The Night Clerk (2020)

Matige film over een hotelmedewerker die tijdens zijn nachtdienst getuige is van een moord. Een voorspelbaar plot dat ook wat rommelig gebracht wordt, ook omdat er vaak weinig vooruitgang in zit. Verder is het hoofdpersonage soms wat irritant. De scenes tussen Tye Sheridan en Ana de Armas zijn nog wel de moeite waard.

Heel behoorlijk. Regisseur Cristofer is niet bepaald een tempobeul en geeft de acteurs de kans hun werk te doen met deze B variant op Peeping Tom of Rear Window. Of je dit goed of slecht vind hangt erg af van je empathie aangaande het wat tragische hoofdpersonage, ik ging er makkelijk in mee. Zwakte van het verhaal lijkt dat het in het echte leven nooit zou gebeuren dat een vrouw van het kaliber De Armas zich ook maar enigszins aangetrokken voelt tot een jongeman met de Asperger aandoening, maar zelfs daar wordt tegen het einde wel een plausibele verklaring op los gelaten. Sheridan blinkt uit in deze moeilijke rol, en maakt van zijn Bart een zeer aandoenlijk personage, zijn toch wel erg wreed lot aan het einde verdient hij niet.
Cristofer heeft ook veel feeling voor vrouwelijk schoon met acteer kwaliteiten, liet eerder al Angelina Jolie een aantal keren onder zijn regie haar eerste filmschreden zetten, een zelfde toekomst lijkt weggelegd voor de hoofdrolspeelster hier, een vrouw die eigenlijk te goed lijkt voor dit materiaal. Leuk om bijna vergeten routiniers als Helen Hunt en John Leguizamo weer eens aan het werk te zien ,maar zij figureren slechts in The Night Clerk, een project dat vooral een opstap is naar iets veel groters voor de twee andere protagonisten.

The Night Clerk is een aardige film waarin Tye Sheridan en Ana de Armas zich lekker mogen uitleven. Sheridan is overtuigend als Bart, iemand met Asperger. De Armas mag haar charmes in de strijd gooien en elke minuut die haar ogen in beeld zijn weet ze mij als kijker te betoveren.

Dat de film jammerlijk een beetje tussen wal en schip valt betreft een misdaadfilm en een drama over Bart die uit zijn schulp kruipt, kan ik regisseur Christofer dan wel vergeven. Maar de film was beter geweest als hij zich op 1 van deze twee aspecten wist te focussen. Nu blijft het een oké film op beide vlakken, terwijl het makkelijk in één vab de twee had kunnen uitblinken.

3,0*

Tye Sheridan speelt zijn rol overtuigend en Ana de Armas is zowat hot op het moment in Hollywood. Ze heeft dan ook wel bepaalde charmes die in de smaak vallen van de kijker. Het verhaal had iets pittiger mogen zijn qua uitwerking, blijft nogal wat hangen tussen een misdaadfilm en een drama. 6/10

Deze lag in de bib en ook maar eens meegebracht. Het was wel een intrigerende film met een prima cast, zeker het hoofdpersonage bracht het vreemde personage heel goed. Helen Hunt had ik bijna niet herkent.

Het verhaal zelf verveelde niet en was de moeite om gezien te hebben.

Makke thriller.

Het gegeven klinkt niettemin nog best redelijk om er een vermakelijk maar kort filmpje uit te persen. Cristofer mag dan duidelijk wel proberen er iets groters van te maken dan nodig is, maar komt daarbij niet verder dan het aanhaken van allerlei uitgekauwde onderwerpen die hier niet bepaald verfrissend worden uitgewerkt.

De pull van de film moet duidelijk vanuit de kant komen van Sheridan, die met zijn personage uniek en onderscheidend genoeg is om de aandacht nog vast te houden. Ik vraag me wel af hoe z'n personage ooit op deze baan terecht is gekomen, maar niettemin heeft hij wel een bepaalde aantrekkingskracht. Niettemin is de charme van De Armas wat sterker, al is dat voor haar persoonlijk niet zo moeilijk.

Het probleem van de film zit hem vooral in het gebrek aan sfeer, spanning en regie. Op geen enkel moment doet Cristofer wat leuks met zijn camera, maar ook de scenes zelf worden koud en kaal gepresenteerd. Voor iemand met meer dan 20 jaar ervaring binnen zijn vak ziet dit er maar saai uit. Het helpt dan ook niet dat de film nergens sfeervol weet te zijn of vernieuwend in het materiaal dat het presenteert.

Misschien dat de mysteriekant nog wel wat kijkers weet aan te haken, maar ondertussen zijn dit soort films eigenlijk niet meer zo bijzonder in de filmwereld van nu. Het onderneemt simpelweg te weinig om nog op een vlak echt interessant te zijn. Met weinig connectie naar de personages en een slap lopend verhaaltje is er dan ook weinig om het niveau op te blijven krikken. Punten voor het acteerwerk en wat redelijke wendingen, daar houdt het echter ook weer op.

Nogal duf en nooit echt spannend. Sheridan overtuigt niet echt en het verhaal is ten eerste nergens echt spannend maar weet vooral niet te verrassen, dodelijk voor een film als deze. Visueel ook niet heel bijzonder. De Armas is leuk om te zien (al doet ze weinig bijzonders verder) en het tempo is nog wel oké. 2,0*.

Sheridan geeft goede vertolking van iemand met spectrum-autisme. Eigenlijk draagt hij de film. Armas geeft acte de pesence en raakt de juiste snaren bij Sheridan. Waar dat toe leidt geeft het onvermogen aan van de gemiddelde mens om iemand met een dergelijke stoornis volledig te begrijpen. En dit wordt in deze film goed uitgewerkt.

Zo hé, heb ik me daar net naar een parel van een film zitten kijken uit de categorie Alles Goed ! Jawel, wie een beetje z'n hoofd erbij houdt en z'n hart nog niet in de vriezer heeft liggen, beleeft een verhaal vanuit het perspectief van de gemankeerde hoofdpersoon vanwege Asperger, die met moeite zich staande weet te houden in het moderne jachtige gecompliceerde leven. Die rol wordt met verve vertolkt door Tye Sheridan (type Sven Kramer in z'n jonge jaren) met een even fenomenaal spelende tegenhanger in de persoon van Ana de Armas (ook bekend van Bladerunner 2049). Wow !

Ellende in hotels, ik blijf dat een boeiend vertrekpunt in films vinden. Er zijn talloze voorbeelden, maar deze is uniek vanwege de psychische aandoening van de Night Clerk. Het verhaal kent verscheidene verrassingen en blijft onvoorspelbaar. Zelfs of er sprake is van een happy end kan in twijfel getrokken worden en dat kan ik zeer waarderen.