Vice (2018)

Regisseur/scenarist Adam McKay zet je in ieder geval aan het nadenken over de invloed die een handjevol politici (in dit geval Dick Cheney [Christian Bale] en zijn mentor en politieke vriend Donald Rumsfeld [Steve Carrell]) heeft gehad op de internationale politiek vanaf het moment dat ze gebruik maakten van het Watergateschandaal om zichzelf op te werpen als de nieuwe generatie Republikeinen en het vertrouwen wisten te winnen van Gerald Ford. Het is een poging om zo'n 40 jaar Amerikaanse- en wereldpolitiek te condenseren tot een half historisch, half satirisch relaas van iets meer dan twee uur en het is niet zo verrassend dat hij daar niet in slaagt. Ook als je de vele politieke kopstukken (al dan niet gespeeld door acteurs) herkent, is het vaak nauwelijks te volgen. Enkele belangrijke momenten, waaronder de aanzet tot de invasie in Irak, komen wel goed uit de verf, maar de karakteriseringen zijn hol en het is mij dan ook een raadsel waarom Christian Bale een Golden Globe won voor zijn ééndimensionale (en gemanierde) vertolking. In Hollywood is het maken van een anti-Republikeinse film blijkbaar voldoende aanleiding voor een filmprijs. Ze leren het ook nooit daar...

Goed geacteerd en met verve gebracht!

Vice gezien op het PAC en vond het tussen het ietwat schrale aanbod dit jaar een welkome afwisseling. Hoewel Vice gebaseerd is op echte personen en gebeurtenissen wordt er driftig gespeeld met fimstijlen en leuke theatrale trucjes. Het deed mij heel erg denken aan I Tonya.

Christian Bale speelt een geweldige rol als Dick Cheney en verder, zoals de makers al zelf aangeven, is het maar gissen op wat voor waarheden deze film gebaseerd is.

Wat zeker is is dat het een vermakelijke film oplevert die een beeld schetst van een manipulatieve man die zich ten koste van (bijn)alles een weg baant naar de top in Washington.

Goed gedaan, ik geef een dikke 7.

Moet dit tegenwoordig voor een prestige film doorgaan? Dan hebben de millenials officieel Hollywood overgenomen! Ergelijke infantiele regie, beetje à I, Tonya, met freezeframes, personages die je aanspreken, letters op het scherm en dat soort fantasietjes. De makers zijn dolverliefd op hun eigen lolbroekerij, zo ontaardt de film meermaals in sketches van bedenkelijk allooi: personages die plots Shakespeare scanderen, Cheney en co die hun realpolitik op restaurant beschrijven als gastronomie ("massavernietitingswapens op een bedje van leugens en volksverlakkerij"), de onvermijdelijke fake premature credits en 'gecensureerde' personages met blurred faces (ik wil de lezer er voor de goede orde op attent maken dat de laatste twee 'stijlfiguren' ook gehanteerd werden in Paster van Adil en Arbi en Billal Falah, met dat soort niveau hebben we dus te maken ). Allemaal verteld door een liberal wimp die dood blijkt, even onleuk als de vondst in Sunset Boulevard, maar op de koop toe nog eens onorgineel dus. En hij wordt ineens omvergereden door een wagen, hahaha, net Terrentino, man!. Zoals in I, Tonya gebeurt alles onder een dekmantel van 'empahtie', met agitprop beelden van dode kindjes en zo, maar eigenlijk is de conclusie duidelijk. Het zal de makers worst wezen wat de VS op geopolitiek vlak allemaal uitvreet, zolang zij als verlichte Comedy Central despoten maar lekker met hun vingertje kunnen zwaaien en zich kunnen verkneukelen over de 'domheid' van het Amerikaans electoraat, deplorables die naar Fast and the Furious kijken en dat soort gajes.

Verfrissend goed eigenlijk. Christian Bale zit best wel goed in de rol van Dick Cheney. Globaal gezien is het niet zo bijzonder creatief, maar wel zeer goed gedaan. Duidelijk vertelt, sterk geacteerd, vlotte montage, … Ik kende weinig van Cheney, buiten het feit dat hij Vice President was en een rol speelde in de oorlog met Irak. Deze film geeft een mooi ('t is te zeggen) beeld van de man. De makers hadden hier en daar wel subtiele humor moet ik zeggen. Dat geeft de film de nodige pit en het geheel wordt nergens te saai of te stoffig. Geweldig gewoon hoe gaandeweg de film ineens de credits beginnen te rollen alsof het verhaal daar verteld was. Om dan meteen te zeggen dat het hier nog verder ging. Na de echte credits krijgen we nog een hilarische slotscène. Het zijn enkele dingen die je als kijker zo doen meeslepen in een anders veel te voorspelbaar verhaal. Een absolute aanrader!

Visueel sterke maar inhoudelijk wat saaie biopic over voormalig vicepresident Dick Cheney, die ten tijde van het presidentschap van George Bush jr. de macht naar zich toe trok. Dat dit tot politiek zeer omstreden keuzes heeft geleid is alom bekend. We leren Cheney in Vice kennen als een middelmatige, luie student die er aanvankelijk met de pet naar gooit en die vooral door zijn vrouw in de goede richting wordt gestuurd. Zo werkt Cheney zich op de achtergrond op in politieke kringen, om uiteindelijk de machtigste man van de VS te worden.

Vice leunt sterk op de acteerprestatie van Christian Bale. Die is zonder meer indrukwekkend, niet alleen door de uiterlijke gelijkenis, maar meer nog door de manier waarop hij zich heeft ingeleefd in Dick Cheney. Om deze film echt te kunnen pruimen is, denk ik, wel enige politieke affiniteit gewenst. Vice lijkt zich vooral ook te richten op kijkers die minder met politiek begaan zijn, getuige de wel erg uitleggerige vertelstijl, waarbij regelmatig ook in beeld nog eens wordt geïllustreerd wat zojuist is gezegd. Dat was voor mij iets te veel van het goede, net als de score, die naar mijn smaak aan de pompeuze kant is.

Mwah. McKay wist nog te verrassen met The Big Short maar met Vice haalt hij veel van dezelfde trucjes uit, fris is het al lang niet meer. Het grootste probleem is niet de verhaalstructuur maar het verhaal. Dick Cheney is namelijk een buitengewoon oninteressante man.

Verder is het best leuk om de enactment te zien van historische gebeurtenissen zoals de gevolgrijke misstap van Powell, maar dat was al goed gedocumenteerd, ik heb weinig nieuws gezien. Blijven over de acteerprestaties, die zijn goed al vond ik Bale nou ook weer niet exceptioneel. Rockwell was wel een overtuigende Bush.

Film voelt als een herhalingsoefening van het sterkere en leukere The Big Short (die ik wel iets te laag heb beoordeeld, achteraf gezien). En hoewel in deze Vice enkele leuke vondsten zitten (die aftiteling halverwege) is de film niet zo fris en sprankelend meer. Het soms wat hippe stijltje met het doorbreken van de vierde wand komt ook niet echt naar voren omdat er ook best wat drama en serieux in zit. Dat vloekt.

Cheney als de grote man, dat mag geen openbaring zijn want dat is wel algemeen bekend dat hij het belangrijkste beleid grotendeels uitstippelde in de regering Bush. We krijgen zijn levensgeschiedenis te zien, een periode van goed 40 jaar. Dat is gevaarlijk want veel van films over zo'n periode mislukken, met soms een uitzondering. McKay neemt in ieder geval de beslissing zich wat meer te focussen op de mens Cheney en hoe hij denkt, waarbij zijn - best mager uitgewerkte- weg naar de macht als een kapstok dient om de film vooruit te helpen. Dat laatste lukt wel, mede door de sterke editing - je verveelt je geen moment. De film is op een zeker punt gewoon prima lui plezierig kijkvoer.

Maar McKay neemt ook heel veel hooi op de vork en wil van alles zeggen zonder dat hij zijn thema's en verhalen echt weet uit te werken. Ik weet ook niet echt wat hij nu wilde zeggen. Dat Cheney ergens wel een goed mens is, maar gegrepen door de macht? Want hij begint nog als jonge ambitieuze enigszins idealistische (hoewel niet heel veel) medewerker, beschermt wel zijn vrouw en staat wel achter zijn lesbische dochter en legt ook de grens daar voor zijn eigen rol in de campagne. Dat brengt McKay duidelijk in beeld. Maar ondertussen lijkt hij de man die Irak is binnengevallen. En daar komt van alles bij zoals Halliburton en haar rol in de oorlog. Als je bekend ermee bent zit er nog iets van herkenning in, maar McKay benoemt alles zijdelings zonder er echt een sterk politiek werk van te maken en in de film los gezien zijn het losse flodders die niets zeggen.

Vertolkingen wisselen. Bale zit echt wel in de huid van Cheney, maar toch heb ik altijd het idee naar iemand te kijken die aan het acteren was. Geen moment vond ik hem geloofwaardig. Kijk naar de echte Cheney en je ziet wat Bale probeert, maar het lukt hem niet. En de make-up bij de oude Cheney is nog wel goed, maar een jongere versie lijkt gewoon op een pafferige versie van Bale Adams, die nooit echt ouder wordt, doet het een stuk beter maar heeft een zwakke rol. Rockwell wil te losjes zijn en lijkt gewoon niet op Bush en Carell doet het nog het beste, maar zijn rol valt op een gegeven moment redelijk weg. 3,0*.

Vice, oftewel een Michael Moore documentaire, gemaakt door een YouTuber. Want zo oogt deze film van regisseur Adam McKay, met allerlei (vaak opvallend lelijke) freezeframes, een voice-over, geintjes, visuele trucjes en teksten door het beeld. Volgens mij waren die veelal bedoeld om grappig te zijn, ook al heb ik geen moment hoeven glimlachen. Het lijkt alsof McKay er alles aan doet om dit niet te laten voelen als een standaard biografie, dus naast geintjes gooit ie de structuur door elkaar, duwt hier en daar wat echte (of willekeurige) beelden ertussen en komt met een hoop symbolische scènes. Maar de juiste toon weet ie niet te pakken; soms ligt het er allemaal wel héel dik bovenop - en legt de voice-over het ook nog eens netjes uit - en andere keren blijft ie vaag, wat hij waarschijnlijk artistiek noemt. Ondanks dat ik de standaard formule van biografie-films zat ben, denk ik alsnog dat dit verhaal beter tot z'n recht was gekomen dan dit knutselwerkje.

De film voelt als een bij elkaar geraapt zooitje met geen enkele scène die echt bijblijft. Ik kom net uit de bioscoop, maar moet nu al moeite doen de film überhaupt te herinneren. De film lijkt vooral een excuus voor weer een metamorfose van Christian Bale, die weer eens dik of dun wil worden. Hij doet Cheney prima na, maar een geweldige rol zou ik het niet willen noemen. Meer een SNL skit met meer budget, maar ook veel minder grappig. Ook Carell kan een oké acteur zijn, maar hier zag ik geen Donald Rumsfeld, maar ik zag Carell. Rockwell steekt er wat dat betreft bovenuit; zijn George W. Bush is in ieder geval een stuk beter dan Brolin in die andere biopic. Adams is zoals wel vaker ook prima, de rest van de cast boeit niet echt. De cameo's van een Naomi Watts en Alfred Molina begrijp ik nog steeds niet, maar er is wel meer dat ik niet begrijp aan Vice. Met name waarom deze matige film zo hoog aangeschreven staat.

2 sterren.

Erg leuk gedaan. Ondanks dat het niet het meest interessante verhaal is, weet McKay het wel boeiend te houden. Mede dankzij de zeer geslaagde humor. En natuurlijk hele sterke cast. Snap niet waarom mensen hier zeuren op Carell, vond hem wederom erg goed. Maar Bale is natuurlijk de grote ster. Heerlijke edit weer. McKay mag zeker zo doorgaan met dit soort films.

4*

Bijzondere film. De trailer had me enigszins op het verkeerde been gezet. Ik verwachte een film die luchtig het verhaal vertelt van hoe de Amerikaanse politiek een netwerk is van ‘jongens onder elkaar’ en hoe zij zo het machtigste land ter wereld besturen. Maar dat bleek toch niet helemaal het geval.

De ambitie van Dick (en vooral zijn vrouw) leidt tot hoge posities in de politiek, en daarbij komend aanzien, en verantwoordelijkheden. Gaandeweg lijkt het moreel kompas volledig verstoord te worden, en blijft enkel blinde ambitie over. Het verhaal is dan ook vooral een persoonlijk verhaal, maar nergens worden de gevolgen van zijn grote invloed in de politiek vergeten. De documentaire achtige stijl, in combinatie met voice-overs, journaalbeelden, en talloze stijlelementen zoals freeze frames, maken het geheel erg luchtig, maar ook af en toe schokkend realistisch (martelbeelden, dode soldaten). Hierdoor wordt telkens een link gelegd tussen ogenschijnlijk simpele beslissingen in de politiek, en de grote gevolgen voor de ‘gewone’ man.

Een film die een vrij saai verhaal toch ruim twee uur lang boeiend weet te houden, dat is al een preststie op zich. Interessant om gezien te hebben.

3,5*

Alternatieve titel: War criminal.

Dat durfden ze waarschijnlijk toch niet aan.

Op voorhand weinig zin om naar deze gangsterbende van het Witte Huis te gaan kijken. Gelukkig is de film wel boeiend en onconventioneel, vol aardige dramaturgische vondsten. Wat dan wel weer ten koste gaat van het speelfilmgehalte, het beweegt zich tussen speelfilm, satire, docu en biografie in... Unieke combinatie.

Colin Powell had wel wat meer uitgelicht mogen worden, hij was toch degene die de hele Irak oorlog verkocht heeft bij de Verenigde Naties zonder enig echt bewijs... Omdat hij geen 100% schurk was als de anderen, hij had de keuze om het juiste te doen, en koos voor het kwade. En nu heeft hij spijt...

Is wat de koe schijt! Voor de rechter met die hele boevenbende!

N.B. Tot nu toe doet Trump het nog niet eens zo slecht bloed-aan-zijn-handen-technisch gezien, vergeleken met de misdaden van het Bush regime. Je kunt hem pas goed beoordelen als hij weer weg is. Handjes dichtknijpen dat ie in tussentijd geen grote oorlog begint.

Vice is een McKay die me zeker in vele opzichten doet denken aan zijn vorige film The big short, qua aanpak althans. Ook hier met Vice bewerkt hij een saai en complex item tot een boeiend (commercieel) luchtige film. De montage is dan ook subliem waarbij hij allerhande technieken vervat tot één mooi geheel. Voice-overs, acteurs die zich rechtstreeks tot de kijker richten, flashbacks, authentieke nieuwsberichten, een aftiteling midden in de film, reality-TV, actie onder vorm van oorlogsbeelden en dat allemaal met een sausje van humor (satire) zonder steeds de ernst uit het oog te verliezen ... Verveeld heb ik me zeker niet bij deze Vice. De dikke twee uur vlogen zo voorbij.

Het is natuurlijk de vraag hoe “waardevol” of waarheidsgetrouwe deze biografie van Cheney is. Dat hij samen met Rumsfeld de échte macht in handen had ten tijde van Bush Jr., dat lijkt me evident. Het is geen geheim dat Bush Jr. nu niet meteen als één van de briljantste presidenten in de geschiedenis van de VS ingaat. Integendeel, niemand schrikt ervan dat hij eerder een marionet was. En ook de speech bij de VN door Powell is alom bekend. Hoewel de geschiedenis gekend is, blijft het toch frappant hoe de wereld zich zo in de doeken heeft laten doen betreft de massavernietigingswapens in Irak.

Cheney wordt in de film ook op momenten gepakt waardoor de context en de nuance soms wel wat ontbreekt. Desalniettemin toch wat dingen geleerd van de man zoals zijn dochters, zijn verleden, zijn gezondheid en zijn sterke vrouw Lynne. Erg overtuigende rol overigens van topactrice Amy Adams. Ook Christian Bale deed het uitstekend. Sam Rockwell apprecieer ik enorm, maar hier vond ik het als Bush toch wat minder. En Carell als Rummie viel wel mee. Geweldig einde trouwens waarbij ik bijna in de lach schoot met dat groepsgesprek alsof het iemand allemaal kan schelen. Op naar The fast and the furious ...

Inhoudelijk niet heel boeiend helaas, mede door het feit dat Dick Cheney filmisch gewoonweg niet zo'n charismatisch figuur is. Christian Bale doet zijn best onder een enorme laag imposante makeup maar kan niet voorkomen dat zijn personage eigenlijk meer op zijn plaats zou zijn in een bijrol. De film om hem heen is gelukkig levendig en onderhoudend genoeg, met een uitstekende supporting cast en hier en daar wat maffe intermezzo's, net als in Adam McKay's eerdere (en betere) The Big Short.

Vice is een opvallende film. De karakters lijken opvallend goed. Met name de ouder gemaakte Steve Carrell lijkt sprekend op Donald Rumsfeld. Maar Bale als Cheney is ook echt geweldig, zijn gezicht, manier van spreken en maniertjes... Erg goed, maar soms wat gekunsteld en onnatuurlijk. Beetje alsof je je oom op een verjaardag zijn beste Robert de Niro impressie ziet doen.

Sam Rockwel is een re-de-lij-ke George W. Bush, maar ik snap nog steeds niet dat ze het met steeds nieuwe acteurs proberen (Brolin in Oliver Stone's "W." was ook maar zo-zo) als de briljante Bush in "Harold and Kumar escape from Guantanamo Bay" gewoon niet te overtreffen is.

(Overtuig u zelf: Harold & Kumar G-Bay / George W.Bush Funny - YouTube)

De stijl is ook opvallend: veel visuele grapjes en zelfs halverwege een aftiteling, die toch geen aftiteling blijkt. Ik kon dat wel waarderen, want het sleept je door de droge stukken in Vice heen. Maar er valt ook het nodige te lachen in de film.

Aan de andere kant is de film een portret van een grotendeels schimmige figuur. Een man die in de coulissen veel macht naar zich toe trekt. En daar heeft de film het moeilijk. Want alle visuele kwinkslagen ten spijt, is twee uur na de openingscredits de figuur Cheney niet minder mysterieus dan aan het begin. Wat dreef hem?

Zijn leven in deze film is een fragmentarisch en onsamenhangend samenraapsel van een totale loser die ineens een powerhungry tycoon wordt. We zien een paar sleutelmomenten waarop hij een opportunistische keuze maakt en zo zichzelf weer hogerop elleboogt, maar echt te rijmen valt het allemaal niet.

Maar het gaat ook helemaal niet om een geloofwaardige transitie van onbenul naar machtige man. De makers willen gewoon een punt maken.

Zo wordt er onomwonden beweerd dat nog voor de brandende Twin Towers waren ingestort, Cheney al een plannetje had gesmeed om er zelf beter van te worden.

Het was de makers ook totaal niet te doen om inzicht te verschaffen in de psyche van de hoofdpersoon (zoals een normale biopic dat doet). Het was ze vooral te doen om de stellingname tegen alles wat ook maar republikeins, rechts of kapitalistisch is angehaucht .

Een op linkse leest geschoeid statement! Joh, totáál niet voorspelbaar ook. Michael Moore en zijn vette pens zullen wel schudden van het lachen, als er nu al films worden gemaakt in de geest van Michael Moore, zonder dat Michael Moore er met zijn ongewassen reet voor uit zijn leunstoel hoeft te komen.

Winning!

Voor wie het allemaal nog niet duidelijk genoeg is, krijgen we een midcredits-scène die Trump-supporters nog even als volidioten portretteert. Subtiel hoor.

Dit is een tendentieuze satire vermomd als biografie, waarbij teveel mensen niet door de vermomming heen prikken vrees ik.

2,5 sterren

Vermakelijk filmpje, al was het maar door de onconventionele vorm voor een politieke biografie.
Beetje self conscious soms ( dat nepeinde toen hij in de private sector ging werken was er wel iets teveel aan ) maar vaak grappig gedaan.
Met uitzondering van Dubya Bush vond ik de acteurs ook vrij goed gelijkend, vooral Carrell als Rumsfeld op latere leeftijd.

Probleem met de humoristische insteek is wel een beetje dat veel mensen die niet erg bekend zijn met alle feiten die in de film langskomen denken dat het overdreven of politiek gekleurd is, wat het natuurlijk (helaas) niet is. Wat dat betreft is het credit-einde wel geinig gekozen.

McKay doet zijn trucjes uit The Big Short nog maar eens over. Maar waar dat in die film best goed werkte, trekt het hier op niets, en blijft er een ellenlang aanvoelende marteling over. Teveel grappen die niet echt werken, en de boodschap eerder ontkrachten dan aan laten komen. Wie nog niet wist dat Cheney een angstaanjagende engnek is die eigenbelang voor alles stelt en nergens voor terugdeinst, gaat ook door deze film niet op andere gedachten komen. En dat komt toch voor een belangrijk deel door de misplaatste toon, ben ik bang. En het was wellicht gewoon ook interessanter geweest om een wat meer feitelijke stijl aan te houden - ik ben eigenlijk wel benieuwd naar hoe Cheney van een dronken lulhannes met een flutbaantje tot hoge politicus en CEO van een groot bedrijf kwam. De stap daarna is wellicht wat minder spannend.

Qua rolbezetting toch een hele resem aan beroemde acteurs. Maar of daar nou zoveel bijzonders uit komt, mwah, ik had eigenlijk moeite om behoorlijke acteerprestaties te herkennen. Wel van de grime wellicht, maar ondanks dat zijn het toch gewoon vooral eigenlijk Bale, Carell en zelfs Eddie Marsan - en dan nog eens Amy Adams ook. Plemons, die heeft dan een veel leukere rol, en maakt er ook wat van.

Verder is het ook allemaal erg meh. Soundtrack? is me niet opgevallen. Camerawerk? ook nergens. Gemiddeld toch gewoon erg lelijke beelden van erg lelijke mensen, meer ga ik er maar niet aan vuil maken.

“Beware the quiet man. For while others speak, he watches. And while others act, he plans. And when they finally rest... He strikes.”

Weer een echte Adam McKay film. Vice is net zoals The Big Short een vermakelijke, doldwaze en enerverende film over een serieus onderwerp. Hoewel Dick Cheney, Rumsfeld en vooral George W. Bush natuurlijk ook figuren zijn waar je met gemak een maatschappijkritische satire over kan maken.

Het grootste minpunt van Vice is dat het niet grappig en scherp genoeg is voor een satire die kritiek levert op de Amerikaanse politiek. Er zit wel veel humor in de film, maar dat komt dan vooral door het acteerwerk. Bale, Adams, Carell en Rockwell zijn geweldig, en er zitten genoeg momenten in de film waarop McKay wel met een aantal scherpe en interessante observaties komt over de Amerikaanse politiek. En hoe corrupt het systeem eigenlijk is.

Ik ben behoorlijk geïnteresseerd in de Amerikaanse politiek en wellicht daarom dat deze film me wat meer wist te boeien dan de gemiddelde biopic over een persoon die nu niet bepaald charismatisch is. Maar dus wel heel erg interessant vanwege het spel achter de schermen dat hij speelt. Wat er werkelijk van waar is zal altijd een raadsel blijven, maar de film lijkt er ook wel eerlijk over te zijn dat het onmogelijk is alle gedachtegangen van de man te achterhalen.

Van dezelfde regisseur als The Big Short en de overeenkomsten qua stijl vallen op. Ook hier intermezzo's die het verhaal kleuren, zoals de beelden van een vishengel als Cheney Bush de daadwerkelijke macht probeert te ontfutselen en zodra hij de gewenste toezegging zien we dat een vis klaarblijkelijk in het aas heeft gebeten. Of het alternatieve filmeinde incusief credits halverwege de film.

Hoe overtuigend de rollen zijn is wisselend. Adams is prima als Cheney's vrouw die als een Lady MacBeth haar man aanstuurt. Zeker in het begin lijkt zij vooral de poppenspeler en hij de gewillige pop. Uiteindelijk eindigt hij dus als de poppenspeler achter de schermen, maar op die overgang weet de film niet echt goed de vinger te leggen. Rockwell zet een verrassend overtuigende Bush neer, maar bij Carell hoor ik toch teveel de acteur onder de schmink, hij heeft toch een iets te herkenbare stem. Maar het meest weet Bale te overtuigen. Hij lijkt niet alleen enorm sterk op de echte Cheney, maar ook zijn stem met de karakteristieke grom lijkt griezelig veel op de echte.

Natuurlijk blijft Cheney een grijze muis en daarom voelt het allemaal niet zo fris aan als The Big Short, maar de stijl kan ik zeker waarderen. Vanwege het verschil in frisheid, maar ook vanwege wat minpuntjes zoals de overgang in het karakter van Cheney uiteindelijk een ster minder dan The Big Short. 2,5*.

Doorgaans ben ik zeer geïnteresseerd in politieke films, maar deze film stelt mij ernstig teleur. Het is een tamelijk ongelukkige mix van een speelfilm en een documentaire, met een stroperig verhaal over een van de grootste gluiperds uit de recente Amerikaanse politiek. Over de man die de wereld confronteerde met de zinloze, bloederige oorlog in Irak, gebaseerd op leugens.

Het kan heel goed zijn dat mijn lage waardering vooral gevoed wordt door mijn aversie tegen Dick Cheney. Sorry hoor, maar ik kan het ook niet helpen dat ik mij weer ruim twee uur heb zitten ergeren aan deze machtswellusteling. Ik weet 't, het is maar film, maar toch...

Goeie film over vicepresident Dick Cheney die een belangrijk aandeel vormde in de war on terror. Ook deze biopic ontkomt er niet aan wat fragmentarisch te zijn, ook al concentreert het zich voor een groot deel op zijn vice-presidentschap. Een aantal grappige vondsten (de aftiteling in het midden, het menu in het restaurant en de zelfspot tijdens de daadwerkelijke aftiteling) liggen er dik bovenop, maar maakt dat het vlot wegkijkt. Goeie make-up (zo is Christian Bale hier bijna onherkenbaar).

Vice is een satirische biopic over de man die door velen (waaronder zichzelf) als de Darth Vader van de Amerikaanse politiek wordt weggezet. Regisseur/schrijver Adam McKay doet dat op zijn Michael Moores - dus met de nodige galgenhumor en cynisme. De sluwe machtswellusteling Dick Cheney wordt op overtuigende wijze door een opmerkelijk corpulente Christian Bale gespeeld. Kortom, Vice is een interessante ironische kijk op een van de zwartste bladzijdes uit de moderne Amerikaanse geschiedenis.

De ongewone, grillige montage, valt meteen op evenals de verrassend luchtige, vaak spottende toon in deze film die later niet zal nalaten de bijtende bitterheid van de kwesties waarin Dick Cheenay betrokken was en zich beslissingsrecht toe-eigende.

Scherpe schets van de complexe politieke top van de States met enkele figuren die perfect zijn weergegeven, natuurlijk dank zij een zeer sterk acterende cast.

Een sterk staaltje Hollywoodiaanse anarchie, deze ‘Vice’. Via de karikatuur dringt Adam McKay op pijnlijk-humoristische wijze door tot de kern van het democratisch failliet in de Verenigde Staten. De zogenaamde volksvertegenwoordigers worden met name genadeloos uitgekleed als machtsgeile witte mannen die – als ze al het kapitaal ter wereld al hebben veroverd – alsnog hun imperium van macht verder willen uitbreiden, desnoods ten koste van hun eigen familie. Hoe diep kun je zinken?

‘Vice’ is een film van het grote gebaar – de veroordeling van Cheney’s boertigheid, schaamteloosheid en gebrek aan intellect ligt er vingerdik op – en toch springt McKay subtiel met het medium om. Denk maar aan de vervroegde aftiteling, de geestig geanimeerde franjes, het fragment Shakespeare en het slotbeeld, waarbij de toeschouwer zich een fractie van een seconde de vraag mag stellen of een harteloos man in strikt anatomische zin wel een nieuw hart kan krijgen.

Hoewel de film vlotjes wegkijkt door de spitsvondigheden in de verhalende teneur, brengt ‘Vice’ nauwgezet een onthutsend stuk recente geschiedenis voor het voetlicht. De implicaties van Cheney als concertmeester in de coulissen van het Witte Huis reiken tot op vandaag misselijkmakend ver: van een nijpend klimaatprobleem over een wereldwijde vluchtelingencrisis tot duizenden burgerslachtoffers en soldaten met post-traumatische stressstoornis tijdens en na de gewapende conflicten in Afghanistan en Irak. En waarom? Omdat Halliburton per se nog wat olie wou opboren. Walgelijk!

Maar ook: schitterend. En toch: wraakroepend. Alles bij elkaar: buitengewoon, om dergelijke tegengestelde emoties in een prent te kunnen ervaren.

3,75*

Mwah.

Ongeveer een uur lang vind ik zo'n filmpje als Vice wel leuk om te zien. Dan wordt het met de minuut saaier. Het is heel erg duidelijk Adam McKay niet zo van de regering George W. Bush was. Hij haalt met de nodige satire enkele prominente figuren uit die tijd door de mangel. Dick Cheney komt hier uiteraard niet goed uit, maar ook de manier waarop George W. grandioos neergezet wordt (door Sam Rockwell) is best meedogenloos. Maar bij die laatste vind ik dat op één of andere manier nog goed gedaan, wellicht omdat het karikaturale er nogal dik bovenop ligt.

De manier waarop Cheney neergezet wordt, is wat 'diepgaander' en wat meer serieus om al diens 'misdaden' in een bepaald daglicht te zetten. Christian Bale vertolkt hem op een dik aangezette manier. En McKay overschat zichzelf vervolgens door de film zo fris en hip, en satirisch mogelijk te maken, weliswaar met weinig subtiele politieke boodschappen.

Hij had beter zijn film wat compacter gehouden. Hij verliest zich wat in episodes, maar die manier zal zich wellicht het best geleend hebben om bepaalde kantjes of politieke punten aan te halen. Het staat uiteraard iedereen vrij om z'n film zo politiek geladen te maken als gewenst, maar is m.i. toch vaak nogal onsubtiel en "vol", zeker met een speelduur van +2 uur. Ik kan er alleszins wel even om lachen, nadien wordt het toch iets te veel een statement.

2,5

Oké te behappen bio. Alleen vertelt de film natuurlijk lange na niet genoeg en daardoor steekt de kijker er te weinig van op.

@schumacher, waarom zijn de 4000 doden aan Amerikaanse zijde meer waard dan de vele honderdduizenden onschuldige doden aan Iraakse kant (en in vele andere landen)? En die oorlog begon met leugens, een oorlog niet om vrijheid en democratie zoals we in het Westen vaak nog willen geloven. Bernie Sanders - helder van geest - durfde als een van de weinige Congresleden tegen te stemmen en zich uit te spreken: deze oorlog beginnen slaat nergens op, is om verkeerde gecorrumpeerde redenen en zal zeer veel binnenlandse en buitenlandse schade met zich meebrengen.

Ben het wel met je eens (ook al formuleer je dit wat anders) dat de presidenten en beide partijen in het Amerikaanse Congres vreselijk zijn. Vrijwel allemaal corporate politicians omgekocht door gelegaliseerde oligarchische corruptie - het enigste land op aarde dat corruptie heeft weten te legaliseren - een zogenaamde democratie.

Zou mooi zijn als er meer films komen die de verschrikkelijk immorele daden laten zien van de CIA in Zuid-Amerika en de rest van de wereld, en de Amerikaanse overheid als geheel. De VS zijn onze belangrijke vriendjes, het stoort me dat bijna geen Nederlander daadwerkelijk beseft hoezeer dat land vrijheid en democratie wereldwijd heeft tegenwerkt, en wie er een groot aandeel in hebben. Bias of the Westerners, en ik ging hier in het verleden ook in mee. Het Westen is belangrijk en deels "goed", maar niet bepaald feilloos is netjes uitgedrukt en vrijheid en democratie wordt geopolitiek gezien zeer cynisch toegepast.

Zoals Noam Chomsky (sinds de jaren 90 verbannen van de Amerikaanse TV omdat hij te goed uitlegde hoe de balans tussen de twee partijen en de maatschappij daadwerkelijk in elkaar steekt) correct heeft aangekaart: "If the Nuremberg laws were applied, then every post-war American president would have been hanged." En helaas niet vanwege noodzakelijke kwaden. We moeten ons schamen.

Veel kijkplezier bij deze uiteindelijke prima milk toast print!

Leuk dat deze film de afgelopen week er voor was en dan ook zeker een kans die ik gegrepen heb, al is het alleen maar vanwege Christian Bale en vanwege de achtergrond dat hij heel wat kilo's aankwam voor de rol. Of het de film waard was is dan achteraf de vraag...

Dick Cheney, een bekende naam maar eigenlijk helemaal niet bekend met de mans geschiedenis of daden, desondanks had de man toch heel wat in de melk te brokkelen. Zijn opkomst is toch opmerkelijk te noemen van stevig drinkende bouwvakker tot assistent in The White House. Een switch die overigens wel heel snel en gemakkelijk gaat en in die zin een eerste milde puntje van kritiek. Bale laat zich andermaal van zijn beste kant zien, dat lachje bijvoorbeeld alleen al en de rest van het sarcastische arsenaal niet te vergeten.

Er wordt vervolgd met de politieke carrière in de dop. Een beetje vriendjespolitiek hier, een aanstelling daar, een ministerspost hier...en even gemakkelijk met de keuze voor een andere president dooft ook alles weer en vooral de aspiraties van Cheney zelf die in de waakvlamstand geraakt. Even gemakkelijk ontbranden die ook weer en wat uitgenast komen bepaalde dingen tot stand onder de vleugels van Bush. Ik kan me herinneren dat ik over Bush Jr. altijd gezegd heb dat hij zelf niets besliste en een stroman was waarvan akte via deze weg. Bush, een onbenul met Cheney als puppeteer. Wat verder opvalt is de bikkelharde vrouw van Cheney, de drijvende kracht en toch ook weer een bewijs van wat men wel vaker zegt dat er achter iedere leider of politicus een sterke vrouw staat.

Leuk is toch zeker de humor die overal dik opgelegd wordt, het is de sjeu en dik aangezette zelfspot die het wereldje van de politiek en machthebbers keiharde aanpakt. Een wereld van vriendjespolitiek en machtswellust, familie noch vrienden worden gespaard op de weg naar macht en die belangrijke stoel in The White House. Leuk is tevens de uitleg van alle 'pionen' met behulp van een soort van Risk spel, gevat is tevens de binding tot de verteller. Tevens is er de gevatte eindmonoloog van Cheney zelf betreffende het hoe en waarom en daar zijn best wel een paar haren over te splijten. De cast mag ook nog even genoemd worden met Adams en Carell. Rockwell overtuigd ook als Bush iets waar ik vooraf mijn bedenkingen bij had maar Rockwell flikt het zeker.

Vice is daarmee best leuk te noemen, toch een topfilm is het niet waarschijnlijk door het teveel aan zelfspot en een te fragmentarisch beeld. Desondanks echt wel leuk voor een keer.

Ik lees hier dat veel mensen steeds maar weer terugverwijzen naar The big short omdat McKay daarin van dezelfde stijlgrapjes gebruikt maakt "maar dan beter", maar ik heb er eigenlijk totaal geen moeite mee dat hij dat doet, ten eerste omdat die techniek nog steeds fris aanvoelt, en ten tweede omdat ik al die intermezzo's nog steeds erg grappig èn effectief vind (de credits halverwege, de Shakespeareaanse dialoog, de shots van een hengel wanneer Cheney met Bush onderhandelt, een cameo van een bekende acteur [hier Alfred Molina] die even de zaak komt toelichten, de aanrijding van de verteller/donor, Cheney die de vierde muur doorbreekt en de kijker toespreekt). Niet gehinderd door voornoemde bezwaren zie ik hier een tour-de-force van Bale, normaliter niet een acteur waar ik warm voor loop maar hier toch op z'n allerbest in zijn vertolking van dom naar geslepen, terwijl Amy Adams weer doet waar ze het beste in is, namelijk onopvallend uitstekend zijn. Ook los van die twee namen heeft McKay weer een droomcast bij elkaar gekregen, en het resultaat is een film die tegelijk leerzaam en uitermate onderhoudend is.