Pet Sematary (2019)

Loopt niet lekker.

De makers lijken voor baanbehoud te zijn gegaan itt echt iets neer te willen zetten. Het scenario durven ze niet genoeg aan te pakken. De film bestaat vooral uit twee aktes en dat voel je. Eerste deel lekker leventje met de dood als ondertoon en daarna volgt rap het rouwen en het terughalen van het kind als gevolg. Door het kat deel is in dit deel geen enkele spanning meer. De terug keer van de moeder dient alleen voor het einde. Als maker had je veel meer met het scenario moeten spelen. Wat meer visueel moeten uitpakken. Neem de kinderen met de maskers in 1 scene. Daar had je nog iets meer kunnen doen met de wereld van het bos of de bewoners van het dorp. Nu is het een veilige film geworden die je zo weer bent vergeten.

2.5 sterren.

Ik hoorde dat het niet overbodig was. Helaas niet mee eens.

De dochter doet het prima, Zelda is nog steeds eng, maar voor de rest voelde het ondanks kleine verschillen hier en daar nog steeds als een herhalingsoefening. Een stuk meer dan It.

En Jason Clarke, ik blijf hem niet graag zien. Weet niet wat het is.

Aardig als remake maar eerlijk gezegd, als je deze titel nog niet hebt gezien, zou ik de allereerste uit 1989 gaan zien!

Deze krijgt van mij een 6+.

Heel herkenbaar. Weet ook niet wat het is. Ik moet wel eerlijk zeggen dat ik in deze film minder moeite met hem had.

Overbodige remake waarvan het originele ook niet echt indruk wist te maken. Het slot wordt in deze remake ook veel te snel en sfeerloos afgehaspeld. Het originele kreeg nog een zesje, deze film een vijfje.

Enorm op verheugd, maar uiteindelijk een flinke teleurstelling. Eén van de beste boeken van King, zo huiveringwekkend dat zelfs Stephen tijdens het schrijven reële angstgevoelens aangaande zijn blijkbaar erg duistere ziel kreeg. De eerste verfilming van Mary Lambert was verbazingwekkend subtiel en geslaagd(het vervolg van weer Lambert trouwens afschuwelijk slecht), vooral omdat men destijds dit kippenvelverhaal simpel en klein hield. En dat is precies waar de twee nieuwe regisseurs van nu in de fout gaan. Halverwege een fatale, niet erg gemotiveerde stijlbreuk als niet de kleine jongen maar zijn oudere zus om het leven komt. Los van deze bijna heiligschennis, maakt het ook het vervolg van de film op één of andere manier minder eng, eerder belachelijk. De uit de dood herrezen wraakengel krijgt van de scriptschrijvers via belabberd geschreven teksten ook nog karakter en diepgang, wat totaal niet werkt. Over het stupide slot zullen we het verder maar niet hebben. Deze nieuwe Pet Sematary is derhalve een schoolvoorbeeld van hoe een sterk griezelverhaal door een aantal overambitieuze filmmakers welke per se hun eigen handtekening willen zetten, naar de filistijnen wordt geholpen. Jammer voor Lithgow die de cruciale bijrol van iets te behulpzame buurman sterk neerzet, ook meisje Laurence is trouwens prima op dreef en haalt alles uit haar merkwaardige rol. Kan niet gezegd worden van de anonieme Seimetz en de overschatte Clarke(de man kan echt niet goed acteren, onbegrijpelijk dat hij zo veel grote rollen krijgt aangeboden).

Het nadeel van remakes is vaak dat ze qua sfeer niet in de buurt komen van het origineel. Dat zijn vaak wat oudere films die minder gestileerd zijn en wat keer authenticiteit over zich heen hebben. Dat vond ik vooral bij de remake van ‘IT’ merkbaar. Het origineel daar van heeft een heerlijke jaren 90’ sfeer en setting. Dat maakte het voor mijn gevoel meer sfeervol. Dat geldt ook voor deze film.

Slecht was het zeker niet. Het eerst gedeelte bevat enkele mooie mysterieuze en goed gekozen schrikmomenten. Qua echte spanning blijft het dan wel karig. In het tweede deel komt de spanning gelukkig wel los en daarmee wordt de film wel een beetje gered.

Helaas blijft het allemaal wat oppervlakkig, zijn de acteerprestaties niet altijd even goed en blijft de spanning een beetje achter. Gelukkig valt er ook wel wat te genieten. Al met al een aardige horrorfilm.

Van mij hoefde deze film niet. De film uit 1989 is een van de weinig zowaar goede Stephen King-films. Aan de andere kant, het verhaal is solide genoeg dat je er op zich weinig fout mee kan doen, zou je denken. Helaas neemt men telkens steeds de kortste route naar shock, emoties of een schrikmoment. Daardoor wordt de film nooit spannend of aangrijpend. Vond het zelfs behoorlijk smakeloos hoe de verhaallijn met Zelda werd afgehandeld. Dat deed de originele film toch op een stuk respectvollere manier. En de film is te gelikt om voor camp door te kunnen gaan.

Nieuwe toevoegingen of veranderingen als die domme maskers en de dood van een ander kind maken de film er ook niet beter op. Op zich is het voor kijker die de oude verfilming hebben gezien een aardige verrassing dat niet Gage maar Ellie dood wordt gereden, maar er wordt verder niets interessants mee gedaan, en het lijkt vooral een laffe keuze om de dood van een nog jonger kind niet te tonen. Je had het bijvoorbeeld heel griezelig of droevig kunnen maken omdat Ellie als een veel ouder kind beter in staat is te communiceren, maar nee, ze is enkel een eendimensionaal monster. Dom einde ook wel. 1.0*.

Prima en effectief horror vermaak .

Zaten een paar behoorlijk creepy scènes tussen.

Kan me niet heel erg veel herinneren van het origineel misschien werkt dat in zijn voordeel.

Na het zien van het tweede deel was dit gelukkig wel een opluchting, wat een verbetering en zeker weer een sfeermaker als ik eerlijk moet zeggen. Toch kan de film uiteraard nergens tippen aan het origineel en had het allemaal niet gehoeven, als de film er niet was gekomen had ik hem ook niet gemist.. Maar goed, dat is wel gebeurd en ik wou de film heel graag een kans geven, de trailer zag er in ieder geval leuk uit. Het is me toch wat tegen gevallen, het was allemaal wel erg soft en de gang kwam er moeilijk in. Er gebeurde niet veel tot je bij het einde kwam, en toen begon de film een beetje te knallen al lag ik dan al een beetje in te zakken. Creepy was die op sommige momenten zeker maar het was allemaal niet bepaald waanzinnig, een film om tussendoor eens gezien te hebben en meer niet.

Het origneel van 1989 vond ik super. Heb het origineel als 17 jarige gezien met mijn zus en een vriendin van haar. Grappig dat ze tijdens de film wegliepen omdat ze de horror en spanning niet meer aankonden. Deze remake is echter totaal overbodig en voor mij veel minder griezelig dan het origineel. Is pas ook nu jaren later dat ik pas besef hoe onnozel het verhaal was. De remake van IT vond ik top, dit wees voor mij eerder een flop.

Een aantal goeie schrikmomenten en een typisch Stephen King verhaal. Althans dat maak ik op uit alle verfilmingen die ik heb gezien. Persoonlijk nog nooit een boek gelezen van de beste man. Het genre ligt me niet zo.

Echt zwak zeg. Het hele verhaal verloopt precies in de scenes zoals je verwacht.

Er zit werkelijk niet verrassends in. Wat een verspilde moeite.

Na het boek gelezen te hebben, was ik ook wel benieuwd naar de film. Ik vond het boek fantastisch, maar de film heeft mij ontzettend teleurgesteld. De karakters worden slecht uitgewerkt, er zit weinig diepgang in en het is geen enkel moment echt spannend. Film voelde ontzettend gehaast en belangrijke elementen waar in het boek veel aandacht aan besteed wordt (dragen van het lichaam naar de plek in het bos, en het opgraven van het kind) wordt in de film zeer kort behandeld. De film heeft mij niet kunnen boeien. Jammer, doet het geniale boek van Stephen King geen eer aan....

Storend subplot.

Voor de liefhebbers van de Stephen King verfilmingen zijn er de nodige knipogen naar ander werk als The Shining, Cujo, It, Dreamcatcher en Graveyard Shift. Ook het filmgrapje van John Lithgow over Winston Churchill zal een hoop kijkers niet ontgaan zijn. Maar behalve dit soort verwijzingen voor de serieuze cinefiel of fanboy, heeft deze remake niet zo heel veel te bieden. Het is geen slechte film, maar goed is hij ook niet.

De eerste helft is nog best aardig en sfeervol, als de schrikmomenten vooral moeten komen van voorbij razende vrachtwagens. Mede dankzij de geluidsmix. Wanneer deze op een gegeven moment een uithangbord wordt voor de Atmos-laag en er verplicht zaken boven het hoofd gaan afspelen, doet een en ander als een geforceerde gimmick aan. Maar goed, een kniesoor die zich daar aan stoort.

Vanaf het moment dat de moeder het huis verlaat - samen met een storend subplot over een jeugdtrauma waarbij de verplichte dosis geadopteerde Japanse horror om de hoek komt kijken - en vader bij het kampvuur van de buurman aanschuift, zakt de film als een plumpudding in elkaar. De finale blijkt in een te weinig tijdsbestek afgeraffeld te zijn en de (amper aanwezige) angel wordt eruit getrokken.

**½

Met dank aan Paramount voor het recensie-exemplaar.

Jammer. Starry Eyes (2014) vond ik een veelbelovend debuut van Widmyer en Kölsch. Een verzorgde slow burner die moeiteloos wist te boeien. Gek genoeg weten ze dat hier, ondanks het prima bronmateriaal, niet voor elkaar te krijgen. Ze laten zich lenen voor een zielloze studiofilm. Een remake was absoluut niet overbodig; het origineel is niet heilig. Dan moet je wel iets meer risico's nemen, niet per sé plot technisch, maar ook visueel en qua performances is het erg onopvallend en daar mis je dan toch wat meer inbreng van de regisseur(s). Waarmee ik niet probeer te zeggen dat Widmyer en Kölsch daar niet toe in staat zijn, integendeel, ze hebben er simpelweg niet de kans toe gekregen / niet afgedwongen. Té vroeg zo'n project aangeboden gekregen / aangenomen. Een regisseur zoals Mike Flanagan, toch iets meer bewezen / belangrijker / commercieel succesvoller, had ik hier graag mee aan de slag zien gaan.

A place to bury our pets and remember them.
It might seem scary, but it's not.
It's perfectly natural.

In een ver verleden was ik een fervente lezer en verslond ik turven van boeken bij de vleet. Dat is met de jaren aanzienlijk geminderd. Zo occasioneel grijp ik wel eens naar een leesboek. Maar dat komt over het algemeen alleen maar voor tijdens een welverdiende zomervakantie aan één of andere strand. Het oeuvre van Stephen King heeft me altijd kunnen bekoren. Deze zomervakantie heb ik zijn boek “Elevation” nog in één ruk uitgelezen. Niet dat het hoogstaande literatuur was, maar King is zo’n wonderbaarlijke verteller wiens verhaal je vastgrijpt en niet meer loslaat. En dat geldt eigenlijk voor merendeel van zijn boeken. En vanzelfsprekend zijn er dan ook wel verfilmingen die de moeite zijn. Persoonlijk vind ik “Christine” en “Carrie” films (horror-gerelateerd) waar ik het meeste van genoten heb (maar ik kan er moeiteloos nog wel enkele noemen). En de verfilming “Pet Sematary” uit 1989 mag je ook wel rekenen bij films die een enorme impact hadden op me. De enige vraag die ik me als eerste stelde (en vele anderen ook) was “Is het nu echt noodzakelijk om hier een remake van uit te brengen?”.

Wie mij een beetje kent, weet dat ik een grondige hekel heb aan remakes, reboots en dies meer. Ik geef toe dat het cinematografisch en op acteergebied hoogstwaarschijnlijk een verbetering zal zijn tegenover het origineel. Maar het uiteindelijk verhaal, de inhoud, de ziel van de film als het ware, zal toch enigszins hetzelfde blijven. En dan vind ik het een te makkelijke opgave. Men zou ook de inhoud of verhaallijn rigoureus kunnen wijzigen. Maar is er dan niet sprake van een geheel andere film? En zou er echt iemand het lef hebben om een filmklassieker grondig te wijzigen? Wel Kelvin Kölsch en Dennis Widmyer durfden het aan en slaagden er wonderwel in om de geest van het verhaal te behouden ondanks de drastische plotwijzigingen. Alleen maakte het niet zo’n indruk op mij als het origineel.

Er zijn enkele elementen die mijn geheugen zijn ontglipt. Zo was er de rol van Zelda (Alyssa Brooke Levine) die ofwel niet zo’n centrale rol kreeg in de eerste film. Ofwel zijn het de jaren die zijn tol beginnen te eisen bij mij. In ieder geval was dit eigenlijk het meest akelige beeld in deze remake. De meest cruciale aanpassing die ze hebben doorgevoerd is de keuze van het slachtoffer. In het origineel kan het jongste zoontje Gage (Hugo/Lucas Lavoie) een aanstormende truck niet ontwijken. Ik herinner me dit feit als enorm choquerend voor mij. Dat lief ogend klein ventje, de neerdwarrelende vlieger en het tuimelend kinderschoentje. Het staat me zo voor ogen. Niet dat de keuze in deze remake minder verschrikkelijk is. Maar toch raakte het me niet zo erg als in de originele film.

Deze keuze heeft niet alleen het geheel een andere wending gegeven, ook de engheid van de film kreeg hierdoor wel een flinke knauw. Ik vond de rol die Gage toebedeelt kreeg in de eerste film meer creepy dan Ellie (Jeté Laurence) hier. Daartegenover ziet de kat Church er onheilspellender en kwaadaardiger uit dan zijn alter ego in de originele film. En ook de verongelukte student Victor Pascow (Obssa Ahmed) kwam wat explicieter in beeld. In grote lijnen blijft de film wel trouw aan het originele idee. Het concept van een allesomvattende liefde van een vader voor zijn kind. En de wil om grenzen te overschrijden om het toegeslagen noodlot te keren. Op dat gebied zijn er geen verassingen. Wat dan weer leidt tot de initiële vraag : “Waarom een remake?”.

2.5*

Het gebeurt niet vaak, maar ik vind deze film beter dan het origineel.

Wellicht heeft dat veel te maken met de betere speciale effecten en vooral het betere geluid (Dolby Atmos) dat toch zorgt voor enkele schrikeffecten.

Het scenario is tegenover het origineel hier en daar licht gewijzigd, maar komt toch wel op sommige momenten overeen met het origineel.

Maar zoals ik reeds zei, beter dan het origineel, kon me meer boeien.

Aardige film waarin een dokter en zijn gezin verhuist naar een stuk land dat ook gebruikt wordt als dierenbegraafplaats. Het verhaal van Stephen King blijft goed De eerste helft van de film is prima, tijdens de tweede helft zakt het soms wat in (vooral omdat er flink wat horror-clichés bij gehaald worden). De film ziet er verder wel goed uit en is vermakelijk genoeg voor een kleine 3.0 sterren.

Net zo goed als het orgineel.

Pet Sematary (2019) was voor mij een prima te behappen remake. Ook al blijft alles vrij braaf en is anno 2019 een sfeer vanuit 1989 een geheel ander beleving was hier niets mis mee. De een zal het origineel meer waarderen en een ander de remake. Het zijn slechts details die de doorslag zullen geven. Het is en blijft een prima Stephen King.

God can get his own fucking kid

Om met de deur in huis te vallen: ik ben een grote Stephen King fan en Pet Sematary is naast de Donkere Toren cyclus mijn favoriete werk van hem. Het einde is ijzingwekkend en de laatste regel zindert nog lang door, maar het zijn vooral die typische King beschrijvingen die het boek zijn klasse geven. Zelden zo gegriezeld bij een boek en juist daardoor stond ik een beetje weigerachtig tegenover deze verfilming. IT was echter het bewijs dat de sfeer van de schrijver wel overeind kon blijven staan, dus met een klein hartje aan begonnen.

Dat was echter voor niets nodig, want dit is gewoon een heerlijke film geworden. King wou het boek in de eerste plaats niet uitgeven (wegens contractuele verplichtingen deed hij het wel) en de reden daarvoor was dat hij het een te negatief verhaal vond dat te hard aansloot bij zijn eigen leven. King is namelijk net zoals Louis Creed met zijn gezin verhuisd naar een klein stadje nabij een universiteit en ook zijn huis was gelegen aan een drukke weg en ook de kat van zijn dochter werd omver gereden op Thanksgiving Day en ook zijn huis had een begrafenisplaats voor dieren achter zijn huis waar je enkel geraakte via een klein landweggetje.. Het is te hopen voor hem dat de parallel daar ophoudt maar regisseurs Kevin Kölsch en Dennis Widmyer slagen erin om hun eigen ding ermee te doen. Hier en daar wat veranderingen (filmisch is het vele interessanter om Ellie te laten sterven in plaats van Gage omdat je daar meer mee kunt doen) maar ook verwijzingen naar onder andere Cujo en een goede balans tussen diepgang en toch niet teveel verloren lopen in allerlei zijplotjes maakt dit de moeite waard.

Qua sfeer blijft dit ook goed overeind staan, alleen is het jammer dat alles dat zich achter barrière bevindt er zo fake uitziet. Blijkbaar een artistieke beslissing om alles voor de barrière (dus de woningen van Jud en de Creed clan onder andere) effectief na te bouwen en alles erna digitaal aan te pakken om er een andere vibe aan te geven, maar de overgang stoort te hard. Dat kost de film dan ook wat punten en dat is zonde, want voor de rest is hier eigenlijk weinig op aan te merken. John Litgow (Jud) bewijst keer op keer zijn klasse en dat is hier niets anders terwijl Jason Clarke (Louis) en Amy Seimetz (Rachel) een goede dynamiek met elkaar hebben. En dan heb ik de jonge Jeté Laurence nog niet genoemd die hier met gemak haar plaatsje verdient tussen figureren zoals Damien uit de Omen cyclus en andere kinderen in horrorfilms. Gelukkig ook weinig van die goedkope jumpscares, maar vooral veel en veel sfeer.

Misschien ben ik bevooroordeeld omdat ik het boek zo ken en had ik niet veel nodig om het Zelda segment volledig te vatten, kan me voorstellen dat dat voor iemand die niet bekend is met het verhaal wat uit de lucht komt gevallen, maar dit is gewoon een degelijke verfilming. Het is altijd wat gokken met die King verfilmingen, maar deze komt hoog in het favorietenlijstje te staan alvast. Naar het schijnt zouden Kölsch en Widmyer over een prequel aan het denken zijn.. Laat maar komen zeg ik dan!

4*

Net gezien. Zo slecht vond ik hem niet. Bleef me wel boeien, al vond ik het origineel meer waarheidsgetrouw aan het boek

Meh.

Ik heb het origineel wel oooooooit gezien, maar kan me nauwelijks herinneren wat ik daarvan vond, dus ik stond (zonder herziening) meer dan open voor een moderne King-verfilming, aangezien die de laatste jaren wat beter van de band rollen dan 3 decennia geleden. Toch weet deze remake weinig indruk te maken, terwijl het bronmateriaal best wat potentieel bevat. Het komt er gewoon te weinig uit.

Het gegeven is simpel, en het leed dat het verlies van een kind teweegbrengt zou genoeg voedingsbodem kunnen zijn voor emotioneel betrokken horror. Hartverscheurend en daarom best te begrijpen dat je er alles voor over hebt, tot alles bereid bent, om je kind terug te krijgen. Om het geloofwaardig te maken dat een vader zijn dode dochter opgraaft, zeg maar. De film slaagt er alleen niet in om ons te betrekken; het gezinnetje blijft wat grijs en anoniem, het verloop is voorspelbaar en geen greintje menselijke emotie overtuigt, of dat nu door matige vertolkingen komt of bad scripting. En dus pakt het totaal niet.

Slechte aanloop, met veel te veel tijd voor het verhaal met de kat, waardoor het tweede deel al als een herhaling voelt. Het verloop kent wel-wat creepy momenten, maar bestaat vooral uit cheap jumpscare werk, een slecht verwerkt Wicker-Man-sausje en bovendien duurt het veel te lang. 2* voor wat charmante decors en handvol momentjes maar een vervelende spanningsboog haalt teveel van de sfeer weg.

De versie van 1989 heeft ook Dolby Atmos (4K track)

Heb de gewone Blu-ray, geen Dolby Atmos daarop.

Nop alleen de 4K versie.

Pet Sematary vond ik een vermakelijke Kingverfilming. Het origineel heb ik niet gezien maar dat ga ik ongetwijfeld wel eens doen, want dit lag me wel. Ik vind Jason Clarke wel een prima acteur voor horrorfilms. In Winchester was ie ook best goed. Ik weet niet wat het is maar misschien komt hij met zijn gezicht daar beter tot zijn recht. De film kent de nodige dosis drama en horror zonder dat het van beide teveel wordt. Op een bepaald moment is het ook wat mysterieus. Mooie cinematografie, de film voelt nergens goedkoop aan. Het einde is dan ook nog eens gedurfd, al weet ik dus niet of dat in het origineel ook zo was. Het ging plots wel iets te snel vond ik. Op basis van mijn kijkervaring vind ik een 3.5* wel op zijn plaats.

Als Stephen King zegt dat een verfilming van zijn boek goed is, dan weet je dat het niet goed zal zijn. De originele verfilming moest het stellen met een kleiner budget en voelt ietwat cheesy aan. Nochtans was het ook niet zo slecht. Het verhaal kwam mooi tot haar recht en het resultaat mocht er op zich wel zijn.

Deze remake uit 2019 oogt alvast professioneler. De sfeer wordt opgebouwd en we krijgen enkele schrikmomenten. Maar de makers hebben volgens mij het boek niet gelezen, want het verhaal zelf komt minder tot haar recht. Met wat sfeer alleen kom je er niet, zo zijn er wel meer. De cast is te grijs. Later in de film is de jonge Ellie nog het beste. De remake voelt dan ook even goed of even slecht aan als het origineel. Voor alles wat verbeterd werd, is er wel iets dat een stuk saaier geworden is.