Beats (2019)

Met 'Kid meets Trainspotting' (credits: Mr Thee) kom je al een heel eind om Beats te omschrijven. Kijkt lekker vlot weg en de film is een stuk humoristischer dan je in eerste instantie verwacht. Dat is vooral te danken aan clown Spanner die zijn maatje Johnno naar een illegale rave meesleurt. Met als hoogtepunt een vrij overtuigende tripscène, die vooral bij de (voormalig-)ravende dertigers onder ons nostalgische gevoels aanwakkert.

De film gaat over jeugdige rebellie en echte vriendschap waarbij de vrienden nog een laatste keer samen naar een feest gaan en achterna worden gezeten door criminelen en politie: het zijn wellicht clichés die we in heel veel films tegenkomen maar deze film voelde toch heel fris.

De film is aldoor boeiend waarbij de vriendschap me echt weet te ontroeren, de humor me hardop aan het lachen maakt en de film als thriller echt spannend is. Dat laatste heeft er ook mee te maken dat in deze film – net als in veel van de betere films van Britse regisseurs – de Engelse of hier Schotse onderkant overtuigend wordt neergezet zodat je de onveiligheid en angst welhaast fysiek kunt voelen. Tegelijkertijd weet de film ook de illegale ravescene van begin jaren ’90 treffend te schetsen. In dat verband is de film ook maatschappijkritisch: het toont de grauwheid van het bestaan als gevolg van een falende politiek letterlijk in zwart-wit met slechts de muziek en de drugs die letterlijk kleur brengen. Het resultaat is een heerlijke film en een sociaal-realistisch document.

Kwam ik op fb bij een comment bij een recensie tegen. Leuke anekdote!

Uit respect voor degene die de post plaatst...anoniem.

Zonder verwachtingen naar deze film gegaan. Geen meesterwerk, maar wel een erg vermakelijke en visueel interessante film. En het is natuurlijk voor de chemie tussen de twee jongens wat de film zo fijn maakt. In de bioscoop komt de film volgens mij wel het beste tot zijn recht, zeker met de feest scenes.

3.5*

Lees wat commentaren over slecht/te zacht geluid in de bioscoopzaal, maar dat ligt denk ik (ook) gewoon aan de mix van de film. Dialogen hebben een normaal geluidsniveau, maar de muziek staat (inderdaad) te zacht.

Hoewel de film zeker gave stukken heeft, viel hij me verder ook tegen. Narratief vrij hopeloos, waarbij iedere poging tot drama dood valt door een combinatie van een gebrek aan flow in de montage, een slecht acterende hoofdrolspeler (degene die Johnno speelt), platgetreden paden met karikaturen en het overal lollige sfeertje waar geen plek is voor echte dramatiek die wel wordt gezocht. Ook werkt de film daardoor niet als een roes, naast dat de muziek dus niet overweldigend genoeg is.

Dit jaar draaide op het IFFR ook Dreissig (2019). Veel eigenzinniger en een overweldigende executie. Alleen heeft vrijwel niemand dat door.

Fuck them, and their law

Ik kan best wel mee met de kritiek van de bovenbuurman. Het plot had nogal wat makkelijke elementen, met een politieman als schoonvader aan de ene kant en een criminele broer aan de andere kant. En met de grote lokale DJ opeens als grote vriend. Het vriendinnetje met precies een vriend van Fido als ex. En inderdaad, die verhaaltjes aan het einde waren volstrekt overbodig. Sterker nog, de flauwe verhaaltjes (met name die van Robert, en die van Spanner en Johnno) zorgden er bijna voor dat ik er nog een half puntje afhaalde.

Bijna, want jezus, ik heb gewoon genoten van Beats. Misschien helpt het opgroeien in de jaren '90 (al hielp dat bij het veel mindere Mid90s niet), al ben ik een aantal jaren later opgegroeid en uiteraard niet in Schotland. Het opgroeien en losgaan op feestjes, het doorhalen, de vette feestscenes met eindelijk een keer een overtuigende drugssfeer, en ook met de wat nerderige Johnno die wat aansporing nodig heeft om los te gaan kon ik me wel identificeren. Een heerlijk portret van de vroege/mid jaren '90, en het toonde ook de onzin van de Criminal Justice Act op een fijne manier aan. Wat kleine irritatiepuntjes zoals ik in het begin schreef maar alsnog, Spanner was een baas, en met het Schotse accent kan je bij mij ook weinig verkeerd doen.

“That was pure magic back there, Johnno.”

Beats is een sterke film over de protesten van jongeren in de jaren 90' tegen een wet (The Criminal Justice and Public Order Act), die er voor moest zorgen dat jongeren op het rechte pad bleven. Maar uiteraard zorgde de wet er juist voor dat jongeren nog meer gingen ageren tegen de overheidsinstanties. Met illegale raves tot gevolg, en vooral de politie moest het ontgelden. Beats ziet er grauw en grijs uit, maar door het acteerwerk en de geweldige muziek bruist de film van het leven. Alle acteurs zitten goed in hun rol, en vooral de band tussen Johnno en Spanner is mooi uitgewerkt.

Uitstekende film over twee vrienden die een wilde nacht beleven als ze naar een illegale rave gaan. De film speelt zich af in 1994 en weet de tijdsgeest en de jeugdcultuur goed te vangen. Een lekker vlot tempo/sfeer en leuke personages. De vriendschap tussen de twee jongens is goed neergezet, mede door de uitstekende casting.

Prima film over een aantal jongeren die ingaan tegen een conservatieve Britse wet die verbiedt dat jongeren samentroepen en naar 'wilde' muziek luisteren. De film slaagt erin de tijdsgeest en de jongerencultuur goed weer te geven. Dat komt ook mede door de uitstekende casting en het puike acteerwerk. Johnno en Spanner lijken wel tegenpolen, maar kunnen het uitstekend met elkaar vinden, tot groot ongenoegen van de ouders van Johnno die niets liever hebben dat hij zich niet meer inlaat met zijn slechte en marginale vriend.

Jongeren iets verbieden geeft meestal een tegendraads effect. Ook hier natuurlijk waarbij illegale raves als paddenstoelen de grond uit kruipen. Leuke muziek en sfeer. Alleen die zwart wit beelden waren wat mij betreft overbodig.

Prima inkijk in het gebeuren in de jaren 90 waarbij toekomstloze jongeren maatschappijkritisch een welgemeende middenvinger opstaken tegenover de upper class overheid. Fijn!

Beetje simpele maar wel geinige film over twee vrienden, Johnno en Spanner, die in het Verenigd Koninkrijk van 1994 hun zinnen gezet hebben op een illegale rave. Leuk geschoten in zwartwit en met een toepasselijk vette soundtrack, maar inhoudelijk is de film aan de voorspelbare kant, met eendimensionale personages en een dun plot.

Deze Britse Drama film zag ik vandaag voorbijkomen op "Film1 " en trok mijn aandacht, ondanks dat rave en dancemuziek totaal niet mijn muziekgenre is. "Beats" is een energiek en sympathiek in zwart-wit geschoten coming-of-age drama over de twee Schotse vrienden, te weten Spanner (Lorn Macdonald) en Johnno (Cristian Ortega).

Het is 1994 en de levens van twee opstandige Schotse pubers uit een troosteloze arbeiderswijk staan op het punt compleet andere richtingen in te slaan. De nogal brave en angstige Johnno staat op het punt om met z’n familie te verhuizen naar een brave nieuwe gezinswijk, ver weg van de flats en armoedige wijken. En Spanner, een losbol met opgeschoren kop en brutale lach, blijft dan achter bij zijn dominante, gewelddadige en criminele broer Fido (Neil Leiper), waar hij bij woont, die hem het leven zuur maakt.

Wanneer Johnno op een dag huisarrest krijgt en Spanner wéér klappen van z’n broer opvangt, ontstaat er bij de boezemvrienden een intens "fuck alles"-gevoel. En laat nou net die avond een illegaal feest plaatsvinden met een hoge dosis pompende beats, veel drugs en een intens "fuck alles"-gehalte. Met gestolen geld van Spanners broer op zak, duiken de jongens na een paar vermakelijke hordes de nacht van hun leven in.

Het verhaal speelt zich dus af in 1994, toen de Britse regering de "Criminal Justice and Public Order Act" uitvaardigde om illegale raves te kunnen aanpakken. Die wet verbood namelijk het laten horen van "repetitive beats" in openbare ruimtes. Hoewel "Beats" een fictief verhaal is, voelt alles aan deze film authentiek. Van de vriendschap tussen Johnno en Spanner, die een heel gevoelige jongen blijkt te zijn, tot de knallende rave waar ze belanden. Het schijnt dat Lorn Macdonald (Spanner) en Cristian Ortega (Johnno) in het echt ook beste vrienden zijn.

Je krijgt door "Beats" aardig wat mee over de sociaal-politieke sfeer en de rave / muziekcultuur in het Schotland van de jaren negentig. Maar wat na het zien van de film vooral beklijft, is het herkenbare verhaal over vriendschap en het gevoel je af te willen zetten tegen alles en iedereen. Het contrast tussen Johnno en Spanner is groot en zorgt tegelijkertijd voor de sterke aantrekkingskracht. Het draait in "Beats" vooral ook om het behouden van een vriendschap als je wereld verandert in je tienerjaren.

Eenmaal aanwezig op de illegale rave nemen Johnno en Spanner een pilletje in en wordt je getrakteerd op een vloeiende overgang naar een psychedelische visuele trip (dan is er ook wat kleur te zien) met de pompende beats op de achtergrond. Heel even voel je alsof je er zelf bij bent. Die beats zijn overigens heerlijk, althans in de film, want als losse soundtrack zou ik het vreselijk vinden als liefhebber van metal-muziek. De illegale rave wordt overigens op een keiharde manier beëindigd door de politie, waaronder Robert (Brian Ferguson).

Behalve het verhaal omtrent het illegale feest, zitten er nog twee verhalen in, namelijk omtrent de stiefvader van Johnno, te weten Robert die een irritante brave politieagent is (hij slaat Johnno op het feest ook in elkaar en laat hem opsluiten op het politiebureau), en die omtrent de dominante, gewelddadige en criminele broer van Spanner, te weten Fido. Fido vernedert ook Spanner (o.a. als hij aan het ontbijten is) en gaat achter hem aan als hij te weten komt dat hij geld van hem gestolen heeft. Het verhaal omtrent Fido geeft de film net voldoende spanning van dreigend gevaar.

Cristian Ortega en Lorn Macdonald schitteren natuurlijk als Johnno en Spanner en ook de geloofwaardige bijrollen van andere nog niet genoemde personen voegen veel toe aan het verhaal. Van de losgeslagen, anarchistische radio deejay D-man (Ross Mann) die nauwelijks is te verstaan, love-interest Wendy (Rachel Jackson) tot moeder Alison (Laura Fraser) die niets wil hebben van haar zoons (Johnno) liefhebberijen en zijn beste vriend Spanner. Dat levert ook een leuke scène op als Spanner zich naakt op de slaapkamer van Johnno verstopt in de kledingkast en die Alison dan openmaakt. Verder zijn er nog verdienstelijke bijrollen van Gemma McElhinney (als Laura) en Amy Manson (Cat), die goede vriendinnen zijn van Alison, en Kevin Mains als Les die bij Fido hoort.

Al met al heeft "Beats" een simpel plot (wat wel leidt tot een onvergetelijke climax) en is het een vermakelijk tijdsbeeld. Het gecontroleerde gevoel, je afzetten tegen de gevestigde orde en de anarchistische insteek. Dat de film is opgenomen in zwart-wit stoort niet en de setting en styling is passend, met talloze graffiti leuzen op vervallen muren en met rake one-liners van deejay D-Man.