The Dirt (2019)

Goeie film over vier jongens die een rockband beginnen met de naam Mötley Crüe. Ondanks het ruige leven vol sex, drugs en rock & roll blijft het verhaal en de personages van deze film netjes binnen de lijntjes. Maar toch kijkt het allemaal wel gemakkelijk weg. Mede door het vlotte tempo, de lekker dik aangezette jaren 80 aankleding en de vier hoofdrolspelers die het prima doen.

De écht laatste sex drugs en rock n roll band, daarna werd het allemaal maar braaf.

Het autobiografische verhaal kende ik al uit de berichtgevingen van vroeger op o.a. MTV en The Dirt dus dat was allemaal niet zo verassend meer.

Dan komt het dus aan op de uitvoering van de verfilming. De rockers waren ook nauw betrokken bij het hele proces als co-producer dus dan zit het wel goed. Als je de band een beetje kent en een concert hebt meegemaakt dan kan je niet anders dan concluderen dat de maniertjes en mimiek erg goed zijn gedaan. Het ADHD'erige springerige van Tommy Lee, de bewegingen van Vince Neill op het podium, de coolness van Sixx en het standbeeld gestalte van Mick Mars.

Eén kleine kanttekening, de auto van het ongeluk was in het echt een De Tomaso Pantera.

Binnenkort maar weer eens keihard Kickstart My Heart in de auto opzetten!

The Dirt is een zeer aangename biopic die waarschijnlijk te weinig tijd heeft om alles te laten zien wat deze band heeft meegemaakt. Waarschijnlijk is het goed dat ik van de band nog nooit had gehoord. Dat maakt je wat minder kritisch en kijkt lekker luchtig weg. Ik vond het een geweldige film.

In de eindjaren 80 lag mijn muzieksmaak vooral op Rock (vanaf de jaren 90 veranderde dat naar Metal) en ik was toen vooral fan van de bands "Van Halen" (daarvan is zanger David Lee Roth, gespeeld door Christian Gehring, heel even te zien in deze film) en "AC/DC", welke eigenlijk beiden ook een Biografie / Drama film waard zijn. De band "Mötley Crüe" was mij toen ook wel bekend (vooral van de muziekprogramma's "Power Hour", met de schattige presentatrice Nikki Groocock, en "MTV Headbangers Ball", met Vanessa Warwick, welke toen te zien waren op de televisie omstreeks middernacht), maar fan ben ik nooit van hun geweest en ik heb ook nooit een Langspeelplaat of een Compact disc van hun gekocht. Het enige nummer wat me van hun is bijgebleven was "Girls Girls Girls" (ook eventjes te horen in deze film) en dat vooral vanwege de videoclip. Verder wist ik dat ze berucht waren om hun gedrag en veel deden aan seks (met name Vince Neil en Tommy Lee, waarbij de laatste ook te zien was in een seksvideo samen met Pamela Anderson, waarbij zijn leuter net zo lang was als zijn drumsticks), drugs (met name Nikki Sixx) en alcohol.

In deze Biografie / Drama film over de band "Mötley Crüe" draait het ook veel om seks, drugs en alcohol, maar is er zeker ook het nodige drama te zien en we zien we ook wat muzikaal (waarbij ze o.a. aparte outfits dragen, die in de jaren 80 populair waren bij Glamrockbands, waarvan Mötley Crüe er eentje van is) van hun. Maar muzikaal gezien stelden ze eigenlijk niet zo veel voor, maar wel hun shows tijdens live optredens mochten er wezen (o.a. Tommy Lee spelend op een ronddraaiende drum) en daarvan zijn natuurlijk ook wat beelden te zien. Het drama gehalte heeft vooral betrekking op Nikki Sixx (o.a. op zijn moeder en vader, waar hij niets meer eer te maken wilde hebben en daarom zijn naam veranderde van Frank Carlton Serafino naar Nixxi Sixx en zijn vele drugs gebruik, waaraan hij bijna stierf) en Vince Neil (o.a. betrokken bij een dodelijk auto ongeluk en het meest tragische was natuurlijk de dood van zijn jonge dochtertje Skylar aan kanker) en beiden spelen ook min of meer de hoofdrol in deze film.

Natuurlijk komt ook Tommy Lee (o.a. zijn relatie en huwelijke met Heather Lockler, gespeeld door de mooie Rebekah Graf) aan bod en ook in mindere mate Mick Mars (die lijdt aan "Spondylitis ankylopoetica", oftewel de "Ziekte van Bechterew", welke een degeneratieve bot ziekte is. Het tast de botten en pezen die je wervelkolom in staat stellen te bewegen aan. Tegenwoordig ziet Mick Mars er ook meer uit als een Marsmannetje), maar beiden zijn toch een beetje de underdog in deze film. Het hoogtepunt (zowel letterlijk als figuurlijk) van Tommy Lee zit eigenlijk al in de tweede minuut van het verhaal en dan doel ik op de scène waarbij hij een vrouw aan het beffen is op een stoel, die daarna als een fontein (oftewel "squirting") klaarkomt

Omdat deze film gemaakt is door Netfilix had ik eigenlijk verwacht dat er nauwelijks iets bloot te zien zou zijn, omdat ik films gemaakt door Netflix normaal vrij preuts vindt, maar er valt eigenlijk best veel bloot te zien en dat o.a. van een stripper die wordt ondergekotst door Nikki Sixx. Eigenlijk is dat niet eens het goorste wat er te zien is, want de meest gore scène komt op conto van Ozzy Osbourne (gespeeld door Tony Cavalero), die een lijntje mieren gaat opsnuiven bij een zwembad en daarna gaat plassen, waarbij hij zijn eigen urine van de grond gaat drinken en daarna ook nog eens de urine van Nikki Sixx. Dat was best goor om te zien en dat vonden de andere aanwezige mensen bij het zwembad ook.

De opbouw van het verhaal was verder best leuk gedaan en in de eerste 25 minuten van het verhaal worden alle bandleden op een leuke manier geïntroduceerd en verzinnen ze ook de bandnaam "Mötley Crüe" (wat staat voor "losbandige bende"), die verzonnen is door Mick Mars. De eerste 50 minuten zijn vooral leuk om te zien en in de laatste 50 minuten zien we vooral veel drama. Na het einde van de film zien we ook nog wat echte beelden (die o.a. ook in de film zijn gebruikt) van Mötley Crüe en komen ook alle bandleden heel eventjes aan het woord (het gaat dan wel vooral om oude opnames). En in één van de laatste beelden, zien we ook nog een paar borsten voorbij komen met Vince Neil omringd door mooie vrouwen in een rijdend zwembad op de weg. Hij heeft destijds met enorm veel vrouwen seks gehad (wat ik wel kan begrijpen) en dat is ook regelmatig te zien in deze film.

De cast, te weten Daniel Webber (als Vince Neil), Douglas Booth (als Nikki Sixx), Machine Gun Kelly (als Tommy Lee) en Iwan Rheon (als Mick Mars) doen het overigens leuk en volgens mij hadden ze ook veel plezier in het maken van deze film en dat kan ik me goed voorstellen. Kathryn Morris in de rol van de moeder van Nikki Sixx, vond ik overigens een mooie vrouw. Al met al best een vermakelijke en toch ook wel interessante (vooral m.b.t. het drama gehalte omtrent Nikki Sixx en vooral Vince Neil) Biografie / Drama film over Glamrockband "Mötley Crüe" en wie weet wordt er ook ooit een Biografie film gemaakt over de Britse progressieve rockband "Rockbitch"

Leuk.

Niet dat dit de meest interessante band is om een film over te maken. Net zoals het motto ‘sex, drugs & rock ‘n roll’ zelf, blijft ook de film steken op het oppervlakkige niveau van uitbundig wangedrag en uit de hand gelopen feestjes. Het moet de charme van de band vertegenwoordigen, want verder hebben de leden bar weinig inzichten te verschaffen en op twee, drie dramatische momenten na, ook niet echt bijzonder veel meegemaakt. Als er zelfs een complete scene aan een random ontmoeting met Osbourne gewijd wordt, is wel duidelijk dat er gesprokkeld moest worden om een film te vullen.

Niet erg, want de extravaganza wordt vrij aanstekelijk gebracht (zij het erg braaf), waarvan veel op het conto van Tommy Lee, sowieso de enige die op mijn sympathie kon rekenen. Met overgave vertolkt door Kelly, die er het beste in slaagt zijn personage tot leven te wekken.

Voor een biopic van een glamrockband als dit, zou je audiovisueel wat meer schwung verwachten maar het blijft allemaal redelijk sober. Het drama moet duidelijk tegenwicht bieden maar eigenlijk werkt de film het beste op de onbezorgde uitbundigheid van de eerste helft.

Al met al wel vermakelijk, maar op het moment van schrijven toch een opmerkelijk hoog gemiddelde. Een streepje meer rauwheid (ik denk aan Ex-Drummer) had deze goed gestaan, dit blijft toch aan de brave kant. 3*

Ik heb eigenlijk niet zo heel veel aan het bericht van remorz toe te voegen. Een lekker sappig verteld verhaal met heel veel sex, heel veel drugs en een beetje rock 'n roll - Mötley Crüe is als band weinig soeps. Bekender om de groupies en de excessen dan om de muziek, en dat is met een goede reden. We leren de bandleden niet écht kennen, behalve dan wat over de zware jeugd van Nikki Sixx, maar een groot gemis is dat volgens mij ook niet. Maar goed, alsnog is het een vrij vlot vertelde biografietje met een film lang extravagant feesten, groupies neuken, industrieel drugsgebruik en een paar drama-momentjes ter afwisseling. Voor een brakke zondag was het prima.

Aardige biografie. De film begint goed met het ontstaan van de band en het opnemen van de eerste nummers. Daarna zakt de film wat weg en wordt het vrij eentonig, met heel veel sex, drank en drugs en weinig muziek, wat echt een gemis is. De sterktste albums krijgen vrijwel geen aandacht. De film blijft wel boeiend. Het acteerwerk is matigjes, hoewel richting het eind de acteurs wat beter in hun rol lijken te komen maar het lukt ze niet echt de hevigheid over te brengen en ziel in de film te brengen. 3.0

Ja, onvermijdelijk trek je toch de vergelijking met die bioscoopknaller Bohemian Rhapsody en dan is dit onbekende ding eigenlijk wel leuker.

Niet dat het per se een betere film is, of dat ze betere muziek maken (ook met Motley Crue had ik altijd erg weinig, veel te gelikt), maar ze zijn in ieder geval filmisch natuurlijk veel leuker dan die saaie Queen ventjes.

WAt een verrassing van tremaine , om het na wat onderbroeken lol ( eerlijk gezegd wel grappige lol ) het over een totaal andere boeg te gooien .

En dat gaat hem niet slecht af .

De hairmetal scène / muziek is niet mijn ding , maar ja over Eddie vedder is vermoed ik weinig spannends te vertellen .

Over pearl jam gesproken , ik had wel verwacht dat de tijd zo’n genre genadeloos zou inhalen .

Maar dat is blijkbaar niet zo . Tot mijn verbazing .

Kijkt leuk weg , maar waarschijnlijk als je een fan bent geef je dit sneller een goede voldoende omdat het herkenbaar is, en je benieuwd bent naar hoe het verhaal in beeld word gebracht .

Dat had ik totaal niet .

De casting van machine gun Kelly vond ik erg bijzonder . Zal zijn carrière na de Eminem dis geen wind eieren leggen . Wellicht .

Net aan 3* .

Totaal niet mijn muziek maar het verhaal is best aardig, een rise and fall verhaal met seks drugs en rock 'n roll is dan ook niet heel erg verfrissend maar het is redelijk vermakelijk. Het acteerwerk vond ik eerlijk gezegd niet zo sterk, de bandleden lijken wel karikaturen en het was soms net of ik naar een komedie zat te kijken, maar dat ligt waarschijnlijk aan de manier waarop het geregisseerd is. Al met al niet slecht hoor, maar het is niet één van de betere biopics.

Enigszins positief verrast, ik vind de muziek van Motley Crue namelijk weinig aan en dat is bij het kijken van dergelijke biopics toch wel een gemis. Het is snel duidelijk dat de bandleden een erg grote vinger in de pap hebben bij de productie, behalve om de obvious reden dat hun muziek weer even in de spotlight staat is het een wel erg positief verhaal, waarbij Tommy Lee een coole dude lijkt, zelfs nadat hij zijn verloofde een klap geeft- haar versie van het gebeuren zal iets anders zijn vermoed ik. Tommy Lee wordt leuk geportretteerd door Machine Gun Kelly, geen idee of het waarheidsgetrouw is, de rest van de cast vond ik minder geslaagd. Douglas Booth kwam nooit helemaal over als getroebleerde verslaafde metalhead, en de rol van Pete Davidson als Tom Zutaut beschouw ik als mislukt. Motley Crue zien zichzelf blijkbaar als een nooit volwassen geworden groepje feestbeesten die los gaan op drugs, vrouwen en booze- en je kunt op zich slechter geportretteerd worden als oude rocker.

Toch heeft The Dirt wel zijn charme, het verhaal wordt vlot verteld en er is de nodige humor, met name dankzij eerder genoemde Machine Gun Kelly- en er komt wel iets van hun energie over. De muziek neem ik dan maar voor lief.

Kleine 3,5 ster.

Wat was ik begin jaren 90 blij dat de grunge zijn intrede deed en de gevestigde hardrockers weg vaagde; waren we meteen van die kutmuziek en dat getoupeerde haar af. Dus met frisse tegenzin the dirt opgezet (vnl vanwege het affiche dat er punk uitziet). Om kort te zijn: wat een meevaller. Zo muf als hun muziek klinkt, zo fris oogt deze film. En zo heb je dus een hele leuke film met de slechtste soundtrack ooit, dat vind ik dan ook weer wel grappig.

Leuke film. Lekker vlot en speels verfilmd, met het regelmatig doorbreken van de vierde wand en metagrappen en -opmerkingen. Vooral het eerste uur vliegt voorbij met al die maffe situaties. De tweede helft is misschien iets teveel een opsomming van 'en deze erge dingen gebeurden er later allemaal'.

Ik kende de band zelf alleen van naam, dat zal ook schelen in de kijkervaring. Bij een film als Bohemian Rhapsody gaat het meer om de herkenning die leuk is, maar daar schuilt ook het gevaar in dat je de film afrekent op zaken die niet waarheidsgetrouw of niet naar je zin verfilmd zijn, en daar had ik bij deze film geen last van.

Zeker vermakelijk, maar ergens ook weer een beetje 'seen it all before' als het om al die drank- en drugsgekte gaat. Dat is toch inmiddels iets te vaak gedaan.

ruime 3,5*

Ruiger, grappiger en leuker dan Bohemian Rhapsody, om maar een vergelijkbare film te noemen.

Ik wist niet veel van Mötley Crüe (nooit veel van geluisterd), dus hun verhaal en de bandleden waren nieuw voor me (behalve drummer Tommy Lee, en dan ook alleen maar om zijn seksvideo met Pamela Anderson destijds).

De film weet de vaart er goed in te houden, heeft een aantal goed gefilmde scenes en weet de sex, drugs & rock 'n roll-sfeer prima neer te zetten. Af en toe is het tijdsbeeld niet helemaal overtuigend; de leden van Mötley Crüe zijn prima, maar bijvoorbeeld in het publiek zie je veel hedendaagse kapsels voor iets dat zich in de jaren '80 en '90 afspeelt.

Wel weer leuk dat de film zichzelf niet al te serieus neemt, met het doorbreken van de fourth wall en de vlotte montage. Ook de voice-over draagt daaraan bij, al is het gebruik van voice-over wel een beetje afgezaagd en overdone.

De Netflix-films die ik tot nu toe heb gezien waren allemaal middelmatig, maar deze vond ik goed te pruimen.

Als fan van jaren 80 rock en metal, zoek ik al jaren naar een goede film over de Los Angeles scene aan de Sunset Strip. En deze film lijkt die scene treffend te verbeelden. Want ondanks dat het hier om biopic gaat, is de film vooral een tijdsweergave van het hedonisme in de rockscene. Dus genoeg drank, drugs, sex en alle ellende die daarvan kunnen komen. Gelukkig blijft de vaart er goed in, en wordt de film nergens prekerig. Want in eerste instantie is dit toch echt een film over de snelle wereld van rock. Een film die weliswaar waarschuwt voor de excessen, maar je tegelijkertijd doet verlangen er naar.

4*

Nog maar een keer gezien en wat een heerlijke film blijft dit toch. Flink wat vaart, buitensporige gedrag met de nodige humor en een mooie tweedeling. Waar de lol en de bomen in de eerste helft tot in de hemel groeien slaat het noodlot in deel 2 toe met een re-united momentje op het einde. Uiterst charmante film vooral voor mensen die niet bekend zijn met de geschiedenis.

Ik heb verdiept in de echte geschiedenis en kan me daar in tegen heel goed voorstellen dat echte kenners en fans de film minder goed zullen ontvangen want er zijn nogal wat dingen samen gevoegd, weg gelaten of ingekort om er een behapbare film van te maken en niet een film van drie uren, wat trouwens met de bestaande sfeer en toon van mij gemogen had. Zo was er eerst een andere zanger, een hele goede zelfs, liet Vince zich lang niet zo gemakkelijk paaien bij de band te komen en is hij maar liefst 4 jaar uit de band geweest voor solo werk. een re-united werd door de managers van beide partijen gerealiseerd en niet een via een broederlijk gesprek in de kroeg. Hoewel ik me er niet aan stoor kan ik me voorstellen dat een echte fan dat wel doet. Net als de keuze om 'bepaalde mensen' rond de overdosis van Nikki uit beeld te laten, namelijk Slash en zijn toenmalige vriendin. Het schijnt dat zij Nikki het leven gered heeft door hem te reanimeren en mond op mond te geven tot de ambulance er was. Merkwaardig dat dit behalve een Slash-achtig figuur liggende op de bank in de aanloop naar de OD scene niet in beeld komt.

Energieke, zeer onderhoudende film over de opkomst en ondergang van rockband Mötley Crüe. Regisseur Jeff Tremaine, bekend van de Jackass-films, heeft zijn onderwerp in ieder geval goed gekozen, aangezien er veel overeenkomsten zijn met de mallotige capriolen van Johnny Knoxville en consorten. Wanneer het verhaal wat meer diepgang en drama vereist gaat het helaas een beetje mis en doet de film kunstmatig aan. Maar goed, tot die tijd is het feest. Ik heb Mötley Crüe altijd een kutband gevonden en na het zien van de film ben ik geen andere mening toegedaan, maar man, die gasten hebben geleefd!

Sex, Drugs & Rock & Roll: De Biopic.

Ben nooit echt groot fan geweest van Glam/Hair Metal, hoewel mijn vader wel eens CD van Dokken aangooide en meer ik zelf meer richting de Thrash Metal kant luister, heb ik wel altijd Mötley Cruë tof gevonden.

Deze film is niet alleen een biopic over het leven van de band en hun turbulente carrière op het podium en daarbuiten, maar ook het gezinsleven, en dan vooral die van Vince Neil, komt langs. Daar komt ook 1 van de sterkte scènes in de film langs: Skylar heeft een tumor in haar buik en hoe Vince het zo mooi mogelijk weet te vertellen om haar gerust te houden, gepaaid met de nodige tranen hier en daar natuurlijk. Maar het was oprecht een prachtig moment in de film dat fantastisch geacteerd werd door Webber.

Kan trouwens de naam van Machine Gun Kelly aangepast worden naar Colson Baker? Aangezien hij in deze film gewoon wordt aangeduid in z'n volledige naam. Machine Gun Kelly is z'n artiestennaam.


Al met al, hele sterke biopic.

3.5*

Een verhaal wat al velen malen voor deze film is verfilmd, ook al gaat het in dit geval (deels?) over waargebeurde feiten.

De film is boeiend genoeg, de personages zijn overtuigend en de muziek in de film is genietbaar. Jammer is wel dat er niet wat meer is te zien van de concerten, dit deed bijvoorbeeld de Queen film een stukje beter, maar tegelijkertijd is het plot in deze Mötley Crüe film wat beter uitgewerkt en zijn er zelfs wat verrassingen in het verhaal te vinden. Maar toch doen films zoals Almost Famous en vooral Rock Star(in het zelfde muziek tijdperk) het toch net wat beter.

3,5*

“We weren't a band. We were a gang. A gang of fucking idiots.”

De biografische film over de ‘ruige’ band ‘Mötley Crüe’ was dan een feit. Veel vrienden van mij waren helemaal gek omdat ze de band leuk vinden en konden niet wachten. Velen van mijn ‘volgers’ (klinkt beetje raar), of nouja mensen die mij een beetje kennen weten dat ik een metalfan oftwel ‘metalhead’ ben. Toch ben ik nooit fan van ‘Mötley Crüe’ geweest omdat ik geen fan ben en was van hun ‘looks’ en hun muziek is vaak best standaard. Maar, de film werd mij toch wel erg vaak aangeraden en daarom toch vandaag maar besloten om hem te kijken. Wel geinig trouwens, ik heb op ‘MusicMeter’ een marathon gedaan van de discografie van deze band omdat ik toch altijd wel nieuwsgierig was waarom hun zo ‘goed’ waren volgens velen, volgens mij heb ik maar één album leuk gevonden en dat was de album met hun nieuwe zanger, de rest kon mij nooit raken en doet het nog steeds niet.

Toch blijft de zit erg vermakelijk, ook al ben ik niet rechtstreeks een fan van deze band (want ik houdt persoonlijk van de wat hardere muziek in deze wereld), het ontstaan en het lopen van de band is interessant om te volgen. Ik weet zo wel dat de band zo nu en dan vaak wat onenigheid met elkaar hebben gehad, en ook nu is de band belandt bij de zoveelste ‘last tour’ en kan de zanger ‘Vince Neil’ voor geen ene reet meer zingen.

Geinig hoe de film begon over het feit dat men zegt dat ze in het verkeerde jaar zijn geboren waar ik persoonlijk liever in die jaren mijn tiener jaren had doorgemaakt, het leven leek mij destijds juist veel beter als nu en ook veel vrijer. Afijn, dat is nu eenmaal niet te veranderen maar als het echt zo is vind ik het wel geinig dat men destijds er zo ook over dacht!

Het verhaal is wel leuk om te volgen. We volgen ‘Nikki Sixx’ (een bekende naam) die geen contact meer heeft met zijn ouders en op een gegeven moment tegen ‘Tommy Lee’ aan loopt en samen starten ze de band op , met ‘Mick Mars’ en ‘Vince Neil’ snel volgend en daarna zien we hun grote successen op het podium. Maar ook hun ruige leven word veel vastgelegd waar het eigenlijk constant gaat over vrouwen neuken, alcohol drinken en drugs gebruik. Dit is eigenlijk een invulling op bijna de hele film. Naar een fikse ruzie kwamen ze weer bij elkaar en dan is het eind goed al goed.

Toch nog wel aardig wat interessante dingen die ik niet over de band noch zijn leden wist. Zo was voor mij nooit bekend dat ‘Nikki Sixx’ de ‘stichter’ was van de hele gebeurtenissen in de band en dat hij heroïne verslaafd was. En dat ‘Vince Neil’ een dochtertje had die overleed aan kanker in haar buik, waar precies weet ik niet meer. En nog vele kleine stukjes.

De cast was prima en vulden de echte personages goed in. En wat leek ‘Daniel Webber’ met dat baardje en zijn lang blond haar een beetje op ‘Nirvana’s’ front man ‘Kurt Cobain’, althans ik vond hem daar aardig op lijken. Al om al, een aardige biografie film die een kijkje neemt in één van de grootste doorgebroken rock bands. Nu hopelijk dat nog een paar andere grote namen mogen volgen.

3.5*

Ik luister eigenlijk té weinig muziek, maar kan veel genres appreciëren. Ik kende Mötley Crüe totaal niet, hun muziek klinkt ook niet bekend, gek genoeg. Ik ben in feite opgegroeid met jaren '70 muziek van mijn vader, maar Mötley Crüe is natuurlijk begin jaren '80 pas doorgebroken. Als nineties kid, is dat de generatie tussenin mij en ouders. Daar valt dus nog veel te ontdekken.

De film is nog wel cool. Sex, drugs en rock'n roll zoals we dat gewend zijn van zulke groepen. Elke groep heeft wel zijn goede en slechte tijden. Bekendheid kan een zware tol eisen na een tijd. De druk om te presteren ook. Iets meer muziek had zeker gemogen van mij, maar er heerst een goed evenwicht. Mick Marsh blijft misschien een beetje onderbelicht, alhoewel hij ook het minst extravagant is. Fijne film.

Sfeerfilm ten top. Kende de band bij naam maar dat was ook alles. Tommy Lee natuurlijk wel gekend als echtgenoot van Pamela maar tot zover mijn kennis. Film voor mij echt wel top als verfilming en biografie. Weet niet of alles correct werd verfilmd, maar dat maakt mij niet uit. Film kijkt lekker weg en toont hoe grof hun leven wel was. Drank, drugs, sex en muziek. Ook nog enkele emotionele momenten erbij en film voor mij geslaagd. Enige opmerking: acteurs kwamen soms niet zo ruig over als misschien werd bedoeld. Na bekijken film even YouTube op echte band bekeken en deze zijn echt wel rock, waar acteurs soms iets softer overkwamen...

Voor Netflix-film meer dan boven hun gemiddeld aanbod...

Mwa.

Bijzonder hoe een regisseur als Tremaine bij dit soort films uitkomt. Als ik zijn carrière zo bekijk, had ik hem absoluut niet als regisseur van deze film verwacht. Aan de andere kant herken je toch, op een vreemde wijze, zijn hand als de scenes nogal smerig van aard zijn. Doet je gelijk denken aan zijn documentaire-fratsen.

Verder is de film redelijk standaard en voorspelbaar qua lijn, en mocht je ook bekend zijn met het bronmateriaal dan is dat nog makkelijker. Het enige verrassende aan de film is vooral het wat speelse karakter, maar dat beperkt zich tot enkele scenes. De dramakant van het verhaal weet nergens echt te overtuigen, en dat heeft er gedeeltelijk mee te maken dat de regie te weinig mengt met de personages.

Soms gedetailleerd qua stilering, maar de algemene indruk is nooit echt heel bijzonder. Ik denk dan ook, zonder twijfel, dat ik de film weer vergeten ben na enkel een week. Misschien dat ik me niet moet bekoren om films met muzikale achtergrond, maar het enige dat ik hiervan ga onthouden zijn wat opvallend smerige scenes die het witte doek op nogal bijzondere wijze opvullen.