47 Meters Down: Uncaged (2019)

Het 1ste deel kon er nog net mee door, deze niet.

Dochter van Stallone doet het vrij aardig.

Ik heb al veel leukere en betere films met haaien gezien.

Viel reuze mee.

Geen humor? Het hele einde is heerlijk flauw en als de vader zijn motivational speech houdt is hij daarna meteen visvoer! Ik kon er wel om lachen. De film durft net niet helemaal in flauw mode te gaan. Grootste deel wil het vooral suspense zijn. Daarvoor is het thema iets te vaak gedaan om nog heel fris te zijn. Toch lijkt Roberts nog wel een beetje meer te willen bieden. Zo is de scene met de rode lamp die aan en uit gaat erg leuk en waren de dames en heren geen acteertalenten maar uiteindelijk onder water weet Roberts dat het draait om de haaien en het visvoer.

3 sterren. Voor een b-film bovengemiddeld.

De vorige film "47 Meters Down (2017)" was best aardig op de laatste paar minuten na dan (vanwege de slechte plottwist), maar deze vond ik vooral flauw en slecht, maar het einde van deze film is wel beter en origineler.

In dit verhaal draait het om vier tienervriendinnen die besluiten om niet mee te gaan met een reguliere toeristen excursie (mede omdat één van de meiden een geliefd doelwit is van een stel pestkoppen op school, dat ook deelneemt aan de excursie). In plaats daarvan opteren ze voor een alternatief avontuur, namelijke een spannende duik naar een verzonken Maya Stad, waar ze tot hun grote schrik tot de ontdekking komen dat de ruïnes een dodelijk jachtgebied zijn van witte haaien. Omdat de ingang van het grottenstelsel instort en hun zuurstofvoorraad langzaam afneemt, moeten de meiden door een onderwater-labyrint van claustrofobische grotten en tunnels op zoek naar een uitweg.

Er is geen excuus voor dit vreselijke eindresultaat (die geen enkele connectie heeft met de vorige film en daarom is het een raadsel waarom deze film "47 Meters Down: Uncaged" heet, waarschijnlijk vanwege commerciële gronden in de hoop er zoveel mogelijk geld uit te halen) en dit is ook overduidelijk een "B" Horror / Thriller film. De gillende tienermeiden hadden wat mij betreft binnen de eerste tien minuten al opgegeten mogen worden, wat een irritante persoonlijkheden waren dat en vooral Nicole gespeeld door Sistine Rose Stallone. Oftewel de dochter van Sylvester Stallone, die ik wel de mooiste meid vond van de vier meiden (ze gaat er ook als eerste van de vier meiden aan en dat best op een tragische wijze, maar wel een verdiende wijze).

Ook zijn de CGI-effecten (dat de film probeert te verhullen door de haaien in het duister te houden) matig en de jumpscares zijn lachwekkend met betrekking tot de haaien en zelfs met een schreeuwende vis (een zogenaamde Tetra vis). Omdat de haaien (het zijn overigens geen gewone witte haaien, maar exemplaren die door een afgezonderd bestaan in een duister grottenstelsel aparte kenmerken hebben ontwikkeld) ook te nadrukkelijk aanwezig zijn in de grotten en tunnels, krijgt de film ook nooit de kans om spannend te worden. Verder is het dankzij belabberd camerawerk, duisternis en chaotische montage, soms niet eens duidelijk wat er gaande is. Zo is de dood van één personage zo onoverzichtelijk in beeld gebracht, dat je drie keer moet nadenken om wie het nou precies gaat.

Het enige leuke aan deze film was eigenlijk nog het einde, als twee meiden, te weten Mia (Sophie Nélisse) en Sasha (Corinne Foxx) die zussen van elkaar zijn, een uitweg vinden en ze dan weer in een hachelijke situatie terecht komen, namelijk bij een toeristenboot die gericht is op het spotten van witte haaien en waar dus veel haaien rondzwemmen. En verder was het leuk om het nummer "The Look" van de Zweedse popgroep Roxette te horen onder water.

Al met al heeft "47 Meters Down: Uncaged" niets van waarde te bieden en daarom kan je beter de tijd (in dit geval circa 80 minuten) aan iets leukers besteden.

Ik vond de eerste 47 Meters Down al weinig bijzonder. Lange tijd saai, daarna weer veel te druk en de dames in de hoofdrol stoorden nogal met hun panische gegil. Nouja, zelfde regisseur bij het vervolg en ook zijn dezelfde klachten meegenomen. En dus heb ik me wederom niet vermaakt. Het blijkt toch nog best een kunst te zijn om een goede haaienfilm te maken, want slechts weinigen hebben me weten te overtuigen door de jaren heen. Slechts het einde was wel aardig, maar tevens zo onrealistisch en gericht op een happy end dat ook dat eigenlijk niet veel werd. Laat de reeks maar mooi doodbloeden. Of naar de haaien gaan. Een vervolg is toch nutteloos; een beetje als water naar de zee dragen. Oké, ik stop ermee

2*

Jammer waar het eerste deel nog meer dan aardig was is deze film niet goed eerder zeer matig ook de special effect waren ronduit slecht wel leuk om de dochter van Sly te zien een magere vier dus nog net 2*

Brakke film, want hij ontbeert ook maar enige vorm van spanning. En dat terwijl er een juiste locatie is . Onderwater is het fijn donker,maar de rubberen eend die daaruit aankomt zwemmen is toch lachwekkend anno 2019. Dat ook deze film bovendien wederom bomvol clichés zit is echt tenenkrommend te noemen.

Ik kan de recensie van deze film in twee zinnen doen.

Ik keek de film met mijn vrouw. Zij keek hem uit. Dat zegt eigenlijk al alles.

“We should just go in, go once around the first cave, and then come back.”

Aardig. De opbouw van 47 Meters Down: Uncaged is goed gedaan, en vooral de onderwaterscenes en de introductie van de haaien is fantastisch gedaan. De personages zijn matig uitgewerkt en de acteurs zijn ook niet al te best, maar daar gaat het hier ook niet om. Haaien die jagen op niet al te slimme personages en ze één voor één opeten, dat willen we zien. Hoe matig (en dan bedoel ik ook echt matig) de haaien er ook uitzien.

Vermakelijk vervolg, goed gemaakt en spannend opgebouwd. Eén en ander gaat nogal over de top, maar regisseur Johannes Roberts houdt de boel steevast net op de rails. Hij beschikt hier ook duidelijk over een groter budget, iets dat zich uit in spectaculaire onderwateropnamen en fraaie production design. Bepaalde schrikeffecten zijn ook goed getimed. Binnen het genre absoluut boven het gemiddelde.

Als James Cameron, de man achter The Terminator en True Lies, zegt dat deze film vermakelijk en goed gemaakt is wie ben ik dan om daar tegen in te gaan? En met muziek van Aztec Camera tonen de makers van deze film dat ze in ieder geval een goede jaren '80 muzieksmaak hebben. Maar daarmee is zo'n beetje alles wat positief is over deze film gezegd.

Met zulke minderwaardige actrices die de hele tijd lopen te huilen, zeuren en schreeuwen (zowel boven als onder water) en onder water met elkaar kunnen praten, hoop je natuurlijk dat de haaien hen snel zullen oppeuzelen. Dus op dat vlak wordt je met deze film op je wenken bediend. Hoewel het heel voorspelbaar is dat de zusjes het zullen overleven en hiermee hun onderlinge relatie versterken. Meer is niet nodig om een familievete op te lossen dan samen in een haaienmeer te gaan zwemmen.

Veel minder realistisch dan de eerste 47 meters down (2017), met blinde haaien die op hun gehoor afgaan en niet op hun reukvermogen of elektroreceptoren, en met een vreemd soort vissen die net als de actrices kunnen schreeuwen. . Waarom dan geen haaien die brullen als leeuwen, als we toch dat pad opgaan?

Sistine Rose Stallone (wat een naam!) maakt waarlijk gebruik van haar vaders bekendheid om het ook in de filmbusiness te maken, en is naast de aziatische Brianne Tju het enige meisje dat er een beetje aantrekkelijk uitziet. De CGI haaien zien er niet dramatisch slecht uit, maar ook niet goed. De onderwater scènes zien er heel onnatuurlijk uit, alsof de dames in een watertank rondzwemmen. De slow motion beelden bij dramatische momenten komen erg geforceerd over. Zwakke acteerprestaties en tegen elkaar praten onder water zonder een helm die de oren bedekt is al erg genoeg. Maarde muziek onder water is er echt teveel aan! En dan het einde van de film, wat is dat nu weer? Het ware veel beter geweest als beide zusjes ware opgegeten door de haaien voor het oog van de andere jongelui op die boot, in plaats van dat ze weten te ontsnappen uit de bek van de haai.

"Guys, the air tastes bad!"

Vreselijke hysterische film. De meiden gillen constant. Het is een verademing als er weer eentje dood gaat. De muziek is ook ontzettend irritant. De haaien zijn zo nep als het maar zijn kan. Het verhaal slaat werkelijk nergens op. Echt zonde van onze tijd. Weg ermee.

Vond de film echt geweldig! Heb genoten van de film. En van de eerste deel ook!!! Hopelijk komt er een deep 3!

Qua budget is het aardig gedaan maar weer niet gewerkt met de rendeer instelling op de camera's. Vooral bij onderwateropnamen is dit cruciaal voor het effect. Dit had bij Johannes Roberts niet onopgemerkt mogen blijven. Heb verder wel genoten van de film.

En... Iets van ‘leren schrijven’ ?

Ik snap alleen het einde niet.

Waar is die ene ??

Hoezo iets van leren schrijven?? Heb 1 typ fout? Ga je daar al zo moeilijk over triest persoon!!

[/quote]

Hoezo iets van leren schrijven?? Heb 1 typ fout? Ga je daar al zo moeilijk over triest persoon!! [/quote]

Zozo we gaan ook al gelijk met scheldwoordjes gooien

Dan blijkt dus wel wie er hier is wat jij beweert

Deze film begint hetzelfde als de vorige, met wat matig acteerwerk van de meiden. Maar gelukkig verplaatsen we snel in het water waarbij het tot het einde lekker spannend blijft.

En daar draait het toch om bij dit soort horrortjes.

Natuurlijk valt er genoeg te zeuren over de geloofwaardigheid etc, maar de setting ziet er prachtig uit en die scène met het alarmlicht was ook een leuke vondst, ik vond 'm weer zeer geslaagd.

Matige haaien film met zeer matig acteerwerk. Het wil ook maar niet echt spannend worden op één of andere manier. Haai was best goed gedaan. Schrikeffecten waren goed getimed. Twee sterren. 2*

Alleen in naam een vervolg, maar in tegenstelling tot veel van dit soort vehikels wel eentje onder regie van dezelfde regisseur als het eerste deel. Of we daar blij mee moeten zijn is echter een tweede. De scènes in de onderwaterstad zijn best te pruimen, al bevat het niets wat je niet eerder hebt gezien en is de CGI om te janken. Het beginstuk bevat daarnaast een stukje verschrikkelijk camerawerk en vooral het eind valt compleet uit de toon met de rest van de film in de vorm van een overdreven heldhaftig optreden van de hoofdpersoon in slowmotion dat misschien wel een van de meest afgrijselijke stukjes cinema is die ik ooit heb mogen aanschouwen. Roberts had daarom beter voor zichzelf moeten nagaan wat voor film hij voor ogen had: een redelijk klassieke haaienfilm of een over-the-top-variant in de trant van Piranha 3D. De combinatie die hier geserveerd wordt, werkt in ieder geval voor geen meter.

Ik begrijp de slechte recensies niet. Ik vind het verhaal goed en spannend. Er werden pogingen genoeg gedaan om nog origineel uit de kast te komen.

Niet echt goed en niet echt slecht, leuk om een keer gezien te hebben.

Ik heb me hier prima mee vermaakt!

De setting is prima. Ik hou ook altijd wel van dit soort settings (As Above So Below, The Descent). De film bouwt prima op en was op een klein dipje na spannend. Er wordt wel van je verwacht dat je je geloofwaardigheids peil iets naar beneden bij bijstelt (zeker naar het einde toe).

Lekker spannende haaien / avonturen film!

3,5

Wel een beetje een 13 in een dozijn haaienfilm. Maar ik heb mij er toch wel mee vermaakt al zie je het moment van wanneer de haai opduikt soms al mijlenver aankomen. In tegenstelling tot anderen vond ik deze juist iets beter dan het eerste deel. Niet dat het veel uitmaakt. 2,5*

Leuke vermakelijke film, soms een beetje saai of voorspelbaar, maar deze heeft wel een beter einde dan de vorige 47 meters down film.
Best een verrassend einde eigenlijk en een stuk beter / spannender.
De film duur maar 78 minuten en dat is precies lang genoeg voor deze film.

Wel toevallig dat de pester van de school precies op de boot zat waar de overlevende 2 zussen aan wal kwamen, zo zag ze dat ze toch wel een held was
3 sterren

Prima popcorn vermaak,simpel voorspelbaar verhaaltje een paar gasten die opgevreten worden,en een paar overlevenden.Nix mis mee.....3 stars.

Als een film succesvol is, is de kans op een vervolg groot. Dat geldt met name voor films uit het horrorgenre. Vaak heeft zo’n vervolg niet veel meer met het fijnere origineel te maken. Voor de maker doet dat origineel er helaas niet erg toe. Het gaat hem slechts om een succesvol vervolg. Eenzelfde titel en wat thematische overeenkomsten vindt hij vaak al voldoende. Logisch dat veel vervolgfilms uitblinken in het gemakzuchtig kopiëren en uitmelken van sensationele scènes. Als "47 Meters Down" de nieuwe haaienfranchise wordt, vrees ik voor die trend. In Uncaged tekent de neergang zich al af. Een beetje gemakzuchtig is dit vervolg al wel. Heel verassend en heel spannend is het niet. Erg goed is het evenmin.

Aan het originele concept werd niet veel gewijzigd. Opnieuw duikt een stel jonge aantrekkelijke meiden de diepte in en treft onder water opnieuw haaien aan. Het verschil met de eerste film is voornamelijk dat het aantal duiksters groter is. Het aantal is verdubbeld naar vier. De reden zal gelegen zijn in de verhoging van de hoeveelheid eye candy in combinatie met toegenomen mogelijkheden om iemand te offeren. Men kiest voor sensatie. Het verhaal wordt er in ieder geval niet complexer door.

En ook niet spannender. In het origineel is sprake van twee bedreigde duiksters. Omdat je die niet klakkeloos kunt laten verscheuren door haaien (zou een korte film worden), wordt er noodgedwongen veel meer onderhuidse en beklemmende spanning gecreëerd om de situatie te rekken. Het kat- en muisspel met de haaien is veel boeiender. In deze film zwemmen meer personages rond en is het gemakkelijk om iemand te laten opeten. De film kweekt voornamelijk spanning door bodycounts in plaats van door beklemming, hopeloze vooruitzichten en interne psychologische strijd. Tamelijk gemakzuchtig en het leidt er bovendien toe dat het zoveelste slachtoffer dat zonder enig voorspel wordt verorberd, op den duur ook niet meer veel beroering opwekt.

De setting is trouwens best ok. Een oud tempelcomplex van de Maya’s. Een onderwaterlabyrint van donkere onoverzichtelijke gangen afgewisseld met grote ruimtes waarin rijen beelden onaangedaan toekijken op de strijd tussen mens en haai. Een prachtsetting die amper gebruik maakt van claustrofobische en benauwende mogelijkheden. Pogingen daartoe worden afgekapt door veel gegil en weinig spannende aanvallen van haaien. Bij mij kwam een intense beklemmende sensatie in ieder geval niet binnen.

Van empathie met de personages is ook al geen sprake. De personages zien er dan wel leuk uit maar zijn erg simpel en slordig geconstrueerd. De bedreiging door de eveneens slordig geconstrueerde CGI-haaien, brengt ook al weinig emotie teweeg. Gelukkig is er tussen de hoop ongeïnspireerde actiescènes ook een aantal gelukte scènes te vinden die wel enige spanning genereren. Op die momenten steekt goed dynamisch (onderwater) camerawerk de kop op. Die momenten zijn echter schaars.

Nee, niet best. Eigenlijk zag het er allemaal nogal onnozel uit.

Helemaal mee eens, fantastische film die niet, dat afkraak zure gedoe verdiend.

Fantastische verassende film, net zoals zijn voorganger.

Een film, boordevol spanning en ook ontroerend.

Het einde is een grote verassing.

Een geweldige fillm.

Veel woorden ga ik hier niet aan vuil maken. Het eerste 47 meters down deel vond ik een erg fijne haaienfilm, maar dit was huilen met de pet op. Van acteerwerk, plot of dergelijke verwacht ik in een film als deze sowieso weinig, dus dat dat beneden peil is, is geen struikelpunt. Maar daarbuitenom zit er ook geen greintje spanning in de prent, ziet de haai er spectaculair lelijk en fake uit, en zie je elk inwisselbaar personage het liefst opgegeten worden. Ik heb zelf wel een haaienangst, en het gaat me te boven hoe je zo'n eng concept zo ontzettend niet-eng in beeld kunt brengen.

1* voor de soms wel mooie beelden (en vrouwen).

Mijn God wat een draak van 'n film. Hij begon wat mij betreft met aardig wat potentie maar eigenlijk ontspoorde de film na een half uur al. Ik zat op een gegeven moment alleen nog maar van 'ja hoor, tuurlijk ' en 'daar heb je die kut haai ook weer.' En dat einde sloeg helemaal nergens op. Waar ik z'n voorganger nog wel kon waarderen en die nog enigszins realistisch overkwam, vind ik deze om te janken. Duurde ook een half uur te lang wat mij betreft. Anyway, anderhalve ster voor 't eerste half uur en de mooie plaatjes.