The Dirt (2019)

Goeie film over vier jongens die een rockband beginnen met de naam Mötley Crüe. Ondanks het ruige leven vol sex, drugs en rock & roll blijft het verhaal en de personages van deze film netjes binnen de lijntjes. Maar toch kijkt het allemaal wel gemakkelijk weg. Mede door het vlotte tempo, de lekker dik aangezette jaren 80 aankleding en de vier hoofdrolspelers die het prima doen.

De écht laatste sex drugs en rock n roll band, daarna werd het allemaal maar braaf.

Het autobiografische verhaal kende ik al uit de berichtgevingen van vroeger op o.a. MTV en The Dirt dus dat was allemaal niet zo verassend meer.

Dan komt het dus aan op de uitvoering van de verfilming. De rockers waren ook nauw betrokken bij het hele proces als co-producer dus dan zit het wel goed. Als je de band een beetje kent en een concert hebt meegemaakt dan kan je niet anders dan concluderen dat de maniertjes en mimiek erg goed zijn gedaan. Het ADHD'erige springerige van Tommy Lee, de bewegingen van Vince Neill op het podium, de coolness van Sixx en het standbeeld gestalte van Mick Mars.

Eén kleine kanttekening, de auto van het ongeluk was in het echt een De Tomaso Pantera.

Binnenkort maar weer eens keihard Kickstart My Heart in de auto opzetten!

Goeie film de acteurs waren goed vond wel dat het soms wat geforceerd was je ziet bv een scene en in de volgende scene zijn we 2 jaar later ook had ik graag wat beelden gezien van het moscow Music peace festival uit 1989 ik dank dat dat 1 van hun beste optredens in hun carrière was voor de rest leuke film soms wat over The top maar dat waren ze nu 1 maal

'The Dirt' Review: A Mötley Crüe Biopic Revels in Their Bad-Boy Antics - Variety

Dit was echt een heel goeie film.

Gewoon alles vondk der goed aan.

Dat bedoel je niet letterlijk, toch? Je wilt niet weten wat er in bepaalde stromingen zoal genuttigd wordt. Dat is echt niet iets van vroeger.

Leuk, ik wist niet dat het concert gewoon op Youtube is te vinden. Gelijk opgezet, sorry buren!

Niet mijn muziek maar toch een hele leuke rock 'n roll film.

Ze bestaan: toffe Netflix films. Dit is eentje. Zoals the wolf wall street veroverde. Schokte deze band mtv met soortgelijke vuiligheden als overspel en ander vreuwonvreundelijk gedrag dat vandaag de dag niet meer mogelijk is. Kan wel maar dan explodeert twitter meteen. Ik moet eerlijk bekennen dat van alle rock bitches tawnee kitaen de heetste was, maar die hoorde jammergenoeg bij whitesnake (soortgelijke band met een hollander in de gelederen: adje van den berg heette die geloof ik). Ook heb ik nog nooit een plaat van motley gedraaid. Wel eens van Ozzy. Efin.

Met flink wat positivisme en een gezonde dosis humor gedraaide rise/ fall/ rise over een stel doorgedraaide jongens die in meisjeskleding met dameshaar zoveel mogelijk drank, drugs en groupes scoorde. Met respect verteld, veelal door de ogen van ene rasoptimist tommy lee, die de wereld schokte met een niet nader onderzochte pornovid helaas zonder locklear maar met anderson. Die tijd wordt hier niet behandeld. Volgens mij kwam die internet klassieker ver na dat rock bottom moment: toen de zanger ermee ophield. Preuts was de film evenmin. Vlot en erg geestig.

Die Tawnee Kitaen ziet er tegenwoordig niet meer uit door haar vele gezichtsoperaties, Botox behandelingen en drugs gebruik.

Wel een aardige film over de band Mötley Crüe. Dat waren nog eens wilde feestjes die ze hadden. Maar je ziet wel dat je dat niet lang volhoud zo'n levensstijl.

Ik heb me wel vermaakt bij The Dirt.

The Dirt is een zeer aangename biopic die waarschijnlijk te weinig tijd heeft om alles te laten zien wat deze band heeft meegemaakt. Waarschijnlijk is het goed dat ik van de band nog nooit had gehoord. Dat maakt je wat minder kritisch en kijkt lekker luchtig weg. Ik vond het een geweldige film.

In de eindjaren 80 lag mijn muzieksmaak vooral op Rock (vanaf de jaren 90 veranderde dat naar Metal) en ik was toen vooral fan van de bands "Van Halen" (daarvan is zanger David Lee Roth, gespeeld door Christian Gehring, heel even te zien in deze film) en "AC/DC", welke eigenlijk beiden ook een Biografie / Drama film waard zijn. De band "Mötley Crüe" was mij toen ook wel bekend (vooral van de muziekprogramma's "Power Hour", met de schattige presentatrice Nikki Groocock, en "MTV Headbangers Ball", met Vanessa Warwick, welke toen te zien waren op de televisie omstreeks middernacht), maar fan ben ik nooit van hun geweest en ik heb ook nooit een Langspeelplaat of een Compact disc van hun gekocht. Het enige nummer wat me van hun is bijgebleven was "Girls Girls Girls" (ook eventjes te horen in deze film) en dat vooral vanwege de videoclip. Verder wist ik dat ze berucht waren om hun gedrag en veel deden aan seks (met name Vince Neil en Tommy Lee, waarbij de laatste ook te zien was in een seksvideo samen met Pamela Anderson, waarbij zijn leuter net zo lang was als zijn drumsticks), drugs (met name Nikki Sixx) en alcohol.

In deze Biografie / Drama film over de band "Mötley Crüe" draait het ook veel om seks, drugs en alcohol, maar is er zeker ook het nodige drama te zien en we zien we ook wat muzikaal (waarbij ze o.a. aparte outfits dragen, die in de jaren 80 populair waren bij Glamrockbands, waarvan Mötley Crüe er eentje van is) van hun. Maar muzikaal gezien stelden ze eigenlijk niet zo veel voor, maar wel hun shows tijdens live optredens mochten er wezen (o.a. Tommy Lee spelend op een ronddraaiende drum) en daarvan zijn natuurlijk ook wat beelden te zien. Het drama gehalte heeft vooral betrekking op Nikki Sixx (o.a. op zijn moeder en vader, waar hij niets meer eer te maken wilde hebben en daarom zijn naam veranderde van Frank Carlton Serafino naar Nixxi Sixx en zijn vele drugs gebruik, waaraan hij bijna stierf) en Vince Neil (o.a. betrokken bij een dodelijk auto ongeluk en het meest tragische was natuurlijk de dood van zijn jonge dochtertje Skylar aan kanker) en beiden spelen ook min of meer de hoofdrol in deze film.

Natuurlijk komt ook Tommy Lee (o.a. zijn relatie en huwelijke met Heather Lockler, gespeeld door de mooie Rebekah Graf) aan bod en ook in mindere mate Mick Mars (die lijdt aan "Spondylitis ankylopoetica", oftewel de "Ziekte van Bechterew", welke een degeneratieve bot ziekte is. Het tast de botten en pezen die je wervelkolom in staat stellen te bewegen aan. Tegenwoordig ziet Mick Mars er ook meer uit als een Marsmannetje), maar beiden zijn toch een beetje de underdog in deze film. Het hoogtepunt (zowel letterlijk als figuurlijk) van Tommy Lee zit eigenlijk al in de tweede minuut van het verhaal en dan doel ik op de scène waarbij hij een vrouw aan het beffen is op een stoel, die daarna als een fontein (oftewel "squirting") klaarkomt

Omdat deze film gemaakt is door Netfilix had ik eigenlijk verwacht dat er nauwelijks iets bloot te zien zou zijn, omdat ik films gemaakt door Netflix normaal vrij preuts vindt, maar er valt eigenlijk best veel bloot te zien en dat o.a. van een stripper die wordt ondergekotst door Nikki Sixx. Eigenlijk is dat niet eens het goorste wat er te zien is, want de meest gore scène komt op conto van Ozzy Osbourne (gespeeld door Tony Cavalero), die een lijntje mieren gaat opsnuiven bij een zwembad en daarna gaat plassen, waarbij hij zijn eigen urine van de grond gaat drinken en daarna ook nog eens de urine van Nikki Sixx. Dat was best goor om te zien en dat vonden de andere aanwezige mensen bij het zwembad ook.

De opbouw van het verhaal was verder best leuk gedaan en in de eerste 25 minuten van het verhaal worden alle bandleden op een leuke manier geïntroduceerd en verzinnen ze ook de bandnaam "Mötley Crüe" (wat staat voor "losbandige bende"), die verzonnen is door Mick Mars. De eerste 50 minuten zijn vooral leuk om te zien en in de laatste 50 minuten zien we vooral veel drama. Na het einde van de film zien we ook nog wat echte beelden (die o.a. ook in de film zijn gebruikt) van Mötley Crüe en komen ook alle bandleden heel eventjes aan het woord (het gaat dan wel vooral om oude opnames). En in één van de laatste beelden, zien we ook nog een paar borsten voorbij komen met Vince Neil omringd door mooie vrouwen in een rijdend zwembad op de weg. Hij heeft destijds met enorm veel vrouwen seks gehad (wat ik wel kan begrijpen) en dat is ook regelmatig te zien in deze film.

De cast, te weten Daniel Webber (als Vince Neil), Douglas Booth (als Nikki Sixx), Machine Gun Kelly (als Tommy Lee) en Iwan Rheon (als Mick Mars) doen het overigens leuk en volgens mij hadden ze ook veel plezier in het maken van deze film en dat kan ik me goed voorstellen. Kathryn Morris in de rol van de moeder van Nikki Sixx, vond ik overigens een mooie vrouw. Al met al best een vermakelijke en toch ook wel interessante (vooral m.b.t. het drama gehalte omtrent Nikki Sixx en vooral Vince Neil) Biografie / Drama film over Glamrockband "Mötley Crüe" en wie weet wordt er ook ooit een Biografie film gemaakt over de Britse progressieve rockband "Rockbitch"

Leuk.

Niet dat dit de meest interessante band is om een film over te maken. Net zoals het motto ‘sex, drugs & rock ‘n roll’ zelf, blijft ook de film steken op het oppervlakkige niveau van uitbundig wangedrag en uit de hand gelopen feestjes. Het moet de charme van de band vertegenwoordigen, want verder hebben de leden bar weinig inzichten te verschaffen en op twee, drie dramatische momenten na, ook niet echt bijzonder veel meegemaakt. Als er zelfs een complete scene aan een random ontmoeting met Osbourne gewijd wordt, is wel duidelijk dat er gesprokkeld moest worden om een film te vullen.

Niet erg, want de extravaganza wordt vrij aanstekelijk gebracht (zij het erg braaf), waarvan veel op het conto van Tommy Lee, sowieso de enige die op mijn sympathie kon rekenen. Met overgave vertolkt door Kelly, die er het beste in slaagt zijn personage tot leven te wekken.

Voor een biopic van een glamrockband als dit, zou je audiovisueel wat meer schwung verwachten maar het blijft allemaal redelijk sober. Het drama moet duidelijk tegenwicht bieden maar eigenlijk werkt de film het beste op de onbezorgde uitbundigheid van de eerste helft.

Al met al wel vermakelijk, maar op het moment van schrijven toch een opmerkelijk hoog gemiddelde. Een streepje meer rauwheid (ik denk aan Ex-Drummer) had deze goed gestaan, dit blijft toch aan de brave kant. 3*

Ik heb eigenlijk niet zo heel veel aan het bericht van remorz toe te voegen. Een lekker sappig verteld verhaal met heel veel sex, heel veel drugs en een beetje rock 'n roll - Mötley Crüe is als band weinig soeps. Bekender om de groupies en de excessen dan om de muziek, en dat is met een goede reden. We leren de bandleden niet écht kennen, behalve dan wat over de zware jeugd van Nikki Sixx, maar een groot gemis is dat volgens mij ook niet. Maar goed, alsnog is het een vrij vlot vertelde biografietje met een film lang extravagant feesten, groupies neuken, industrieel drugsgebruik en een paar drama-momentjes ter afwisseling. Voor een brakke zondag was het prima.

Het was zeker geen random ontmoeting, Ozzie en Motley Crue waren destijds gezamenlijk on tour.

Berichten verwijderd vanwege plagiaat.

Doet niet onder voor Bohemian R.

Aardige biografie. De film begint goed met het ontstaan van de band en het opnemen van de eerste nummers. Daarna zakt de film wat weg en wordt het vrij eentonig, met heel veel sex, drank en drugs en weinig muziek, wat echt een gemis is. De sterktste albums krijgen vrijwel geen aandacht. De film blijft wel boeiend. Het acteerwerk is matigjes, hoewel richting het eind de acteurs wat beter in hun rol lijken te komen maar het lukt ze niet echt de hevigheid over te brengen en ziel in de film te brengen. 3.0

Veel sleutelscenes uit het boek zitten gelukkig ook in deze film, daarmee is The Dirt één van de weinige eerlijke biopics.

De speelduur is echter veel te kort om echt inhoudelijk te gaan, de film komt over als een aaneenschakeling van scenes en is daardoor veel te fragmentarisch. Het ontbreekt volledig aan karakterontwikkeling waardoor de vaak heftige scenes al hun impact verliezen.

Toch een gemiste kans, want er zit best wel wat goeds in de film. Wellicht hadden ze er beter een serie van kunnen maken.

2.5*

Nou inderdaad doet deze film in zijn geheel niet onder voor Bohemian Rapsody, hoewel het af en toe best goor is, wordt er op hoog nivo geacteerd en een prima weergave van het ontstaan en verdere verloop van deze band. Om eerlijk te wezen zeer geboeid zitten kijken. Goeie film dus! Zeker 4 sterren!

Ja, onvermijdelijk trek je toch de vergelijking met die bioscoopknaller Bohemian Rhapsody en dan is dit onbekende ding eigenlijk wel leuker.

Niet dat het per se een betere film is, of dat ze betere muziek maken (ook met Motley Crue had ik altijd erg weinig, veel te gelikt), maar ze zijn in ieder geval filmisch natuurlijk veel leuker dan die saaie Queen ventjes.

WAt een verrassing van tremaine , om het na wat onderbroeken lol ( eerlijk gezegd wel grappige lol ) het over een totaal andere boeg te gooien .

En dat gaat hem niet slecht af .

De hairmetal scène / muziek is niet mijn ding , maar ja over Eddie vedder is vermoed ik weinig spannends te vertellen .

Over pearl jam gesproken , ik had wel verwacht dat de tijd zo’n genre genadeloos zou inhalen .

Maar dat is blijkbaar niet zo . Tot mijn verbazing .

Kijkt leuk weg , maar waarschijnlijk als je een fan bent geef je dit sneller een goede voldoende omdat het herkenbaar is, en je benieuwd bent naar hoe het verhaal in beeld word gebracht .

Dat had ik totaal niet .

De casting van machine gun Kelly vond ik erg bijzonder . Zal zijn carrière na de Eminem dis geen wind eieren leggen . Wellicht .

Net aan 3* .

Gisteren gezien en me buitengewoon goed vermaakt. Een meer dan behoorlijke prent over de opkomst van Motley Crue en de problemen waar ze door de jaren mee te maken krijgen. Bijzondere vind ik wel de fragmentarische vertelling die de leden in die zin om de beurt doen, een soort van voice over al kijkend in de lens.

De beginfase, op de problematische jeugd na van Sixx, draait voornamelijk om de vier mannen die elkaar, het zij in de gestalte van Mars nog al knorrig, vinden en bij hun eerst optreden meteen maar op de vuist gaan met het publiek en daarna min of meer ontdekt worden. De tijgerprintjes, strakke broeken, flamboyante hoedjes zijn niet aan te slepen, en zo ook niet de vrouwen, de drugs en de drank. Hoewel het leven hier voornamelijk één groot feest lijkt naaien ze ook net zo gemakkelijk elkaars vriendin/verloofde achter de rug om wat in die zin al een voorbode is voor veel, heel veel bandeloos gedrag. Tot de helft van de film is het feest, the sky is the limit...overigens de hilarische scene met Ozzy Osbourne bij dat zwembad. Lachwekkend en walgelijk tegelijk. Die stem van die acteur alleen al...

Maar dan de omslag Mick worstelt met zijn gezondheid, TL is voornamelijk met kloterelaties bezig, Nikki raakt zwaar aan de H mede door zijn slechte jeugd en Vince moet de bak in wegens de dood van Razzle. De keerzijde laat zich zien irritaties, de band dreigt uit elkaar te vallen en men raakt elkaar kwijt, een vicieuze cirkel in die zin. Alles komt aan bod en is van vitaal belang voor de film zonder dat het te dramatisch wordt. Dat men de problemen uiteindelijk bij legt en elkaar weer vind is dan ook te verwachten en niet anders dan hoe het is.

Al met al een hele leuke prent, vooral met veel humor gebracht, een bijna schertsende blik op het bandeloze leventje en hoewel bepaalde dingen iets geromantiseerd zullen zijn of weggelaten zal het niet ver naast de waarheid liggen Ze kunnen natuurlijk ook maar een beperkt aantal dingen laten zien natuurlijk.

Alle jongens doen het geweldig, Tommy Lee is zonder meer te herkennen in zijn drukke gedrag, Douglas Booth kende ik niet zo maar zet Sixx meer dan overtuigend neer. Mij viel andermaal Daniel Webber op die ik ondertussen als getraumatiseerde veteraan in The Punisher heb gezien, een maar dan voortreffelijke LH Oswald neerzette in 11 22 63, en nu met verve een rockzanger acteert. Helaas is zijn playback niet altijd op de spot maar goed, dat zie ik even door de vingers.

Heerlijke film!

Eens!!!!

Ik heb helemaal niks met die muziek van Mötley Crüe maar wat een heerlijke film is dit zeg.

Rauwer, intenser, ranziger en misschien zelfs wel meer meeslepend dan "Bohemian Rhapsody".

Film die je bij het over het algemene brave Netflix niet zou verwachten.

"The Dirt"neemt je mee in het onstuimige rock leven van de hard rock band Mötley Crüe .

De buitensporige sex, drugs en alcohol misbruik komen uitgebreid in beeld.

Maar ook de traumatische jeugd van een van de bandleden, een noodlottig ongeluk en familie drama passeren de revue in deze 100 minuten durende hardrock roller coaster.

Dat de band tussen de rockers zelf ook niet altijd even ideaal was inclusief overspel wordt ook maar eens duidelijk gemaakt.

4.5*

Totaal niet mijn muziek maar het verhaal is best aardig, een rise and fall verhaal met seks drugs en rock 'n roll is dan ook niet heel erg verfrissend maar het is redelijk vermakelijk. Het acteerwerk vond ik eerlijk gezegd niet zo sterk, de bandleden lijken wel karikaturen en het was soms net of ik naar een komedie zat te kijken, maar dat ligt waarschijnlijk aan de manier waarop het geregisseerd is. Al met al niet slecht hoor, maar het is niet één van de betere biopics.

De tagline 'most notorious band' is overdreven maarrr ...ik heb me er lekker mee vermaakt, als je geen genoeg kan krijgen van sex drugs en rock n roll is dit echt een aanrader.

Het is geen realistische biopic, het is allemaal hevig geromantiseerd. Lemmy van moterhead lijkt ook vaak in oude beelden een hele toffe vent. De werkelijkheid was wel even wat anders. De jongens lijken heel aimabel maar dat kan natuurlijk nooit. Het stukje van Tommy die vergeten is hoe de nacht ging komt zelfs over als charmant. Dit zijn zwaar onverantwoordelijke speedfreaks die niet eten en de hele dag door jack daniels drinken. Dat kan niet al te best gezelschap zijn.

Als je de tijdgenoten van motley in het echt zich wil zien misdragen moet je zeker deze docu eens kijken:

The Decline of Western Civilization 2: The Metal Years (1988) - MovieMeter.nl

Enigszins positief verrast, ik vind de muziek van Motley Crue namelijk weinig aan en dat is bij het kijken van dergelijke biopics toch wel een gemis. Het is snel duidelijk dat de bandleden een erg grote vinger in de pap hebben bij de productie, behalve om de obvious reden dat hun muziek weer even in de spotlight staat is het een wel erg positief verhaal, waarbij Tommy Lee een coole dude lijkt, zelfs nadat hij zijn verloofde een klap geeft- haar versie van het gebeuren zal iets anders zijn vermoed ik. Tommy Lee wordt leuk geportretteerd door Machine Gun Kelly, geen idee of het waarheidsgetrouw is, de rest van de cast vond ik minder geslaagd. Douglas Booth kwam nooit helemaal over als getroebleerde verslaafde metalhead, en de rol van Pete Davidson als Tom Zutaut beschouw ik als mislukt. Motley Crue zien zichzelf blijkbaar als een nooit volwassen geworden groepje feestbeesten die los gaan op drugs, vrouwen en booze- en je kunt op zich slechter geportretteerd worden als oude rocker.

Toch heeft The Dirt wel zijn charme, het verhaal wordt vlot verteld en er is de nodige humor, met name dankzij eerder genoemde Machine Gun Kelly- en er komt wel iets van hun energie over. De muziek neem ik dan maar voor lief.

Kleine 3,5 ster.

Heb het boek een aantal jaar geleden gelezen. Dit was vele malen interessanter. Wellicht een tip voor de liefhebbers.