The Curse of La Llorona (2019)

"Tadaa!"

Het belooft niet veel goeds als ik zie dat Michael Chaves ook aan het roer staat van 'The Conjuring 3', want met deze titel kan hij geen potten breken.

'The Curse of La Llorona' is inmiddels de vierde spin-off uit het 'Conjuring' universum. Hier volg je een sociaal werkster die denkt twee kinderen van hun moeder te redden, maar ondertussen wordt haar gezin zelf opgezadeld met een kwaadaardige geest. Deze geest - gebaseerd op een Mexicaanse legende - heeft de intentie om alle kinderen waarmee ze in aanraking komt te verdrinken.

Op zich is de opzet prima, maar de uitwerking is vrij ondermaats te noemen. De film is eigenlijk niets meer dan van de ene jump scare naar de andere te gaan, zonder ook maar enige substantie te hebben. Voor het gemak worden er zelfs hele dagdelen overgeslagen om het gebeuren maar in de nacht af te laten spelen. Als kijker moet je er voornamelijk aan herinnerd worden dat het geheel zich afspeelt in het 'Conjuring' universum, want opeens is daar de priester uit 'Annabelle'...

Echt eng of spannend wil het nergens worden. Daarvoor krijg je nauwelijks binding met de personages en is de geest te generiek, hoewel Linda Cardellini het naar behoren doet. De idiote handelingen helpen zeker niet mee; het spreekt boekdelen dat men ingaat tegen de bewerkstelligde logica. Op deze wijze word je meegesleurd naar een ongeïnspireerd slot dat ellenlang lijkt te duren, zucht. Om vooral de lachwekkend slechte dialogen niet te vergeten.

Al met al een nietszeggende horror die je zo weer bent vergeten.

Kleine 2,0 sterren.

Je hebt films die standaard en clichématig zijn en je hebt deze Curse of La Llorona. Kijk, ik verwacht echt geen nieuwe The Shining, maar dit was wel zo vreselijk standaard, dat zelfs ik als fan van popcorn-amusement er wat moe van werd. Een geest in een jurk die slecht zichtbaar is. Het was net The Nun, maar dan een beetje aangepast. Uiteraard weer een uitdrijver erbij die de dag moet redden. De film teert wel heel erg op goedkope schrikmomenten die aangezet worden met extra hard geluid.

Er zit geen enkele scène in die wat opvallends doet. Ik vind het lui bedacht en lui uitgevoerd. Horrorkijkers zijn geen domme schapen die alles pikken. Ik vind juist het Conjuring-universum sterk bedacht en uitgewerkt met veel onderhuidse spanning en goed opgebouwde spannende situaties. The Nun toonde al sporen van vastgeroeste patronen en dat is helaas hier doorgezet. Het maakt van de film ook weer geen flutfilm, want ondanks alles vond ik het nog best vermakelijk door hier en daar een leuke scène, maar je moet met wat beters komen wil ik hier nog onder de indruk van raken.

Toch spijtig, ik vond de trailer heel aardig. Hopelijk worden de nieuwe Conjuring en Annabelle wat beter uitgewerkt.

2,5*

Oké, dit is toch wel echt slecht! Ik had al snel het gevoel naar een slecht toneelstuk te kijken ipv een goede film. Elke keer hetzelfde trucje en de film zit vol met domme dingen. La Llorona zelf ziet er tof uit, maar dat is werkelijk bijna het enige pluspunt. De film duurt gelukkig niet lang, dus dat is ook nog een kleine meevaller.

Vanaf het begin had ik al het gevoel dat alles in scène is gezet. Logisch, want het is een film, maar het valt wel heel erg op en dan is het niet leuk meer. In het begin van de film verdrinkt La Llorona iemand en diegene is aan het tegenstribbelen. Een jongetje ziet het gebeuren en in het volgende shot beweegt de persoon ineens niet meer en ligt de focus compleet op La Llorona die vervolgens naar het jongetje kijkt. Ja, de persoon is uiteraard verdronken, maar het komt overduidelijk in scène gezet over op deze manier. Hou ik niet van.

En dan nog iets... De vrouw die samen met haar 2 kinderen in deze film de hoofdrol speelt gaat 's avonds (zon is al onder) naar een crime scene. De 2 overleden jongetjes liggen er nog. Oké, vervelend als je geen oppas kan regelen, maar ze neemt haar kinderen dus vrolijk mee! Ze laat ze achter in de auto en haar zoontje stapt zelfs uit! Hij gaat een stukje wandelen en komt uiteraard in contact met La Llorona. Wanneer een film vol zit met dit soort onzin en de film wil graag serieus genomen worden, dan gaat er iets niet goed.

1,5*

De halve ster is voor een redelijk geslaagde sequentie in de badkamer - waarvan een deel te zien is in de trailer - maar dit is een film zonder originele ideeën. Niet geheel verrassend aangezien producer James Wan feitelijk niet anders doet dan een paar succesvolle formules tot op het bot uit te melken. Wapperende gordijnen, hobbelende hobbelpaarden, een priester en een stukje Mexicaanse folklore: de belangrijkste spookhuis-clichés komen allemaal voorbij, ook al is dit eigenlijk geen spookhuisfilm. Als je al ergens van schrikt, dan is het vooral van een hoop herrie en niet zozeer van wat je ziet - of wat er gebeurt. Geld in het laatje voor James Wan, die nog lang niet klaar is met zichzelf te herhalen. Maar goed, zolang er volk is dat warm loopt voor dit soort nonsens kun je hem vanuit zakelijk oogpunt weinig kwalijk nemen.

Wan-horror.

Het is al een tijdje duidelijk dat de rek een beetje uit dit soort filmpjes is. Zolang ze nog genoeg mensen naar de bios trekken zal het nog wel even doorgaan, maar ik denk niet dat we nog vijf jaar lagen films uit de Wan-stal zullen zien. Op zich geen enkel probleem mee.

Dat je jump scares mag verwachten lijkt me wel duidelijk, het is dan ook aan Chaves om ze naar behoren vorm te geven. Dat lukt hem jammer genoeg niet. De geest wordt snel onthuld en qua opbouw weet het nooit écht spannend te worden. Het is vooral luid en voorspelbaar.

De Mexicaanse lore voegt jammer genoeg ook niet al te veel toe. Klein beetje achtergrond in Mexico, verder is het een klassieke geest die klassieke geest-dingen doet. Beetje snel zweven, hard roepen en mensen in het rond gooien. Qua budget zit het gelukkig wel goed, waardoor er nog een beetje sfeer uit de setting en cinematografie gepuurd kan worden, maar daar houdt het dan wel zo'n beetje mee op.

Het blijven makkelijk bios-filmpjes, echt slecht vind ik het nog steeds niet, maar de rek is er gewoon een beetje uit. Tijd om dit soort horror weer even op te bergen, zodat er binnen een jaar of 20 weer wat remakes van gemaakt kunnen worden.

2.5*

Ik dacht dat The Nun tegenviel, opeens lijkt die nog best redelijk als ik die vergelijk met deze "horror"

Eigenlijk het enige wat goed is te noemen is het acteerniveau, de scènes en de opzet hiervan zijn allemaal erg voorspelbaar en in het verleden ook stuk voor stuk beter uitgevoerd.

En dan nog La Llorona zelf, die eng hoort te zijn maar er in mijn ogen meer uitziet als een spook uit een videospelletje. Lijkt op de zelfde manier gemaakt te zijn als The Nun, alleen was The Nun op visueel vlak iets beter geslaagd.

Dit soort horror laat mij terugverlangen naar de echte klassiekers.

1,5*

On-ge-loof-lijk slecht. Letterlijk geen enkel boeiend moment. Iedere suffe jump-scare slaat volledig dood.

En tussendoor valt dusdanig weinig te beleven dat het misschien ook maar goed is dat de hele film een aaneenschakeling is van "ik hoor een vreemd geluid, dat gaan wij even in ons eentje onderzoeken" scènes.

Bovendien overduidelijk geschreven door blanken die er helemaal niks van snappen. Begin dan ook niet aan een horror over een stuk Mexicaanse folklore...

Dat James Wan hier überhaupt nog zijn naam aan wil verbinden. Na het net zo beroerde The Nun de volgende nagel in de kist van het Wan-imperium. Om te janken.

Standaard, maar effectief.

Vond het een aardig filmpje in het Wan-universum. Doet ook eigenlijk wat het hoort te doen, en dat doet hij prima, namelijk griezelen. Zo zit dit filmpje iets te vol met schrikmomenten (elke 5 minuten passeert er wel minstens 1 de revue).

Maar de schrikmomenten werken wel goed soms. Vooral omdat Chaves ze goed op het scherm neerzet. Indrukwekkende tracking shots door het huis en vakkundig opgebouwde scares, die soms net niet eng genoeg zijn maar wel effectief zijn.

Geen bombastische muziek of irritante humor die de spanning wegneemt, voor een groot deel is deze film als toon best serieus en weet daarmee best eng te zijn soms. Al haalt hij het niet bij de 2 Conjuring films of Creation, maar zit er wat tussenin.

La Llorona zelf is ook best gaaf, en is soms wel degelijk een dreigende gedaante. De schreeuw waarmee alle kaarsen uitgaan is erg angstaanjagend. Vond haar ook een leuker figuur dan Valak, en de opening met La Llorona zet dan ook gelijk de toon op een heftige manier.

Acteerwerk is keurig, Cardellini weet de film goed te dragen met haar wat beperkte horror-rol. Ook de kinderen doen het leuk en Cruz is ook best leuk. Dit allemaal helpt de film wat omhoog, met ook een onherkenbare Ramirez als demon.

Wat wel jammer is, is dat onder al die ton schrikmomenten weinig overblijft aan verhaal en de film zich alleen voor de schrikmomenten wil geven. Daarbij is het net alsof je alleen maar naar constant harde geluiden zit te kijken. Er had meer aandacht naar het verhaal zelf moeten gaan.

Hier en daar verliest de film ook wat spanning en lijkt dan moeite te hebben om het weer terug te laten keren. Meestal lukt dat ook na een tijdje, maar pas bij de volgende jumpscare. De scares zelf begonnen na enige tijd ook wel wat op elkaar te lijken helaas.

Maar ik vond het uiteindelijk best meevallen. Ik had een vervelende zaal, maar ik voelde me toch ergens best veilig tussen het gelach en geschreeuw van het bange publiek. Leuke avond gehad.

Deze film is echt de beste wat ik na lange tijd weer gezien hebt. Ik raad mensen aan om deze film zeker te zien! Ik snap niet dat mensen deze film niet goed vinden, geen horor kenners.

Voor mij verdien deze film een dikke ? ???

Deze film bewijst dat een shitload aan jump scares nog geen geslaagde horrorfilm maakt. Ook bewijst deze film dat men, ondanks het feit dat de volumeknop bij elk schrikmoment volop open werd gedraaid, het publiek niet zo makkelijk voor zich wint. De zaal was meer aan het fluisteren en lachen om de totaal voorspelbare, cliché dingen in deze film dan dat men op het puntje van de stoel zat.

Een horrorfilm hoeft echt niet origineel te zijn, ik snap ook dat dat lastig is tegenwoordig nu er al zoveel gemaakt is. Maar echt letterlijk álle cliches uit de kast trekken, met daarbij een belabberde cast (met name die kids) en goedkope jumpscares die je van een kilometer afstand ziet aankomen... nee, dat maakt van The Curse of La Llorona geen film om aan te raden. Sterker nog: vind 't één van de zwakste films die ik in tijden heb gezien.

1*

2/10 (IMDB)

Het verhaal van La Llorona, de Huilende Vrouw, is gebaseerd op een oude Mexicaanse folklore over de geest van een vrouw die het voorzien heeft op kinderen. Er zijn dan ook legio horrorfilms die over haar gaan. Een verhaal dat dus niet echt iets van doen heeft met het Conjuring-Universum. Toch wordt er, vermoedelijk vanuit commercieel oogpunt duidelijk naar verwezen. Een slimme zet want het verhaal heeft niet erg veel om het lijf. Het speelt zich af in de jaren '70 maar is op de kleding en de inrichting van het huis na, niet heel typerend neergezet. De legende is er nog steeds één met een Mexicaanse achtergrond maar verder speelt het zich gewoon af in Amerika. Het betekent vooral dat het is volgepropt met voorspelbare 'jumpscares', en horrorclichés. Er zijn maar weinig geslaagde huiveringwekkend scenes. De film is daarom absoluut niet de engste en al zeker niet de beste horror. Nog wel vermakelijk.

Prima vermaakt. Alleen heeft Patricia Velasquez betere tijden gekend (bijv. in The Mummy)....

Redelijk doorsnee horror werkje. Het verhaal is niet bijzonder. De uitwerking eigenlijk ook niet. De film bewandelt de vertrouwde paden, met een duistere setting, jumpscares en uiteraard een grand finale met priester en al. Slecht? Dat niet. Maar niet vernieuwend. Het einde had wel iets beter gekund. Verder geen verrassingen of onvoorspelbare schrikmomenten. Het acteerwerk is verder ok. Aardig tussendoortje. 3.0

Wat een ongelooflijk saaie prent was dit zeg. Een tergend lange zit waar geen einde aan leek te komen, een saai verhaal die je gewoon al van mijlen ver aanzag komen en een concept die we langzamerhand al wel kennen. Acteerwerk zag er niet uit en de spirit van Llorna was helaas ook niet bepaald origineel te noemen, leek inderdaad wel verdomd veel op The Nun.

Gemiste poging, heb me stierlijk zitten vervelen had helaas wel wat beter kunnen doen met mijn vakantietijd in plaats van deze film, ben ik blij dat ik niet naar de bioscoop ben geweest voor deze. Irritante kinderen, schreeuwende moeders wat nergens meer over ging en vooral: spanningsloos. Helaas, maar erg slecht. Misschien nog een klein half sterretje voor Linda Cardellini maar daar is alles wel mee gezegd.

1.0*

Slappe spin-off.

The Conjuring was best een aardige griezelfilm. Omdat de film veel geld opbracht kwam er een vervolg én een spin-off: Annabelle. Een slappe horrorfilm die inmiddels al weer twee vervolgen kreeg. Omdat men nooit genoeg geld heeft besloot men in Hollywood er nog een spin-off bij te verzinnen. Het werd het zeer matige The Nun, een film om snel te vergeten. En zo belanden we bij The Curse of La Llorona, wederom een spin-off met bovennatuurlijke verschijningen.

Linda Cardellini is een beeldschone en interessante actrice, maar ook zij voegt weinig toe aan dit debacle. Want waar je zou hopen dat de drijvende krachten achter 'The Conjuring-universe' hun lesje hebben geleerd na The Nun, heeft men waarschijnlijk alleen gekeken naar het geld dat die film heeft opgebracht. En dat was heel erg veel, ondanks de creatieve armoede. Alle films tezamen zorgen zelfs voor een van de meest succesvolle horrorfranchises ooit, commercieel gezien.

De ware fans moeten hun hoop maar houden op deel 3, maar ook die verschijnt van de hand van deze regisseur. The Curse of La Llorona kan men rustig overslaan, er valt niets te zien wat we niet al eerder hebben gezien en in alle gevallen waarschijnlijk beter. Het acteerwerk is niet zo heel best, maar het zijn vooral de schrikmomenten die totaal niet werken. Eigenlijk schiet de film in alle opzichten tekort en is misschien zelfs voor iemand die nog nooit een horrorfilm heeft gezien een tegenvaller.

**

Met dank aan Warner voor het recensie-exemplaar.

Een film afkomstig uit The Conjuring Universe. Hetzelfde universum waarin The Conjuring (2013) en The Conjuring 2 (2016) zijn ontstaan. Films die ik erg goed vond. Annabelle (2014) en The Nun (2018) komen er ook vandaan. Films die ik iets minder goed vond, maar wel films die het commercieel goed hebben gedaan. Vooral een ilm als The Nun is wat mij betreft een film waarvan het artistieke gehalte niet met het commerciële succes in de pas loopt. Slechts mijn mening, natuurlijk. En ach, het is niet per sé een onaardige film, maar van veel originaliteit getuigt de film ook niet. Het positieve aan de films van The Conjuring Universe is dat zij het horrorgenre enige populariteit verlenen. En zolang er publieke interesse is, zullen waarschijnlijk meer toegankelijke horrorfilms het licht zien. Als gevolg daarvan zal de interesse in het minder toegankelijke werk vermoedelijk ook toenemen. Dat verwacht ik althans. En dat zijn toch goede ontwikkelingen.

Maar nu weer terug naar La Llorona. De film is gebaseerd op een boosaardige figuur uit de Latijns-Amerikaanse folklore. La Llorona is de geest van een vrouw die ooit door haar man werd verlaten en uit woede en verdriet haar twee kinderen in een rivier verdronk en zich daarna van het leven beroofde. Zij is gedoemd om tot in de eeuwigheid te blijven zoeken naar de zielen van haar kinderen. Haar gejammer wordt als de voorbode van de dood uitgelegd. Haar verhaal heeft een opvoedend doel en wordt door ouders verteld om kinderen te leren zich goed te gedragen. Doen zij dat niet, dan komt de Llorona om hen mee te nemen. Jawel, het is een heerlijke legende die de makers dankbaar hebben aangegrepen om een nieuwe boosaardige geest te presenteren. Een geest die prima in het rijtje past van de geesten waarmee de eerdere films zijn voorzien.

De film besteedt weinig aandacht aan de geschiedenis van de huilende vrouw. Die passeert erg vluchtig. Wat erg jammer is, want de folklore verdient een diepzinniger benadering. Met de woede en het verdriet van de boosaardige entiteit kun je veel doen, lijkt me. In deze film wordt de huilende vrouw weinig diepgaand gebruikt en dient zij enkel om heel oppervlakkig met jump scares te strooien. Men verzuimt om de tijd te nemen een fijne dreigende sfeer neer te zetten. De film permitteert zich slechts een korte sensationele introductie van een oud verhaaltje en hup...daar wordt de shock machinerie al in werking gesteld. Ik geef toe dat de eerste en de tweede jump scare begeleid door aanzwellende muzikale klanken heel effectief schrik aanjagen. Bij de derde jump scare is het effect al een stuk minder heftig. Als de film vervolgens niet veel andere lijntjes toevoegt en een rijkelijke herhaling van zetten blijkt, dan mag je van een ongeinspireerde en voorspelbare film spreken.

De regisseur heet Michael Chaves. Hij is aangewezen om The Conjuring 3 te regisseren. Met jumpscares kan hij goed uit de voeten. Nu eens zien of hij in staat is om ook een sfeergevoelig bodem te leggen, zodat de jumpscare meer een onderdeel van het geheel wordt in plaats van een losstaand middel dat zonder sfeervolle entourage al snel gemakzuchtig aanvoelt.

Ik heb wel zin in The Conjuring 3.

Gefeliciteerd James Wan, jij hebt het genoegen om mijn eerste 1 te ontvangen. Driewerf hoera.

Deze film speelt zich zaf in het Conjuring Universe, dus ik ging er niet met veel hoop in. En maar goed ook.

De film heeft serieus niks maar dan ook niks om het lijf en houdt zich voortdurend hoog aan pijnlijk slechte jumpscares, clichés en heel matig acteer werk.

Nu vind ik de eerste Conjuring film echt goed en de Annabelle franchise, waar ook maar gerefereerd wordt in deze film, is ook nog wel oké, maar de rest is echt een trieste bedoeling die puur gemaakt is voor mensen die af en toe een horrorfilm kijken en hier hun hele onderbroek mee volschijten maar de horrorliefhebbers prikken hier dwars doorheen. Althans, lijkt mij.

Dat deze film meer dan 100 miljoen dollar heeft opgeleverd zegt ook wel voor welk soort mensen deze film gemaakt is.

You used him as bait?

No. I used you all as bait.

Toen ik jaren geleden (het lijkt wel eeuwen geleden) voor het eerst Eurodisney bij Parijs bezocht, was ik zo overweldigd en betoverd door de sfeer en hetgeen er allemaal te bewonderen was. Ik zweefde letterlijk drie dagen doorheen dit park en had de tijd van mijn leven. Begin dit jaar bezocht ik het park nog eens (ditmaal met mijn twee jonge kinderen) en was het weer 3 dagen dolle pret. Het was echter verre van hetzelfde als die eerste keer. Als je al zes keer ergens bent geweest weet je wat je kan verwachten en ben je eigenlijk niet meer zo onder indruk. Hetzelfde geldt voor deze film “The curse of La Llorona”. Een griezelfilm die deel uitmaakt van het “The Conjuring” universum.

Het wezen La Llorona an sich is redelijk goed uitgewerkt. Maar dat zou je ook kunnen zeggen van het schepsel dat je de stuipen op het lijf jaagt in “The Nun”. Deze laatste heb ik begin dit jaar gezien en vond ik om eerlijk te zijn nogal tegenvallen. Na twee “The Conjuring” films, een aantal “Annabelle” films en “The Nun” begint het wel op massaproductie te lijken. En wat een wereldwijd bekend merk steeds doet, is niet afwijken van zijn succesformule. Dat kan dan wel ervoor zorgen dat mensen niet ontgoocheld gaan zijn omdat ze het product kennen. Maar bij een product als horrorfilms kan dit ook leiden tot sleet. Sleet op een werkende formule zodanig dat het uiteindelijk saai en verre van akelig wordt. En dat is nu net wat je nodig hebt in een horror. Akelige momenten waardoor de angst je bij de keel grijpt.

Niet dat ik ooit een angstgevoel heb ondervonden bij het bekijken van een horror. Maar dit zag er toch wel echt zwak uit. Ik lag ernaar te kijken alsof ik naar de zoveelste herhaling van “America got Talent” zat te kijken. Ongeïnteresseerd en gevoelloos. Het fenomeen La Llorona komt niet echt goed uit de verf hier. Je weet na een tijd dat het over een vrouw handelt die in een vlaag van verstandsverbijstering haar kinderen heeft verdronken en naderhand de hand aan zichzelf sloeg. De legende groeide uit tot een soortement opvoedingstrucje dat gebruikt werd door ouders om hun kinderen wat discipline bij te brengen. Ik kan het me al voorstellen hoe oude grootmoedertjes hun kleinkinderen vermanend toespreken met een standaardzin zoals “Als je niet braaf bent, komt La Llorona je halen.”. Angstaanjagend voor de kindertjes. Niet zo indrukwekkend voor de volwassene kijker.

“The curse of La Llorona” staat bol van de jumpscares. Op zich is dat niet echt een probleem. Als ze tenminste op een degelijke manier en liefst ook nog eens een originele manier worden gebracht. De jumpscares hier zijn echter dusdanig clichématig dat je al op voorhand aanvoelt waar ze gaan gebruikt worden. De meest intense en geslaagde scene is de badkuip-scène. Claustrofobisch en doeltreffend in elkaar gestoken. Het deed me denken aan “The Drownsman” (ook al kan je die film niet echt uitstekend noemen). En misschien is het inschakelen van Rafael Olvera (Raymond Cruz) wel origineel te noemen. Het is niet een doorsnee exorcist zoals het Warren koppel in “The Conjuring”. Zie hem eerder als een medicijnman die op voodoo lijkende rituelen uitvoert en kwistig met boomzaadjes strooit en massaal kaarsen plaatst om La Llorona tegen te houden. Om eerlijk te zijn vond ik redelijk grappig allemaal. Het moment waarop Olvera zijn sambaballen bovenhaalt of zijn kurkdroge repliek op het uiteinde.

Nee, echt geslaagd kan je deze film niet noemen. Ik vond “The Nun” niet denderend maar plaats het toch nog boven deze film als ik ze moest rangschikken in een lijstje. Misschien dat het voor newbies een interessante film is om het genre mee te beginnen. Een opwarmertje voor het betere werk als het ware. Voor de doorgewinterde horror-film zal het eerder een ontgoocheling zijn. Dat beloofd dus voor de aankomende episodes uit het “The Conjuring” universum.

2*

Er schijnen in 2019 twee films te heten met als titel La Llorona waarvan die andere iets beter is. Deze heeft dan nog als voorvoegsel The Curse of. Het is zeker geen topper en kan absoluut niet wedijveren met The Conjuring en zelfs Annabel. Toch begint ie erg mooi met fantastische beelden vanuit Mexico anno 1600. Helaas gaan we dan al snel begin jaren 70 en is de mooie sfeer gelijk weg. Moeder speelt aardig maar haalt geen hoog niveau. De kinderen daarin tegen spelen zeer goed. Zowel het jongetje met dat mooie schrikeffect als dat meisje. Helaas duren de griezelmomenten allemaal te kort. Het is een flits en dan gaat ie helaas niet lekker door. Het eerste uur is een doorsnee van wat we al heel veel hebben gezien. Gelukkig is het laatste uur net even leuker waardoor ik er een krappe voldoende uit kan halen.

Nog even te vermelden dat de vloek vooral bekend ie uit Latijns Amerika. Kinderen worden daar nog wel eens mee geconfronteerd dat ze moeten oppassen dat ze worden meegenomen. Een beetje zoals hier met Sinterklaas als ze stout zijn geweest.

Film 3.0

Beeld 4.5

Geluid 4.5

Extra's 3.0

Aardige spin-off van de Conjuring- en Annabelle-films, met vooral een heel eng eerste uur. Regisseur Michael Chaves weet wel raad met zijn schrikeffecten, dat is wel duidelijk. Wanneer de finale zich aandient wordt het allemaal wat meer conventioneel en tam, maar op dat punt heeft de film zich al redelijk bewezen. Leuke bijrol ook van Raymond Cruz, wiens droogkomische personage eigenlijk wel een eigen franchise verdient.

Ik ben niet zo'n grote fan van de Conjuring-franchise. Buiten de originele film is het nogal wisselend en teert het vooral op de schrikmomenten. Weliswaar goed gedaan, maar een film is meer dan dat. Bij The Curse of La Llorona wordt amper tijd genomen om iets op te bouwen en volgt de film het gekende traject met de gekende ingrediënten. Buiten wat shockmomenten is nergens boeiend. Sfeer is er al helemaal niet. Er mocht wel wat meer opbouw en suggestie zijn. Echt geen goeie film.