The Best of Enemies (2019)

Zo'n verhaal wat je werkelijk nooit zou geloven als het niet waargebeurd zou zijn.

Daar wringt hem ook een beetje de schoen want ondanks dat het op waargebeurde feiten is gebaseerd is het wel erg simplistisch allemaal.

De Klan moet wel echt gigantisch dom zijn geweest dat ze dit niet van tevoren zagen aankomen.

Het ligt er echt allemaal wel erg dik bovenop. En dat ondanks het redelijk fantastische verhaal dat nog veel verder ging eigenlijk na de gebeurtenissen uit de film.

Maw. geloofwaardigheid in een film is niet 1 op 1 afhankelijk van dat er een waargebeurd verhaal aan ten grondslag ligt. De scenarist moet dat ook echt kunnen overbrengen. Daar is deze film wel een schoolvoorbeeld van.

Verder gewoon een vermakelijke film met een beetje een tv-film uitstraling. Sam Rockwell is zoals altijd fantastisch maar ik heb altijd een hekel aan Taraji. Veel te overdreven altijd.

Kan haar ook nauwelijks los zien van Cookie uit Empire.

”When everybody stops fighting, who you gonna fight?”

Films over rassensegregatie in (het zuiden van) Amerika, kunnen steevast rekenen op mijn warme belangstelling. Deze film laat zien hoe mensen in staat zijn om vooroordelen te overwinnen en hoe zij scherpe tegenstellingen kunnen overbruggen. Het boeiende verhaal, gebaseerd op waargebeurde feiten, houd je constant in de greep mede door het overtuigende acteerwerk van de beide protagonisten aan weerszijde van de ingeslepen controverse. Fascinerend.

De recente racistische opmerkingen van de Amerikaanse president laten overigens zien, dat er —pakweg 50 jaar later— nog een wereld te winnen valt tot op het hoogste niveau.

Geloofwaardig geweten.

Bij zo'n film als The Best of Enemies speelt automatisch mee dat het gebaseerd is op een waargebeurd verhaal. Je vraagt jezelf een aantal malen af of het echt zo is gegaan, vooral omdat het lastig is voor te stellen dat een racist zo van mening kan veranderen. Sam Rockwell weet echter wel hoe je een geloofwaardige rol neerzet. Je ziet de continue twijfel in zijn ogen. Knap werk.

Zijn tegenspeelster Taraji P. Henson wordt wellicht iets te dik aangezet als de uitgesproken burgerrechtenactiviste Ann Atwater. De voornamelijk boos kijkende vrouw heeft de waarheid aan haar zijde, maar als kijker ben je toch nog best vaak geneigd om haar tegenpool, Ku Klux Klan-leider C.P. Ellis, sympathieker te vinden. Gelukkig blijkt hij ook echt een geweten te hebben.

De film is traag, soms zelfs behoorlijk traag. Je ziet vaak van mijlenver iets aankomen en geen enkel cliché wordt geschuwd. Het had allemaal wat vlotter gemogen en het duurt te lang voordat de finale wordt ingezet. Die weet dan, ondanks alle voorspelbaarheid, toch nog te ontroeren. Hoe mierzoet ook gebracht, het is een prachtverhaal over twee helden die minimaal een film verdienden.

***

Met dank aan Sony Pictures Home Entertainment voor het recensie-exemplaar.

Goeie film waarin de inwoners van een stadje moeten besluiten of de scholen geïntegreerd worden na een brand. Gebaseerd op een mooi, waargebeurd verhaal. Het verloop kent weinig verrassingen en het blijft aan de brave kant. Uiteraard een film over racisme, maar vooral ook een film over twee mensen die elkaar haten en nader tot elkaar komen. Onderhoudend en een prima cast.

Mooie film met een sterke Rockwell in een fascinerend verhaal. Aangezien het verloop zich grotendeels laat raden, zit de uitdaging er in om de draai van CP geloofwaardig te laten overkomen. Dat lukt goed en dat alleen al maakt de film het kijken waard. Grootste smet is eindelijk, net als bij het meesterlijke Selma, John Legend die het einde van de film ontsiert met weer een aalgladde soundtrack die totaal niet bij de film past. Waarom komen filmmakers toch steeds weer bij hem uit? Zeer irritant. Enfin, film kijken dus en zodra de aftiteling begint snel afzetten.