Rojo (2018)

Uitstekende film. De film begint zelfs ijzersterk en meteen heel spannend, zakt daarna wel wat in maar de film blijft sterk. De film heeft een mooie gelaagdheid: de persoonlijke ontwikkelingen lijken op zichzelf te staan met het politieke nieuws slechts als achtergrond (dingen die je op de radio hoort) maar gaandeweg blijkt die politiek op indirecte wijze toch allesbepalend te zijn waarbij de film niet schuwt om het thema – de verdwijningen van (politieke) tegenstanders in Argentinië – op allerlei manieren te anticiperen tot aan een goochelshow aan toe.

Sterke film dit. Je zit meteen in het verhaal, in het restaurant waar de spanning om te snijden is. Voor mij weet de film continu een beklemmend gevoel vast te houden met zo nu en dan ook vervreemdende scenes, bijvoorbeeld met de dochter des huizes maar altijd is er over nagedacht en heeft het een functie. De rode draad die De filosoof aangeeft is verweven in het verhaal en er wordt aannemelijk gemaakt dat de situatie in Argentinië het gedrag van personages in zekere zin legitimeert.

Argentijnse thriller begint in 1975 wanneer advocaat Claudio [Darío Grandinetti] en zijn vrouw Susana [Andrea Frigerio] betrokken zijn bij een zelfmoordactie van een radeloze cliënt. Claudio besluit het incident geheim te houden en begraaft het lichaam in de woestijn, maar die keuze komt hem duur te staan. Aangenaam ironische thriller biedt een interessante, kritische kijk op Argentinië in de aanloop naar de coup van 1975. Zeer goed geacteerd bovendien.

Het begin van de film is één en al om uw nieuwsgierigheid naar het vervolg op te wekken en onmiddellijk wordt een toon van bedreiging ingesteld.

Onderwege lijkt de film wat nevenverhaaltjes aan te snijden maar de rode draad van onconfortabel gevoel en beklemming blijft er zeker inzitten.

Het slot is dan weer uitermate boeiend en op originele manier uitgewerkt.

Knappe dialogen en uiterst sterke vertolkingen.

Verrassend sterke film.

Best een erg intrigerend begin van de film die me meteen zin gaf voor anderhalf uur topplezier. Verwachtingen konden echter niet geheel ingelost worden omdat het grootste gedeelte van de film opvulsel was en weinig toevoegde. Nochtans was elke scène waarbij de advocaat en de detective aanwezig waren van topniveau.

Het was uitkijken naar hun dialogen en deze scènes waren ijzersterk en brachten de film naar een hoger niveau. Zeer bizar personage trouwens deze detective die op een erg stoïcijnse manier zijn ondervraagden een onbehaaglijk gevoel gaf. Vooral ook naar het einde toe een prima climax en afhandeling van het plot.

Een Argentijnse film over een advocaat die zich steeds verder in de nesten werkt tot er een tv-detective opduikt die een zaak komt onderzoeken. De film bouwt super langzaam op. In het begin is de film nog erg boeiend met hele interessante scenes tijdens de begintitels. We zien vanuit een vast camerastandpunt hoe een huis door heel diverse mensen langzaam wordt leeg gehaald. En later een hele mooie scene van een man die een andere man maant om zijn plaats aan hem af te staan in het restaurant omdat hij toch maar niet bestelt, terwijl hij honger heeft en wel wil bestellen, maar op hem moet wachten omdat er verder geen plaats in het restaurant is. Maar die voorvallen hebben later wel een betekenis in het verdere verloop van de film. Zoals gezegd een langzaam en subtiel opbouwende film die waarschijnlijk symboliek staat voor het Argentinië van de jaren zeventig. Een film over mensen die zich heel belangrijk voelen en zogenaamd goed en belangrijk voor het land zijn, maar die eigenlijk een stel corrupte bandieten zijn. Althans, zo heb ik de film geïnterpreteerd. Echt helemaal duidelijk werd de film ook niet. Daar was het ook allemaal bewust te kunstzinnig voor gefilmd en vormgegeven met een flink aantal zijlijntjes. Een film waar je dus ook nog de aandacht bij moest houden. En dat viel met dat tempo niet altijd even goed mee.

Waarom ik deze film opgenomen had is mij achteraf een raadsel want vanwege de goede cijfers of comments zal het niet geweest zijn. Desondanks toch maar even geprobeerd gisteravond als weekend afsluiter, en hoewel Rojo een aparte film te noemen is, met interessante elementen, miste de film ook het een en ander.

Aan het begin zal het toch zeker niet liggen met de opening in het restaurant, de botsing die daar volgt tussen de twee personages met sterk acteerwerk tot gevolg. Het is vooral de fase na het verlaten van het restaurant waar je als kijker toch redelijk aan de buis gekluisterd zit in afwachting van wat er nu gaat gebeuren, het toont waarschijnlijk de mens die verkeerde keuzes maakt op momenten wanneer de stress het hoogst is. De fase daarna is toch vooral zoeken en aftasten, wat wil de film, waar gaat het nu naartoe, wat is de link met wat er eerder gebeurde?

En ja, dat is toch het moment waar de film na het goede begin toch langzaam afbrokkelt. De thuis situatie van 'de meester', overduidelijk speelt er wel een vorm van spanning bij het karakter, maar buiten dat met de dagelijkse beslommeringen, met cliënten en een huis en financiering, lijkt het allemaal niet zo interessant. Weliswaar begint de cirkel met betrekking tot het huis rond te raken bij het ontdekken van een bepaalde foto, maar heel overtuigend en veel interessanter wordt de film daar nu niet door. Daar is toch echt de tv-rechercheur voor nodig die onderzoek komt doen en volgens velen al zijn zaken oplost, het is toch het moment waarop de film meteen een stuk interessanter word. Niet alleen stijgt de spanning maar ook de paranoia, en mag nog zeker de soundtrack even benoemd worden, om vervolgens uit te monden in een ontknoping die tegenvalt.

Ik kan Rojo dan ook niet anders benoemen als een film die best wel tegenvalt en waar het volle potentieel geen moment uit komt. Behalve het over het algemeen sterke acteerwerk, wordt het geen moment spannend, heeft de film richting het einde nog wel enkele interessante momenten maar daar is dan ook alles mee gezegd. Tegenvaller dus, maar dat was wel duidelijk.