Extra Ordinary (2019)

In deze film waarin een stel innemende losers van middelbare leeftijd op spokenjacht gaat, draait het vooral om de grappige situaties. Op imdb draagt de film tevens het label horror, maar dat is erg overdreven. Ondanks ontmoetingen met kwade geesten is de film nooit griezelig. De middelen die normaal gesproken voor de opwekking van horror worden gebruikt, worden niet effectief genoeg ingezet. Geen stemmig camerawerk, geen onheilspellende setting, geen creepy muziek, geen indrukwekkende speciale effecten.

De film kenmerkt zich vooral door de luchtige en grappige insteek met in het centrum van de verzameling losers de geestdriftige Maeve Higgins, een vrouwelijke komediant uit Ierland die mij volkomen onbekend was. Altijd tricky zo’n onbekende factor, want aan de combinatie vrouw-humor in film kleeft maar zelden een prettige herinnering. Slechts mijn mening, natuurlijk.

In deze film gaat het humoristisch gesproken heel redelijk. Maeve Higgins vertolkt een amusant en sympathiek personage en is overduidelijk het personage waar de film om draait. De andere personages hebben hun momentjes, maar zijn humoristisch aan haar ondergeschikt. En (eerlijk is eerlijk) Maeve houdt zich op het grappige vlak over het algemeen goed staande.

De humor is vooral van de tragikomische soort. Hou ik van. Maeve’s personage is na een traumatische ervaring een vereenzaamde ziel geworden. Onvoorziene gebeurtenissen dwingen haar om weer actiever in het leven te gaan staan. Een soort Coming of Age verhaal met een oudere vrouw als lijdend voorwerp, ontspint zich. Haar handelingen en teksten zijn doorspekt met trauma gerelateerde humor. Dat doet zij met een onbeholpen uitstraling en met prima mimische vaardigheden. Erg leuk.

De situaties die zich voordoen zijn meestal geslaagd humoristisch en zijn afwisselend visueel en dialogisch. Sommige scènes zijn ronduit flauw en vervelend. Die momenten halen de film meteen uit zijn prettige komische cadans. Gelukkig trekt de film steeds net op tijd bij met iets dat wel grappig is, zodat het effect van de antihumor nooit een hele desastreuze uitwerking heeft.

Na afloop blijven vooral de woorden grappig en feelgood in de herinnering.

Mijn soort film en humor niet.

En wel onze humor en film dus. Het gegeven had misschien iets beter uitgewerkt kunnen worden, nu en dan is de clou net iets te flauw. Maar in zijn geheel was het een leuke film om een ruim anderhalf uur van jouw tijd aan te besteden. Met humor is het gewoon zo dat de één het leuk vindt en de ander er nog niet eens een glimlach aan besteedt. Jammer dat de laatste tijd er weinig op dit gebied aan films uitkomt en daarom waren we met "Extra Ordinary" verrast. Maeve Higgins speelt zoals zo vaak een beetje onderkoeld en degene die alles (lijkt het wel) voor de eerste keer meemaakt.

(zal je toevallig bijna aan het einde van de film op de vloer zien)

Zoals gezegt, een aardige film met een aardige waardering van een 7!

Het enige leuke was Stephen Fry verkleed als vrouw.

Hebben wij wel dezelfde film bekeken?

Dat heb ik dan echt gemist.

Oh wacht... nu snap ik 'm pas. Bit harsh....

Dit was een knotsgekke, gedurfde en originele film. Ierse humor ligt mij wel. Vind de serie Derry Girls ook al zo leuk.

Beetje goofy, plat, no nonsense type humor. Ik vind het aandoenlijk.

Wij hebben ons er echt prima mee vermaakt. Gelukkig krijgt deze flick wel een hoge waardering op Rotten Tomatoes, want deze rating vind ik niet helemaal rechtvaardig hoor.

Geinig filmpje. Er zit een origineel idee in namelijk geesten zijn overal en ze lopen ons constant te plagen. Verder kunnen geesten van alles en ze zitten graag in kaas. Die absurditeit moet je maar net grappig vinden, persoonlijk vind ik het wel lollig en het neemt op een bepaalde manier ook de geestenwereld op de hak. Will Forte daar kan ik ook altijd wel om lachen, hij speelt weer eens een zeikerig ventje die zich inlaat met duistere krachten.

Helaas is de uitwerking heel erg standaard. Dat is zonde want als ze de originele ideeën nou wat meer consequent hadden uitgewerkt dan was dit een klassieker geworden. In plaats daarvan krijgen we een mega standaard verhaaltje dat was is opgeleukt door een paar originele vondsten die worden uitgemolken tot de grap er wel vanaf is. Ik weet of dit nou gemakzucht is of dat de makers het toch niet aandurfden om echt van gebaande paden af te wijken? Wat je dus nu hebt is een film die "te raar" is voor mainstream publiek en te "normaal" voor een cult status. Kortom, het is een leuke film maar komt niet ver boven de middelmaat uit. 3 sterren.

Sympathieke maar overwegend flauwe komedie over een onhandige rij-instructrice annex spokenjager (Maeve Higgins). Zij krijgt te maken met een uitgerangeerde muzikant (Will Forte) die een comeback denkt te kunnen maken door met de duivel in zee te gaan. Hier en daar wat grappige momenten, vooral door de lekker ongemakkelijke hoofdrol van Higgins, maar de leuke dialogen en aangename sfeer kunnen niet verhullen dat het allemaal nogal dunnetjes is. En ruim voor het einde wordt de opgebouwde goodwill verspeeld.

Fijn debuut.

Altijd fijn als een komedie ook wat oog heeft voor het visuele. De film heeft een geinige verhaaltje maar het zou niet heel opzienbarend zijn als de uitwerking niet zo netjes is. De link met Ghostbusters is makkelijk maakt de film zelf ook nog een grapje over, maar het ligt verder meer in de lijn van de Taika Waititi komedies. Het Ierse maakt het ook nog wat leuker, hoewel de film iets scherper mocht op momenten overheerst vooral de leuke sfeer en dat het hart op de juiste plaats zit.

Benieuwd of de makers nog een stapje omhoog kunnen volgende keer.

Zeker niet laten liggen mensen. Verdient wel iets meer aandacht.

3.5 sterren.

Extra ordinary boring.

Een ontzettend flauwe komedie, althans is het mijn humor blijkbaar niet. Vond die hoofdrolspeelster ook niet grappig met haar uitstraling en gedrag. Dan vind ik bijvoorbeeld een Alice Low veel leuker.

Alleraardigst komedietje, lekker knullig, schattig en gezellig, een aantal leuke grappen en een sympathieke hoofdrolspeelster. Wij hebben ons er een avondje prima mee vermaakt.

Uitzonderlijke komedie zet het griezelgenre op vermakelijke wijze op zijn kop. Martin Martin [Barry Ward] wordt (letterlijk) geplaagd door de geest van zijn overleden vrouw en zowel hij als zijn dochter storen zich daar steeds meer aan. Ze besluiten de hulp in te roepen van de zachtaardige rijinstructeur Rose Dooley [Maeve Higgins] de dochter van een geestenverdrijver die bij een tragisch ongeluk om het leven is gekomen. Maar Rose is er niet zo happig op in de voetsporen van haar vader te treden. Bovendien laat de geest van mevrouw Ward zich natuurlijk niet zomaar verdrijven.

Higgins is fantastisch in de hoofdrol. Het scenario zit weliswaar vol verwijzingen naar horrorklassiekers als The Exorcist en Poltergeist (let ook op de muzikale cues), maar Ahern en Loughman zorgen ervoor dat de humor altijd de boventoon houdt. Een uitstekende persiflage op een genre dat dat wel weer eens kon gebruiken. Zelfs de slotscène is verrassend!

Horrorkomedies...ik ben er niet tegen maar zijn nogal lastig. Ik vind ze algauw flauw en sla ze dan ook regelmatig gewoon over. Maar met deze was het best genieten! Liefdevolle rijinstructrice Rose Dooley wordt gevraagd om hulp te bieden met een bovennatuurlijk probleempje bij weduwnaar Martin Martin en zijn tienerdochter Sarah Echter loopt dit nogal uit de hand als ze ontvoerd wordt door de uitgerangeerde zanger Christian Winter die een deal met de duivel gesloten heeft.

Ondanks het bovennatuurlijke is dit vooral een komedie, eentje die slaagt doordat dit werd gebracht met van die typische Ierse gortdroge manier van grappen maken Dit was dus voor mij vooral genieten! Sommige grappen zijn ook best specifieke referenties naar klassiekers uit het genre. Dus met een snufje tragiek, een snufje humor, een snufje oprechte gevoelens en een snufje horror, was dit een prettige film en met op de koop toe ook nog een hilarische achtervolgingsscène!