Dumplin' (2018)

Lekkere voorspelbare feelgood film. Middenstuk is wat saai, maar het einde, hoewel erg cliche, is leuk. Jennifer Aniston speelt altijd wel ok.

Goeie film waarin een meisje met overgewicht als protest besluit mee te doen met de plaatselijke miss-verkiezing. Het verloop is wellicht wat voorspelbaar, maar de film kijkt gemakkelijk weg. Een prima coming-of-age verhaal dat simpelweg de juiste toon heeft en een fijne cast.

Matige film over een fat girl die meedoet aan een missverkiezing om een statement te maken. Een weinig verassende prent met een standaard verloop, behoorlijk wat clichés en eigenlijk ook geen leuke cast. Macdonald vind ik geen leuke actrice en Aniston heeft slechts een bijrol. Grappig word het ook nergens, maar dat was te verwachten met een vrouwenfilm. Een niemendalletje wat mij betreft.

Flauwtjes.

Een luchtig drama, eentje over body issues van tienermeisjes. Het contrast met het pageant wereldje is alleen iets te makkelijk, ik had dan ook het gevoel dat ik deze film al eerder gezien had. En dan moet een film toch iets meer kunnen bieden.

Dat zat er alleen niet echt in. Ik vond de cast erg matig, ik ben absoluut geen Dolly Parton fan en de humor is te braaf en netjes. Het is dan ook meer een film die vol positieve boodschappen zit en lijkt te dienen om mensen een hart onder de riem te steken.

Weinig verrassingen verder, het verloop ligt eigenlijk al vanaf het begin vast. Een opbeurend einde, wat drama tussendoor en heel wat leermomentjes. En dat alles op een zeer gezapig tempo, zonder snedig te durven zijn, ondanks dat iedereen het over revoluties heeft.

1.5*

Je bent prima zoals je bent.

Dat is de boodshap van deze film.

Altijd goed natuuurlijk maar ik vond het maar een flauwe uitermate voorspelbare feelgood verloop hebbenen bovendien duurde het te lang. De muzikale ondersteuning met Dolly Parton liedjes maakt het allemaal nog cheesier.

Wat een leuke film, inderdaad voorspelbaar maar een prima feelgood movie.

Geen gedoe over afvallen etc. Maar gewoon zijn zoals je bent, maar dit ook uitdragen.

Deed mij denken aan Murriels wedding maar dan ipv ABBA, Dolly Parton.

Ik wil het 3 sterren geven, maar het pakt niet.

Dolly Parton's 'Jolene' (1973) kan ik op repeat blijven zetten en het nummer gaat nooit tegenstaan. De smachtvolle smeekbede van een oudere vrouw die opeens bang is dat ze vervangbaar wordt als haar man interesse krijgt in een jonge vrouw. Het nummer krijgt een feministische laag omdat ze in haar radeloosheid die andere vrouw aanspreekt en niet de man waar het om gaat. Of hoe schoonheidsidealen en beperkende vrouwbeelden een sluimerende onzekerheid voeden dat vrouwen continu met elkaar in competitie moeten. Nog zoveel sterker omdat de ik-verteller geen conflict zoekt of de jongere partij zelfs maar veroordeelt, maar met haar smartkreet een beroep doet op diens solidariteit en wederzijdse begrip. De maîtresse is mogelijk de enige die het spel kan begrijpen waarin de oudere vrouw (tegen haar wil) bij betrokken is geraakt: in de gunst blijven van een man.

In dezelfde geest van vrouwelijke kameraadschap gaat 'Dumplin'' (2018) over competitiedrift in een maatschappij waar vrouwenlichamen net iets harder en venijniger worden afgerekend. Waar Rosie (jennifer Aniston) nog altijd teert op dat ene succesmomentje toen ze 'Miss Teen Bluebonnet' werd en haar verdere levenspad in het teken stond van uiterlijke schijn. Voor dochter Willowdean (Danielle Macdonald) reden te meer om zich te verzetten tegen Rosie's strakke afvalregimes en beklemmend simplistische vrouwbeelden. In het leven van haar moeder is eigenlijk geen plek voor een dochter met een maatje meer. Alleen al hoe ze haar eigen dochter 'dumplin'' (knoedel) noemt met een amicaal bedoelde ondertoon richting diens lichaamsgewicht. Hoe anders was Willowdean's overleden tante Lucy, een levensgenieter die genoot van de muziek van volkszangeres Dolly Parton en er levenswijsheden uitpikte over zelfliefde.

Op papier laat 'Dumplin'' (2018) zich uittekenen als het zoveelste underdogverhaal waarin ditmaal een gezet meisje als Willowdean probeert om een schoonheidswedstrijd te winnen. Het conflict rond de schoonheidsshow is eigenlijk maar bijzaak; het gaat om hoe de vrouwelijke personages zichzelf en andere vrouwen afstraffen met hun loeizware verwachtingen en gendervooroordelen. Hoe moeilijk (zelf-) liefde is wanneer alles schreeuwt dat dunheid een nastrevenswaardige norm is. Maar waar Dolly Parton (ook een uitgesproken beschermvrouw van de LGBT-gemeenschap) met haar teksten altijd al opriep tot begrip en solidariteit. Niet tegen elkaar uit laten spelen, maar naar elkaars verhalen luisteren. Samen de status quo doorbreken met mildheid, empathie en oog voor de worsteling van anderen.

Misschien werkt 'Dumplin'' (2018) nog beter dan eender welke muzikale biopic omdat het helemaal niet over Dolly Parton gaat, maar nog steeds een hommage is aan alles waar ze voor staat. De tederheid waarmee regisseuse Anne Fletcher verschillende vrouwen schetst als meer dan alleen hun lichaam en zo ruimte biedt aan diverse vrouwbeelden.

“"The difference between winning and losing is all in the details", she said.”

Leuk. Dumplin’ had gemakkelijk een zeer sentimentele en belerende film op kunnen leveren over een jonge vrouw met overgewicht, die besluit om aan een Missverkiezing mee te doen. Maar regisseur Anne Fletcher houdt het vooral luchtig met uiteraard een feel good einde, maar ook met een aardig familiedrama subplot waarin Aniston en Macdonald kunnen laten zien wat ze waard zijn. Heel diep gaat het niet, maar als je er dan ook nog Dolly Parton nummers tegenaan gooit ben ik verkocht.

Aardige film, sfeertje is oké en visueel lekker zomers. Dat gevoel komt goed over. Ook heel redelijk geacteerd, al was dat altomeisje geen moment geloofwaardig en dat andere dikke meisje vooral irritant.

Ergens een rare boodschap. Sowieso dat Aniston, die toch veel eraan doet juist dun te zijn, hieraan meewerkt. Maar ook is obesitas volksziekte nummer 1, om dan maar te zeggen: wees blij met jezelf? Ook al eet het meisje in deze film vooral salades en gezonde dingen, dan nog.

De show aan het eind duurt wel echt veel te lang en haalt wel iets van de score af. 2,5*.

Mwah, de film heeft ondanks de mooie boodschap toch weinig slagkracht gezien het voorspelbare ongeloofwaardige verloop en het te dik aangezette aanwezige LGBT-gevoel. Naar het einde toe verzandt de film in meligheid en duurt het allemaal wat te lang. 5/10

Deze recensie verscheen eerst op mijn blog. Deze is offline sinds 1 november 2024. Daarom heb ik alle recensies hiernaartoe verplaatst (om ze te behouden).

Dumplin’ is een verfilming van het gelijknamige boek van Julie Murphy. Waar velen het boek fantastisch vonden, was ik er zelf niet bepaald ondersteboven van. Ik kon mij niet verplaatsen in Willowdean, en waar ik had verwacht dat het boek herkenbaar zou zijn voor mij – ook met een maatje meer – kwam dat bedrogen uit. De film daarentegen vond ik wel leuk. Ook niet geweldig, maar ik kon bij de film wél van begin tot eind meeleven. In de film is de focus op bepaalde zaken weggelaten waardoor de focus op onder andere de betekenis van de tante voor Willowdean beter uit de verf kwam. Ik zal de film niet snel nogmaals gaan kijken, maar vond hem wel net wat leuker om te kijken, dan om het boek te lezen. De film is een Netflix Original, en hierop dus uiteraard ook te zien.

Na de dood van tante Lucy [Hilliary Begley] hunkert Willowdean [Danielle Macdonald] naar een betere band met haar moeder [Jennifer Aniston], een voormalige beauty queen die helemaal opgaat in de organisatie van missverkiezingen. Met haar beste vriendin [Odeya Rush] en een clubje outsiders besluit ze zich in te schrijven voor de plaatselijke missverkiezing. Niet alleen om aandacht te krijgen van haar moeder, maar ook om zich te verzetten tegen het traditionele schoonheidsideaal. Je weet waar dit naartoe gaat, maar de bonte stoet aan personages, de innemende vertolkingen en de muziek en teksten van Dolly Parton maken dit onweerstaanbaar. Een heerlijke feelgoodfilm.