3 from Hell (2019)

Na zoveel jaren is het dan eindelijk zover....het derde en laatste deel.
Ik heb er lang op gehoopt,alleen mijn verwachtingen zijn niet helemaal ingelost.
Ik bedoel het is leuk om deze gekken weer op het scherm te zien alleen er mist een hele hoop wat er in de eerste twee delen volop aanwezig is.
Ten eerste mis ik de''shock value'' in deze film want die is zo goed als niet aanwezig....er word genoeg bloed vergoten maar het blijft niets nieuws onder de zon,en weinig spektakel hebben.
Spaulding is zo goed als niet aanwezig in deze film en dat haalt een groot genietbaar deel weg
Het verhaal had ook zeker beter geschreven kunnen worden denk ik.
Te veel CGI al zal dat bij vele niet eens opvallen,ook heeft deze film last van te weing budget.

De eerste twee delen staan beide in mijn top tien maar deze komt niet in de buurt...ik denk dat dit Zombie zijn slechtste is.
3 sterren voor de familie reunie!

Nice om deze toffe bende nog eens op het scherm te zien, keek hier enorm nr uit, maar deze kon niet tippen aan house of 1000 corpses en the devil's rejects (die ik zeer hoog waardeer n beide de max heb gegeven). Het shockeffect is er zo niet meer, het hakt er gewoon minder op in. Ook miste ik Spaulding (buiten kort in het begin), ben fan van die ?. Ondanks dat, blijft het gewoon vette horrorfilm vol geweld n bloed die never verveelt. En na 31 n the lords of Salem die ik beide minder vind, terug een Rob Zombie gelek het moet.

Ik vind Rob Zombie een zeer fijn horror-regisseur. Hij leverde met House of 1000 Corpses een verrassend visueel debuutfilm af en met The Devil's Rejects (en Halloween) had hij zelfs onverwacht commercieel succes. Helaas kleef er aan dat succes ook een nadeel want terwijl de regisseur met The Lords of Salem zijn Magnus Opus maakte bleven de fans van die succesfilm maar om meer familie-Firelfy roepen! Hij probeerde daarna het nog één keer met een fijne genrefilm, helaas zonder succes! En tja... uiteindelijk ontkwam hij er dan niet meer aan om de fans te bedienen, maar helaas kan ik niet veel goede dingen zeggen over deze film. Het is vooral inspiratieloos!

Het plot is erg mager en van de gore en geweld is het moeilijk genieten doordat er door de camera veel wordt ingezoomd of in vreemde hoeken staat. Daarnaast is de film domweg erg standaard. Het ontbrak de film gewoon aan die vieze, grove smaak die ik verwacht van een Rob Zombie-film en wat erger was hij vervangt het ditmaal met maar simpele Hollywood-humor. Was dit nu een horror of een komedie? En werkelijk... was er niets beters te verzinnen dan een shoot-out als climax?

Dat in deze film Sheri Moon Zombie (zo als altijd) aanwezig was snap ik nog wel maar ze was hier veel ergerlijker dan anders. Haar scènes zijn bijna allemaal als een soort muziekvideo waarin ze 'schattig'rondloopt in slow motion, wat dan voor het "kwaad" moet doorgaan? Ze is hier nog meer het middelpunt en dat is jammer want Bill Moseley, Danny Trejo en de nieuwe, Richard Brake de "zwager" waren nog enigszins aangenaam om te zien! Onontkoombaar moet je het ook even over Sid Haig hebben. De man heeft niet veel schermtijd, was tijdens de opnames waarschijnlijk al ziek of is het anders geworden. Toch was zijn rol nog wel passend! Echter zijn aanwezigheid kort of lang had deze glimp van wat ooit was niet veel beter gemaakt.

Rob Zombie had lef getoond met deze film als hij Firefly-familie op gruwelijk wijze om het leven had laten komen, anders dan dat worden de fans van The Devil's Rejects nu op hun wenken bediend, en alhoewel het geen totale mislukking was, vond ik het wel een onnodige en saaie toevoeging.

Op het vervolg van "The Devil's Rejects (2005)", zaten de fans natuurlijk al een hele tijd te wachten en ik denk dat regisseur Rob Zombie er te lang mee heeft gewacht. Hij had dit vervolg gewoon jaren eerder moeten maken en dan waren de hoofdrolspelers nog lekker fris geweest en had Sid Haig ook nog de hele film kunnen meespelen.

Omdat Sid Haig gewoon te ziek (helaas inmiddels al overleden) was om zijn rol als Captain Spaulding (Cutter) te vervullen, moest Rob Zombie natuurlijk het script volledig herzien. Zo moest Spaulding vroeg uit het script worden uitgeschreven (al na circa zes minuten), waardoor er een opvallend gat achterbleef en dat is ook goed te zien in deze film. Want zonder Spaulding voelt de eerste helft van het verhaal bijna aan als een fan die hulde brengt aan de vorige twee films. Dus in deze film moeten we het vooral doen met Bill Moseley (68 jaar), Sheri Moon Zombie (49 jaar) en Richard Brake (55 jaar) en de laatste was al eens te zien in de vorige film van Rob Zombie, te weten "31 (2016)".

De film begint overigens onmiddellijk na het einde van "The Devil’s Rejects" met het bijna doden en gevangen nemen van Captain Spaulding (Sid Haig), Otis Firefly (Bill Moseley) en Baby Firefly (Sheri Moon Zombie). Na geruime tijd in het ziekenhuis te hebben verbleven, zijn ze inmiddels hersteld en worden ze alle drie naar de gevangenis gestuurd. Spaulding wordt in de gevangenis ter dood gebracht via een dodelijke injectie en Otis weet met de hulp van halfbroer Winslow Foxworth Coltrane (Richard Brake) al snel te ontsnappen. Beiden bedenken dan een plan om Baby te bevrijden uit de gevangenis en als dat gelukt is vertrekken ze naar Mexico, waar ze worden geconfronteerd met een vijand die uit is op wraak en dan begint het bloedbad.

Zeker, er zit in de eerste helft van de film nog brutaliteit (met name als ze vier personen, waaronder gevangenisdirecteur Virgil Dallas Harper en zijn vrouw Judy Harper, gijzelen in hun huis en er ook nog even een clown langskomt en dat is helaas niet Captain Spaulding), maar het voelt gewoon niet aan wat we hebben meegemaakt in "House of 1000 Corpses (2003)" en vooral "The Devil's Rejects", waar de eerste helft van het verhaal veel van wegheeft. Baby Firefly is dan vooral ook irritant (wordt wel leuk in de gevangenis geïntroduceerd met het nummer "The Wild one (1974)" van Suzi Quatro en in de gevangenis heeft ze ook vaak mot met gevangenisbewaakster Greta) en de meeste dialogen zijn niet interessant of leuk, behalve dan als Winslow begint over het gaan maken van "XXX movies" (daar is namelijk veel geld mee te verdienen), die hij dan wilt gaan noemen "The Salami Man". Hij zegt er dan het volgende over.

This guy goes around house to house, selling salami. Every time he rings the bell, ding-dong, opens it up. Woman says, "Show me your salami, motherfucker"

Ook als Winslow onder schot wordt gehouden door twee jagers (waarvan eentje een vrouw is), ontstaat er een leuke dialoog.

Winslow: You need to just sit and think for a second.
Jager: There ain't nothing to think about.
Winslow: I was thinking you could think about a nice big pair of juicy titties. Like your sister wife's titties. They're a good fucking pair.
Jager: What are you getting at ?
Winslow: So, imagine her titties sitting there and a group of men sitting around, jacking off over them, jizz going everywhere. Maybe one of them sits down and shits on her.
Winslow: Now I ain't into shitting on people, but maybe he's into shitting on her and he shits all over her.
Winslow: Another couple of guys are pissing on her, cause that's the kind of thing people are into.
Vrouw: No. Shoot him. Shoot him now !

De jager wordt overigens doodgeschoten door Otis en de vrouw wordt gescalpeerd met een mes, maar dan niet haar hoofd, maar haar gezicht.

Gelukkig weet de tweede helft van de film het nog enigszins goed te maken, want wanneer de drie Mexico weten te bereiken, dan begint het echte plezier en dan zien we ook veel brutaliteit en bloot. Daar brengen ze hun tijd door met feesten met de lokale bevolking, waaronder de eigenaar, te weten Carlos (Richard Edson), van een hotel waar ze blijven, die hun voorziet van drank en vrouwen. Het enige probleem voor hun is dat ze zijn verkocht door Carlos aan een meedogenloze bende (mannen met kostuums en luchador-maskers) genaamd "The Black Satans". Deze bende wilt met hun afrekenen omdat Otis de vader, te weten Rondo (Danny Trejo, die maar een paar minuten te zien is), van de bendeleider, te weten Aquarius (Emilio Rivera), heeft gedood tijdens het ontsnappen uit de gevangenis. En Aquarius is nu dus uit op wraak.

De tweede helft van de film heeft ook meer een Rob Zombie-sfeer en voelt gewoon zo anders aan dan de eerste helft van de film. Baby Firefly is dan ook niet meer zo irritant en ze gaat zelfs lekker tekeer wanneer ze een indianentooi opzet (danst er ook bij) en met pijl en boog de bende te lijf gaat. Ook de scène waarbij ze tijdens een spel messen gaat gooien samen met twee lokale mannen, was wel leuk en daarbij wordt o.a. gezegd door Baby (als één van de mannen het mikpunt op "seven-and-a-quarter inches" heeft gemist):

I should call that seven-and-a-quarter inches
That's pretty good if you're measuring your ding-a-ling

Als daarna de andere man er "two inches" naast zit, zegt deze tegen Baby:

I think you have wasted your money. Maybe you'll pay me another way, huh ? Show me your real Goldilocks.

Ook is lilliputter Sebastian (Pancho Moler), die het hulpje is van Carlos, een leuke toevoeging in de tweede helft en hij heeft ook een oogje op Baby. En omdat Otis en Winslow voorzien worden van vrouwen, valt er natuurlijk ook bloot te zien in de vorm van Flor de Maria Chahua (Bella), Jackie S. Garcia (Princesa) en Anny Rosario (Juanita). Met name de laatste had wel aparte torpedo-achtige borsten.

Na circa 90 minuten, als het bloedbad op het punt van beginnen staat, wordt het geweldige nummer "In a Gadda Da Vida" van de Amerikaanse psychedelische rockband "Iron Butterfly" gestart en kan het feest eindelijk beginnen. De laatste circa 20 minuten zijn dan ook zeer genietbaar, met daarin veel brutaliteit, geweld (o.a. een gevecht met machetes) en slachtoffers (o.a. Carlos, de drie hoertjes en Sebastian). Uiteraard wordt de bende uitgeschakeld en wordt bendeleider Aquarius als laatste levend verbrandt. En dat in één van de drie doodskisten, die hij had meegenomen en die bedoeld waren voor Otis, Baby en Winslow. Vlak daarvoor wordt er nog tegen hem gezegd:

Winslow: Any last words ?
Aquarius: Yeah.
Aquarius: Fuck you. Fuck you !
Otis: They always say that.
Aquarius: Fuck you !
Baby: Adiós, motherfucker !

Daarna is de film ook afgelopen en zie je ze alleen nog eventjes wegrijden in een auto.

Ik had best hoge verwachtingen van deze Horror / Misdaad film, want ik ben absoluut dol op "The Devil's Rejects" en ik was ook zeer benieuwd of ze na dat einde nog een keer zouden terugkeren, maar het uiteindelijke resultaat valt tegen. Het ontbreken van Captain Spaulding (alleen dus eventjes te zien in de eerste zes minuten, waarbij hij o.a. zegt "You know what they say, all the world loves a clown") liet een leegte achter die nooit werd opgevuld en dat veranderde het gevoel van de film volledig voor mij. Hoewel de toevoeging van het personage Winslow Foxworth Coltrane (Richard Brake) aardig werkte, herstelde de film nooit echt van de langdurige afwezigheid van Sid Haig.

Het was overigens niet allemaal slecht en met name de tweede helft van de film had wel wat weg van grindhouse-spaghetti Western, en daar heb ik ook best van genoten. Vandaar dat hij nog 3,0 sterren van mij krijgt. Gezien het einde (dat ik graag anders had gezien en waarmee men dan ook de trilogie had kunnen afsluiten), zou Rob Zombie nog een vervolg kunnen maken, maar of dat zo verstandig is ? En als hij daar ook weer te lang mee wacht, dan is misschien Bill Moseley ook niet meer onder ons.

Viva la Grindhouse! Rob Zombie houdt, ondanks het enorme verlies van de ontzettend geliefde cult-acteur Sid Haig, de wilde spirit van de 70's crime/horror cinema in leven. Heerlijk om weer even in dit RZ universum te worden gezogen. Helaas merk je doorheen de hele film wel het gemis van Captain Spaulding; een geweldig horror-icoon en onmisbaar in die geroemde (Devil's Rejects) groepsdynamiek met o.a Bill Moseley en Sheri Moon Zombie. Grote gedeeltes van de film moesten herschreven worden en de manier waarop er afscheid genomen werd met Spaulding voelt extra wrang. Maar stylewise vind ik het opnieuw genieten; erg rauw, groezelig en speels in de montage. Lapt weer wat regels aan z'n laars wat dat betreft en voelt aan als authentiek RZ; erg belangrijk.

Natuurlijk waren de verwachtingen zeer hoog dankzij Zombie's meesterwerken House of 1000 Corpses en vooral The Devil's Rejects. Twee extreem gewelddadige horrorfilms over de beruchte Firefly-familie, en dan is er nu eindelijk een sequel. Maar aan de andere kant heeft Rob Zombie naar mijn mening na deze twee films geen goede horrorfilm meer gemaakt. En ook deze Three from Hell is geen schim van zijn eerdere werk. Op geen enkel vlak mag dit in de schaduw staan van zijn twee superieure voorgangers.

De Firefly-familie, of wat er nog van over is, wordt opgelapt en vastgezet. Via nieuwsberichten zien we in grindhouse-stijl hoe Otis, Baby en Spaulding zich gedragen in de bajes en tegen de pers. Een hoopvol begin, maar daarna bewandeld de film exact hetzelfde pad als Zombie met The Devil's Rejects heeft gedaan. Ze dringen een huis binnen, vermoorden een familie en nog wat anderen, slaan op de vlucht, vinden onderdak in een hoerenhuis en eindigen met een shoot-out. Het is werkelijk waar inspiratieloos.

Door ziekte en overlijden van held Sid Haig kon hij maar een paar uur aan materiaal opnemen waardoor hij min of meer uit de film is geschreven. Hij is vervangen door nieuwkomer Firefox, de halfbroer van Otis en Baby, maar Captain Spaulding wordt enorm gemist. Hét gezicht van de Firefly-familie die voor de pikzwarte humor zorgde. En misschien ben ik een beetje Sheri-moe, maar voor het eerst irriteerde ik me een beetje aan haar overacting. De rol van Trejo mocht ook wel wat groter. Moseley stelt niet teleur, maar kan de film niet alleen dragen.

Het groezelige, vieze sfeertje mist ook een beetje. Leuk zo'n Mexicaans hoerenhuis, lekker veel naakt, maar veel te langdradig waarin er te weinig spectaculairs gebeurt naast wat kibbelen en feesten. Hiermee is het hele redneck-sfeertje opeens mijenver te zoeken.

Ook de moorden zijn weinig creatief. Niet veel schokkends, soms bloederig, maar vooral veel schietwerk. Het voelt vaak wat te zakelijk, terwijl Otis en co best weet hoe je een mens fysiek en mentaal kunt verminken. Het is leuk om de familie nog eens gezien te hebben, maar hiermee is het wel klaar. Weinig creativiteit, een herhaling van zetten, langdradig bij momenten en een teleurstellend slot.

Jammer. Dat is het woord dat vooral in m’n hoofd spookt. Het is een beetje sneu om te zien dat Rob Zombie zo relatief vroeg in zijn carrière al voelt als een artiest die op successen uit het verleden wil leunen en daar vrij hard in faalt. Het zal ook wel vermoeiend zijn om steevast te moeten horen dat je beste film uit 2005 dateert en dat al je andere films in zekere mate worden neergesabeld. Althans, positieve reacties als die hij heeft gekregen voor zijn - oprecht geweldige - The Devil’s Rejects - is even geleden. En nu keert Zombie terug met een vervolg op zijn eerste twee films. Dat is meteen al een lastige klus, want zijn Devil’s Rejects had een fantastisch einde. Hoe kom je daar nog overheen? Niet, zo blijkt.

Iets waar Zombie niets aan kon doen, maar wat wel erg jammer is voor de film is de gezondheid van Sid Haig. De acteur is inmiddels overleden en kon voor 3 From Hell maar een paar minuten beeld opnemen. En je mist hem duidelijk in de film. Om dat te compenseren introduceert Zombie een nieuwe Firefly; gespeeld door Richard Brake, waar Zombie veel vaker meer werkte. Geen verkeerd acteur, maar in deze rol voel je toch de hele tijd dat hij er niet hoort. Dan kan Zombie er nog zoveel dialogen bij gooien over dat hij nieuw is en niemand hem kent, het blijft lastig om ineens mee te gaan met een personage dat we nooit eerder zagen. Daarnaast is deze broer niet een bijster bijzonder figuur, het is de zoveelste vloekende redneck met een vieze baard. Het was fijner geweest als hij niet zo ontzettend op Otis lijkt, maar Zombie heeft het sowieso niet zo op variatie in zijn personages.

Verder denk je altijd dat een laat vervolg als dit pas komt als er een écht goed verhaal is, waar de personages voor móeten terugkeren. Maar ook dat ontbreekt volkomen bij Three From Hell, er lijkt inhoudelijk geen enkele reden te zijn waarom we dit verhaal nog moeten zien en het verhaal niet bij The Devil’s Rejects mocht eindigen. In het kort: Otis en Baby ontsnappen en gaan naar Mexico. En in dat summiere uitgangspunt probeert Zombie heel veel te herhalen uit zijn vorige film. Was Devil’s Rejects nog een wereld van verschil ten opzichte van de eerste film - House of 1000 Corpses - daar doet Zombie voor de derde film in de trilogie een herhalingsoefening. Oftewel; Sid Haig herhaalt zijn ‘stotter’ zin, Otis begint praktisch elke zin met ‘I am …’ en onder een mopje jaren 60 muziek zien we moorden die worden gepleegd. Het moment dat een stel wraakzuchtige moordenaars het hotel bestormen om wraak te nemen op onze hoofdpersonages is bijna letterlijk uit The Devil’s Rejects overgenomen.

Dat wil zeggen; Rob Zombie neemt veel over, maar doet alles een stuk minder sterk. Vooral visueel is de film een heel stuk minder. Weg zijn de sfeervolle shots, Zombie gebruikt hier bijna enkel close-ups met een voortdurend schuddende camera. Hoe fijn ik ‘m ook vind als acteur, ik was op een gegeven moment wel klaar om telkens de neusharen van Bill Moseley te kunnen tellen. Dat het er verder allemaal groezelig en smerig uitziet hoort bij de stijl van Zombie, maar het ziet er ook enorm goedkoop uit en dát kan niet de bedoeling zijn geweest. Alsof Zombie slechts twee huiskamers ter beschikking had. Three From Hell voelt als zo’n snel in elkaar geflanst vervolgje dat een jaar na een succesfilm is uitgepoept. Alleen liet Three From Hell dan 14 jaar op zich wachten. En het moge duidelijk zijn, dat wachten was geenszins de moeite waard.

2 sterren.

31 vond ik al tegenvallend, dit werkje sluit er bij aan. Het begint nog wel redelijk, maar gaandeweg sluipt het gevoel van onverschilligheid in de film. Het maakt allemaal niet veel uit wat er met de personages gebeurt omdat er gewoon geen band is met die personages. Veel bloed vloeit er wel, maar ook hier werkt de gore niet echt. Sid Haig komt nog wel in begin voor, maar moest bij deze film passen ( RIP Sid Haig ). Het verhaal is dan nadien aangepast en Richard Brake ( Winslow Foxworth Coltrane ) wordt als nieuwe lid geïntroduceerd.
Eigenlijk wordt hier weer het gevoel van onverschilligheid opgewekt. De acteur doet wel zijn best, maar de rol weet niet te behagen. Trouwens de andere rollen ook niet. Wanneer het trio in Mexico arriveert, heeft de film nog weinig te bieden. De bende waarmee ze te maken krijgen ( en uiteindelijk de wraak van de baas ) komt slapjes over. 4/10

MotherF*cker!

Heeft het vervolg te lang op zich laten wachten? Yep! Heeft het vervolg mij het gewenste resultaat opgeleverd? Nope! Ondanks de twee eerder genoemde punten heb ik me eigen toch wel prima vermaakt met 'Three from Hell'. Hier en daar belabberd acteerwerk maar dat siert de films van Rob Zombie. Maar goed dat is mijn persoonlijke mening. Sheri Moon Zombie: ouder geworden! Desondanks nog steeds een interessante vrouw om te zien. Films van Zombie zijn gewoon een soort van guilty pleasure. Ik hou d'r zo van!

***½

Het meeste is al gezegd eigenlijk.

Te lang gewacht om dit vervolg te maken.

Captain Spaulding wordt inderdaad enorm gemist.

En stukken minder entertaining als Devil's Rejects.

Toch blijft Zombie zijn eigen stijl houden en dat siert hem. Zeker niet altijd even goed, maar wel lekker anders tov vele andere films uit Hollywood.

Vooruit een zesje (3 sterren).

Beetje weird.

Vond de eerste delen in deze reeks best aangenaam, maar het is toch een soort van horror dat al een tijdje niet meer (toch niet onder de bekendere) horror te vinden is. De film voelt dan ook een beetje ouderwets aan, en dat heeft zeker niet enkel te maken met het groezelige, grainy filtertje dat Zombie over de film gooit.

Geen Haig meer, die ook kort na het uitbrengen van deze film zou overlijden, maar Brake is een waardige vervangen. Sheri Moon blijft een erg matige actrise, die enkel dankzij een hoop overgave op wat meeval kan rekenen. Gelukkig is er Moseley nog, toch wel de held van deze film.

Redelijk bruut, hard, nihilistisch en anarchistisch, toch niet de kernwoorden die je verwacht van horror films tegenwoordig. En dat maakt het ook wel leuk, want ondanks dat de film af en toe wat sloom is en de horror ook niet altijd even sterk uit de verf komt, zitten er toch een paar scenes in waarvan ik het type wel een beetje gemist heb de laatste jaren.

Heb me er best mee vermaakt. Niet het beste werk van Zombie, maar zit wel bij de beteren.

3.5*

Lekker groezelig en onbestemd sfeertje weer; Zombie blijft een handtekening houden. Van dat soort spul is er eigenlijk te weinig. Toch is niet alles even naturel als bijvoorbeeld The Devil’s Rejects. Sheri Moon is te vaak krampachtig bezig. ‘Kijk mij eens gek, onverschillig en onvoorspelbaar zijn’.

En erg spijtig natuurlijk van Captain Spaulding, maar gelukkig hebben we Otis nog met z’n lange haar en baard die de boel overeind houdt. Leuk filmpje waaruit meer gehaald had kunnen worden.

Eigenlijk een meevaller.

Vooral omdat ik Zombie niet zo hoog heb zitten als horror-regisseur. Duidelijk het enige genre waar hij goed tot zijn recht komt, maar het is niet echt mijn soort horror. Maar omdat The Devil's Rejects meeviel ook maar eens deze op Netflix aangezet.

Vond het allemaal erg meevallen hier. Normaal valt Zombie altijd wat terug in schreeuwerige en gemene horror. Deze is ook zeker gemeen, maar vond de horror-opbouw een stuk subtieler en nuchterder dan de algemene Zombie-film. Dat zorgt regelmatig voor bijna Tarantino-opbouw aan scenes. En dat werkt toch wel goed.

Haig wordt duidelijk gemist, maar Brake is een sterke vervanger. Er had denk ik geen betere acteur gekozen kunnen worden. Moseley keert ook terug en doet het meer dan redelijk. Maar Moon Zombie blijft matig, alhoewel ze het hier iets beter doet. Maar de geforceerde en theatrale trekjes bij haar karakter gaan op z'n duur wat irriteren.

Qua horror ook duidelijk goedkoper dan zijn voorgangers. CGI-bloeduitspattingen die er werkelijk niet uitzien. Maar de opbouw is elke keer weer raak. Brake en Moseley zorgen beide voor uitmuntende spanning in hun situaties en zeker wanneer Moon Zombie nog achter slot en grendel zit gaat het behoorlijk lekker met de film.

Eigenlijk ging de film zelfs richting de beste uit de trilogie voor mij, maar ik ga het toch maar op deel 2 houden, want de finale is dan toch weer erg zwak. Zeer lelijk gebrachte actie, en een tegenvallend einde. Had liever gezien dat ze dit keer wel aan hun einde kwamen. Zombie was daar namelijk zo van in 2005. Dit voelt aan als een aanfluiting.

Maar wel erg vermakelijk wederom en nogal hard hier en daar. Het nutteloze toontje had ik dit keer wat minder, terwijl het zeker aan bod komt. Maar de soms brakke regie afgewisseld door hele goede regie maakt het cijfer toch op een 3,0* af.

Goeie genade, wat een vermoeiende zit. Er leek geen einde aan te komen.

Alles is zo plat als een dubbeltje, de actie/horror begint na 15 minuten al te vervelen,

en meer heeft de film niet te bieden. Gaap! *1.0