Malchik Russkiy (2019)

Afkomstig uit de Sokurov-school. Gebruikers die smulde van de tetralogie over mannen en macht zullen ook hier aan hun trekken komen. Helaas vond ik de 'kluchtige' aanpak in combinatie met het orkest tenenkrommend werken.

Eens met dat laatste, die zogenaamde komische/luchtige noot vond ik niks en de overgang naar het orkest had van mij ook niet gehoeven. Ondanks de korte speelduur voelde het alsnog wat lang.

De scènes waarin de wind vrij spel had en waar de hoofdfiguur in het waarschuwingssysteem zat waren dan wel weer aardig.

Ik vond de oneigenlijke geluidsband juist fascinerend werken, maar ik pakte het 'kluchtige' dan ook minder op en zag meer een 'jeugd' (een ironische filmtitel) in de lijn van Tarkovsky's Ivan. Aan het scenario en de karakterschetsen schort wel het nodige, het is duidelijk dat de nadruk op de uiterlijke vormgeving en de orkest-ingrepen ligt.

Dat "kluchtige" ervoer ik meer als iets wat erg vaak is Russische historische films zit. Het terugbrengen van grote gebeurtenissen (hier WOI) naar kleinere proporties, een soort anti-heroïek. Vind dit ook een film over identiteit en perceptie. De geluidsband net de grootse muziek van de beroemdste componist uit de sovjettijd Shostakovich onder deze film te plakken kan dat je blik op deze film beinvloeden, maar vooral voel ik dat ook bij de soldaat die op het laatst geen enkele notie meer heeft van waar hij is , maar zich nog altijd soldaat waant en tegelijk juist daar exact hetzelfde doet als de andere soldaten. Ik worstel wel wat met die orkestscenes en weet niet goed wat ik daarvan vind. Maar verder vond ik dit een bijzondere film.

Die vintage-beelden en de fraaie audio maken dit een bijzonder filmpje. De combinatie met het hedendaagse orkest vond ik dan weer wat minder. De relevantie ervan ontging me ook een beetje.