Maiden (2018)

Goeie documentaire over het eerste vrouwelijke zeilteam dat meedoet met de Whitbread Round the World Race. De race speelt zich af in 1989 en daarmee toch ook wel een andere tijd. De opbouw is nogal standaard en het archiefmateriaal niet altijd van de beste kwaliteit. En ook al komen de andere vrouwen van het team aan woord, de focus ligt iets te veel op Tracy Edwards alleen. Maar de zeilrace over de wereld zelf, blijft imposant.

Eersteklas documentaire over de (destijds) 24-jarige Tracy Edwards, de allereerste schipper van een zeilboot met een volledig vrouwelijke bemanning die deelneemt aan de Whitbread Round the World Race in 1989. Het archiefmateriaal, hoewel sporadisch spectaculair, is van wisselende kwaliteit, maar de gebeurtenissen zijn zo meeslepend dat dit weinig uitmaakt. Het is sowieso een wonder dat men in dergelijke barre weersomstandigheden heeft kunnen filmen. De interviewfragmenten anno 2018 bieden mooie herinneringen en inzichten en de documentaire is niet zelden behoorlijk aangrijpend.

Alex Holmes interviewde alle (vrouwelijke) hoofdrolspelers, alsmede de (mannelijke) journalisten en zeilers die stuk voor stuk geloofden dat Tracy Edwards en haar 100% vrouwelijke bemanning nog niet bijkans in de buurt zou komen van de aankomst van de eerste etappe in de Whitebread Race Around The World, de zwaarste, gevaarlijkste en (dus) meest prestigieuze race ter wereld, laat staan dat ze de volledige race zouden voltooien. Bovendien is er een schat aan beeldmateriaal gebruikt om ons een beeld te geven van alle fases die de bemanning van het schip 'Maiden' moesten doorlopen om hun doel te bereiken.

Het thema van vrouwen die het opnemen tegen mannelijk chauvinisme past bovendien perfect in het huidige klimaat, bovendien is Tracy (inmiddels een vijftiger) een charismatische persoonlijkheid die op levendige wijze kan terugkijken op een reis die het leven van alle betrokkenen compleet heeft veranderd.

Een gouden formule dus en Holmes is verstandig genoeg om het verhaal zonder al teveel opsmuk te vertellen. En met de triomfantelijke, maar nooit aanmatigende muziek van Rob Manning en Samuel Sim, moet je van goeden huize komen om geen brok in de keel te krijgen of een traan weg te pinken bij het zien van dit inspirerende, indrukwekkende relaas van een jonge vrouw die haar grote droom, tegen beter weten in, probeerde waar te maken