Head Full of Honey (2018)

Prachtige film over het feitelijk trieste aftakelingsproces door Alzheimer, maar door de continue aanwezige humor blijft dit drama twee uur lang in evenwicht. Gewoon mooi, bij vlagen ontroerend en vooral erg grappig. Lachen met en relativeren van je ellende en toch proberen te genieten van het leven lijkt de boodschap van regisseur Schweiger, en dat werkt. Wel iets te lang en volgestopt met allerlei niets toevoegende liedjes. Nolte is hier op zijn best, wellicht omdat hij mag samenspelen met zijn 66 jaar jongere dochter(die nog een hoop kan leren qua acteren) en hier, na The Deep, ruim veertig jaar na dato herenigd wordt met Bisset. Een tragikomedie die aankomt. Te bizar voor woorden dat deze prent op IMDB tot dusverre zo laag scoort.

Regisseur Til Schweiger maakte met Head Full of Honey een Amerikaanse remake van zijn eigen kassucces Honig im Kopf (2014). Een succes werd het niet. De film werd genadeloos neergesabeld door de filmcritici. En ach, ze hebben wel een beetje gelijk, maar genadeloos gaat te ver.

Ik bekeek deze film na en tijdens het nuttigen van enkele alcoholische versnaperingen. In de gemoedstoestand die dan gewoonlijk ontstaat, verlaat praktisch elk vermogen om een film kritisch te kunnen beoordelen mijn geest. Ik vond de film geweldig en zat mee te snotteren met de door Alzheimer getroffen Nick Nolte en mee te lachen met hilarische momenten die Nolte als gevolg van de ziekte eveneens overkwamen. Na afloop ging ik tevreden slapen.

Toen was er The Day After. The Day After was er bezinning. Het besef dat ik had gekeken naar een film die wel heel erg gemakkelijk op de traan en de lach speelt en heel clichématig situaties uitspeelt, drong ongenadig door de kater heen. Even gekeken naar de waardering die ik in beschonken toestand aan de film had toegekend. 4*. Oeps.

Tijd dus voor een iets realistischer beschouwing van deze film die niet schroomt om alle goedkope feelgood registers voluit en ongegeneerd open te trekken. Dat werd onmiddellijk duidelijk bij de gedeeltelijke herziening van dit briljante werk dat met een nuchtere blik al na enkele scènes weinig brilliance meer bleek te hebben.

Wat eveneens in nuchtere toestand opvalt, is de wilde montage. Het aantal camerawisselingen en cuts is hoog. Zelfs in scènes waarin gewoon wordt gepraat wordt flink gerommeld met wisseling van perspectief. Onnodig onrustig en irritant.

Daaroverheen hoor je ook nog eens die typische feelgood poppy score die blijkbaar hoort bij films van dit type. Zo’n score die negatieve prikkels oproept. Van die irritante score kon ik mij trouwens helemaal niets herinneren. Eigenlijk behoorlijk onbegrijpelijk want die is echt zeer afgrijselijk.

Nog iets dat opvalt. De Alzheimer van Nolte wordt erg vaak als uitgangspunt voor een slapstickachtige scène gebruikt. Op zich niet verkeerd om een ziekte en de hulpeloosheid die daarmee gepaard gaat met humor te benaderen, maar hierin gaat de film wel erg ver. De balans tussen de traan en de lach schiet ver door richting de lach.

De lach en de traan werken beide erg goed als je de film met weinig scherpte bekijkt. In het bezit van het normale kritische vermogen werken die scènes een stuk minder effectief. Ik vond met name de scènes die de traan moeten opwekken erg goedkoop gestileerd.

Head Full of Honey is een fantastische film. Met een slok op, wel te verstaan.

In beschonken toestand is de film 4* waard. In nuchtere toestand 2*. Gemiddeld 3*.

Ben na een uur gestopt met kijken naar deze film. De ongeloofwaardige manier waarop Alzheimer gebruikt, beter gezegd misbruikt, wordt begon me mateloos te irriteren.

De onderlinge conflicten en de ruzies die ontstaan vanwege Alzheimer worden afgekapt op een moment dat je meer diepgang verwacht.

En dan de onrustige cameravoering die je afleidt van wat er op dat moment speelt.

Dit alles zorgde ervoor dat het uitzitten van de film geen optie meer was.

Jammer, want het idee en uitgangspunt beloofde veel goeds.

Zelden heb ik te maken met zulke tegenstrijdige gevoelens tijdens het kijken van een film. Eigenlijk verbazen de extreem lage IMDb-score en de hoge score op MovieMeter me ook niet zozeer. In beide kan ik me ergens wel vinden...

Laat ik positief beginnen: een glansrol voor Nick Nolte. Hij speelt de dementerende (dikwijls ronduit wereldvreemde) opa met verve. Ook Matt Dillon, Emily Mortimer en de jonge Sophie Lane stelden allen niet teleur. Met name de interactie tussen Nolte en Lane werkt wel en vooral het roadmovie-gedeelte kon op mijn goedkeuring rekenen. Ook de kleine rol van Eric Roberts, die op een simpele manier het proces van Alzheimer moet uitleggen vond ik treffend.

Of alle aspecten van Alzheimer even realistisch naar voren komen weet ik niet precies. Wat mij wel opviel is dat de toon soms iets té humoristisch lijkt, waardoor de impact wat beperkt blijft. Hetgeen mij echter vooral stoorde: de enorme drukte waarmee deze film gepresenteerd wordt. Het script wordt soms letterlijk afgeraffeld. Personages krijgen niet de kans om even rustig antwoord te geven op een ander personage. Het ligt niet aan de acteurs, maar wel aan de soms ronduit belabberde montage en ook het camerawerk valt soms tegen. Dan heeft men nog geluk dat de tweede helft van de film vooral bestaat uit mooie filmlocaties en dat de focus hoofdzakelijk wordt teruggebracht naar opa en kleindochter, want de eerste helft vond ik soms bijna niet te harden. Jammer, want dit deed oprecht (onnodig) afbreuk aan de film.

Head Full of Honey heeft wel wat te bieden, maar in het begin had ik er een hard hoofd in. Vanaf het moment dat opa en kleindochter samen op pad gaan vond ik de film aanzienlijk beter worden. Het speelduur is aan de lange kant, maar uiteindelijk kan ik niet zeggen dat ik me verveeld heb, enkel een beetje gestoord aan de ietwat chaotische presentatie. Geen hoogvlieger, maar als het verhaal je aanspreekt wel absoluut de moeite van het proberen waard.

3*