wel wennen voor de kijker. Geef mij maar zijn films met iets meer opbouw zoals Climax of Irréversible die groeien tot een hoogtepunt en je als kijker visueel meesleuren in een andere dimensie.

Het is mij misschien te snel, maar toch zag ik er zoveel potentie in. Dit zou perfect werken als een live interactief theaterstuk, waar je mee op de set staat en tussen de flitsende beelden wordt meegezogen. De film zelf is niet helemaal te genieten, maar ik bewonder wel de visuele stijl van Noé.