Jojo Rabbit (2019)

De humor van de film is flauw en de serieuze elementen zijn vaak clichés zonder diepgang; bovendien lijkt de film niet te weten of het een komedie of een drama wil zijn en zitten ze elkaar in de weg zodat de combinatie niet goed is gelukt. Toch wordt de film beter als het dramatische element vanaf de tweede helft gaat overheersen: het verhaaltje zit goed in elkaar, al is zowel het plot als de thematiek van haat/oorlog/vooroordeel vs. liefde/dansen/contact nogal cliché, maar bovenal blijkt de film een goed hart te hebben hetgeen de film nog net redt (en het een beetje tot een verlate kerstfilm maakt; omdat films bijna altijd verlaat uitkomen in Nederland worden ook kerstfilms meestal pas na kerstmis in Nederland uitgebracht…).

Laat voorop staat dat ik vind dat bijna elk onderwerp satirisch benadert moet kunnen worden, hoe gevoelig ook. Bij de Tweede Wereldoorlog is dit al tijden geen probleem meer, gezien de vele films, series en online meme's die dit doen. Als je om iets gruwelijks kunt lachen wil dit niet zeggen dat je de ernst van het verleden niet snapt of gevoelloos bent. Sterker, door over zware onderwerpen te lachen kun je dingen in mijn ogen ook beter relativeren. Dus ik heb niet zo heel veel begrip voor de mensen die hier klagen dat dit een schandalige film is. In tegendeel.

Het is ook niet de eerste oorlogsfilm die de zaken bekijkt vanuit de ogen van een kind. La vita è bella, The boy in the striped pyjamas, etc. Het is volgens mij wel de eerste oorlogsfilm die dit combineert satire en humor. Ik vind de mix ieder geval sterk. Het eerste deel van de film is vooral komedie, als de kleine Jojo veel tegenslag kent en zijn gezelschap zoekt bij zijn denkbeeldige vriend Adolf Hitler. Hoe verzin je het. Het levert een hoop grappen op, soms plat, soms best leuk uitgewerkt. Hitler is ook nog eens een jaloerse stoker, een standpunt dat best weer leuke momenten oplevert. De Duitsers zijn in de film vrij dom en lomp, ook daar komen nog wel een aantal leuke grappen uit. Wie dit serieus neemt of hier echt over valt is wel erg kleinzerig. Als ik wel kritisch moet zijn waren een aantal grappen wat makkelijk en had er vaak meer uitgehaald kunnen worden.

Maar de film vergeet zeker ook niet de ernst van het verhaal, waardoor de boodschappen die de film jou als kijker wil geven best aankomen. En de gruwel van de oorlog wordt zeker richting het einde ook steeds meer duidelijk, met de gesprekken tussen Jojo en zijn Joodse onderduikster en zeker ook als de kinderen door de Nazi's ingezet worden. Dat stuk van Jojo op het einde rennend vlucht vond ik indrukwekkend. Net als hoe hij wordt gezet door Jood genoemd te worden, waarna je buiten beeld een schot hoort. Zo eindigt de film sterk.

Jojo Rabbit is niet perfect, maar wel goed. Sowieso kan ik altijd wel genieten van Waititi zijn films. Onder andere Thor: Ragnarok en Hunt for the wilderpeople hadden ook net als deze Jojo Rabbit zijn typische sfeer en absurde humor. Ga zo door.

3,5*

Ontzettend matige film, die niet eens zozeer vol slechte grappen zat (zoals de trailer deed vermoeden) maar vooral saai en langdradig was. Ik had het idee dat vrijwel niemand in de grote zaal van Kriterion het leuk vond - er werd nauwelijks gelachen. Ik heb zelf denk ik twee of drie keer geglimlacht.

Los van de humor - of het gebrek eraan - zat er ook vrij weinig in. Adolf Hitler was bijvoorbeeld gewoon een man met een snor en een soort van Duits accent, maar verder had hij niets met de echte Hitler te maken. Daar had veel meer in gezeten.

Dat het jochie er in de loop van de film achterkomt dat Joden ook maar gewoon mensen zijn en het nazisme een zieke ideologie, is niet echt verrassend. Het is vanaf het begin duidelijk dat hij geen fanaticus is, maar gewoon een kind dat van uniformen houdt. Irritant ventje, overigens. Dat meisje vond ik wel sympathiek.

Ik denk trouwens dat het best een geinige film is voor 12- tot 15-jarigen, als je in die periode zit dat je Home Alone ontgroeid bent maar nog te jong voor het serieuze werk. Had ik dat toen maar geweten!

In eerste instantie als je deze film begint te kijken vraag je jezelf af of dit wel ethisch verantwoord is om dergelijke film te maken en of je er eigenlijk wel om zou moeten lachen. Maar naarmate je naar de film kijkt begint het te dagen waarom ze deze film toch in de bioscoop hebben uitgebracht. Het is niet alleen satirisch bedoelt maar er zitten wel degelijk elementen in waardoor je als kijker toch met beide voeten op de grond komt te staan en de harde werkelijkheid van de tweede wereld oorlog voelt en dat er ook aan Duitse kant onschuldige slachtoffer zijn gevallen. Alle Duisters werden namelijk verplicht zich aan te sluiten bij de nazi-partij en op straffe van hun eigen leven als ze dit weigerden, en dat laat deze film ons toch ergens zien en voelen.

Een aanrader dus!

Wat een gezeur over deze film zeg.

Slechte grappen, hier mag je niet mee sporten, sommige users gaan zelfs zo ver om te bepalen wat wel of niet humor is.

Sjezus, dat deze film iets zou losmaken had ik wel verwacht, maar van sommige meningen hier ga ik denken https://i.kym-cdn.com/photos/images/original/000/131/351/eb6.jpg

Anyway, ik vond het een zeer geslaagde satire/drama/komedie.

Het is ook een soort van coming of age van Jojo. En laat me dat nu ook juist bevallen aan deze nieuwe van Waititi.

Hij onderstreept ook met deze film dat hij een filmmaker is met zijn geheel eigen stijl en wijze van verhalen vertellen.

Ik vind deze film zelfs beter dan ik van te voren had gedacht op basis van de trailers.

Wat ik wel vreemde kritiek vind is de accenten en dat Hitler niet echt Hitler is. De accenten zijn natuurlijk expres zo matig en onvast, part of the joke. Het doet nergens echt zijn best om als Duitsers over te komen, de grappen, neem German Shepherd, zijn gewoon Engelse grappen. En Hitler is een kind zijn denkbeeldige vriend, natuurlijk heeft die dan weinig met de echte Hitler te maken. Dat zou alleen maar vreemd zijn dat hij precies weet hoe Hitler is midden in de oorlog als kind. Zou de lichtvoetigheid van de film ook wat vreemd maken. Snap nog wel dat je misschien een extreem over de rand komedie had willen zien, maar dan ken je Waititi zijn werk niet.

Ah! eindelijk iemand die wel een goed gevoel voor humor heeft!!!

Heil Hitler! Heil Hitler! Heil Hitler! Heil Hitler! Heil Hitler! Heil Hitler! Heil Hitler! Heil Hitler! etc etc

Het grappige is: roept Marco van Basten zoiets dan wordt hij kapotgemaakt, maar maakt Waititi er een hele film om dan is het ineens satire. Al doet Waititi ook wel briljante dingen daarnaast, door echte beelden van gillende en Nazi-aanmoedigende Duitse meisjes te tonen en er een liedje van The Beatles - een Duitse versie van I want to hold your hand- eronder te zetten. Het is net de Beatlemania, maar dan met hakenkruizen. En hij zegt hiermee al: dit is van alle tijden en mensen zijn makkelijker te beïnvloeden en meegaand volk. Hoewel de film prima is, was dit met afstand het beste moment. Vooral omdat de rest van de film vrij genuanceerd is over enkele personages die niet allemaal door en door slecht zijn.

Vermakelijke film ook met niet constant een lach, maar als die valt dan ook goed hard. Soms heerlijke silly humor. En dan weer een thriller, dan weer oorlog en dan weer drama. De film is komedie in de basis, maar verder niet echt in een hokje te stoppen. Wel valt, zeker in het begin, de film af en toe wat stil en gaat slepen. En het gekke is, hoewel het drama en de komedie vrij vloeiend bij elkaar passen had ik misschien liever een volbloed drama gezien met lichte toon, want juist op die momenten is Waititi het best want dan raakt de film me het meest. Misschien dat daardoor de tweede helft ook beter is, Maar dat zijn helaas wel de kortste stukken. 3,5*.

Geen al te beste vergelijking. En niet omdat van Basten sieg heil zei ipv heil Hitler.

Kijk, mijn punt wordt direct onderbouwd.

Oh. Hoe dan?

Voor mij blijft het gewoon een appel die je met een peer vergelijkt, een vergelijking die nergens op slaat omdat het twee onvergelijkbare situaties zijn.

En voor de duidelijkheid, ik heb mij niet druk gemaakt om van Basten's uitroep. Vond al die ophef eerder lullig voor hem.

Men mag wel eens ophouden met Rebel Wilson rollen te geven.

Die krijgt ook alleen maar stereotype rolletjes omdat ze dik is en afwijkt van de rest. Vervelende actrice inderdaad, al stoorde ze me hier niet.

Hoe? Precies door te zeggen dat het een verschil is. En als je het al een appel en peer vindt, dan is het beide nog steeds fruit.

Zowel onze voetbalvriend als Waititi maakt grappen over Duitsers en Duits in relatie tot de oorlog, waarvan de satire van de laatste, zoals ik al schreef, superieur is. Maar mensen vinden dit ook allemaal leuk en kopen kaartjes om het te zien, maar Van Basten mag het niet roepen, althans, zijn publieke veroordeling was wel echt extreem. Daar zit mijn verbazing in de hypocriete behandeling. En juist doordat jij zei dat er een verschil is, reageerde ik daarna dat mijn punt daarmee bevestigd werd (hoe je verder ook in de discussie staat).

Blijf er bij dat het onzin is een losse kreet te vergelijken met een film en met name de reacties op beide te vergelijken, maar ieder zijn mening.

Taika Waititi is goed in het combineren van enorm droogkloterige humor met gevoel, drama en/of spanning. Het begin van Jojo Rabbit komt echter nauwelijks van de grond omdat het vooral een reeks flauwe grappen zijn. Het helpt overigens niet dat zo’n beetje alle grappen in de film in de trailer te zien was. Alle personages die we in het sketch-achtige begin leren kennen, zijn allemaal later - als de film wat is gekalmeerd - een stuk leuker. Vooral opvallend en verrassend vond ik dat Taika Waititi zelf, toch een erg geestige man, het minst grappig is van zijn hele film. De promotie van de film leunt veel op Waititi die Hitler speelt, maar zijn scènes zijn zelden grappig. Waititi is het beste in zijn rustige droogheid, maar alle scènes rondom zijn Hitler zijn veel te schreeuwerig. Alsof hij naar de kijker roept ‘kijk dan, lach dan!’ In mijn reeds volle bioscoopzaal bleef het tijdens die scènes soms terecht pijnlijk stil.

Een stuk leuker zijn de bijrollen van bijvoorbeeld Sam Rockwel of Stephen Merchant. En daaruit blijkt dat Waititi meer kan dan alleen maar pure ongein. De grote scène met Merchant bevat één van de beste grappen uit de film, maar is tegelijkertijd hier en daar oprecht spannend en erg goed geacteerd. Dat werkt toch duidelijk beter dan Hitler die wat gekke dansjes doet in het bos en een rare bek trekt. De lijn van sterk drama en goede komedie wordt ook doorgezet in de onderonsjes met Jojo en zijn moeder - erg sympathieke rol van Johannson - of Jojo en het Joodse meisje Elsa. De onderonsjes met Jojo en mini-Nick Frost zijn overigens vooral geestig, maar dramatisch niet echt bijzonder. Ook al heb ik van bepaalde scènes erg genoten, ik weet toch dat Waititi beter kan, als hij minder schreeuwerig is. Jojo Rabbit is wat dat betreft verre van Waititi’s beste film. En dat is de schuld van Hitler.

3,5 sterren.

Jojo Rabbit was me volledig ontgaan tot dat ik er door vrienden op werd gewezen. Na de trailer gezien te hebben, hadden we meteen een bioscoopbezoekje gepland. Dit kon wel eens heel leuk worden. Ikzelf vind dat je om zo'n beetje alles moet kunnen lachen. Natuurlijk is de WOII bittere ernst, dat hoeft niemand te benadrukken. Maar niets mis met nazi's belachelijk maken lijkt me, en dat is wat Waititi doet, vaak met succes.

De film begint druk, snel en slapstick-achtig met de introductie van Jojo die net zijn denkbeeldige vriend Hitler heeft geheild en vol adrenaline de straten doorrent. Ik kon er erg om lachen en het zet de toon voor de eerste helft van de film. De grappen zijn soms hard, soms plat, soms mis, maar vaak ook raak. Waititi als Hitler is daarin niet eens het leukst, eigenlijk vind ik alle personages wel te genieten.

Zo is dit debuut van Davis als de fanatieke Duitsland-aanhanger Jojo grandioos. Zo'n knulletje die naar mijn mening erg goed acteert en een film gewoon al draagt. Dan heb je een arsenaal aan lollige nevenpersonages zoals Sam Rockwell, de Gestapo-officier en de 'fat kid in a fat kid's body'-Yorki. Elsa wordt goed vertolkt door Thomasin McKenzie en ook Johansson is een geinige verschijning. Hierdoor was elke scene eigenlijk wel te pruimen.

Naast de grappenmakerij is er ook voldoende plaats voor serieuze dingen. Naast dat de relatie tussen Jojo en Elsa soms pijnlijk of grappig is, zitten er ook vormen van waarheden in en is hun ontwikkeling mooi om te zien. Er ging een rilling door de zaal toen de schoentjes van de mama van Jojo te zien waren, kippenvel. Vanaf dat moment wordt het iets serieuzer en besef je maar weer al te goed wat voor een ratten de nazi's waren. Sterke mix tussen komedie, drama en oorlog.

Wat is Jojo Rabbit toch een ontzettend leuke film.

Relativeringsvermogen is een gave die niet voor iedereen is weggelegd en je moet soms ook kunnen lachen wanneer er moeilijke onderwerpen besproken kunnen worden. Dat betekent alleen maar dat je op verschillende manieren naar historische gebeurtenissen kan kijken. Daarom kan ik Waititi ook ontzettend waarderen. Want dit is gewoon een coming of age film, verpakt in een film met politiek incorrecte humor die de grenzen opzoekt. Maar tegelijkertijd is dit wel de exacte belevingswereld van een tienjarig jongetje. Naïef, onwetend, goedgelovig en vooral ook heel erg zwart/wit. Wanneer je door alle schunnigheid heen prikt, krijg je eigenlijk een behoorlijk zwaarmoedige film met een prachtige boodschap en een hart van goud. Jojo wordt steeds meer met de realiteit geconfronteerd en wordt gaandeweg de film beetje voor beetje uit zijn fantasie/bubbel gerukt. De mix tussen humor en drama werkt daarom ook perfect in de film. Er zit één moment in waarin de zaal de adem inhield, iedereen weet wel welke. Om maar aan te geven dat de oorlog iedereen bereikt, zelfs de jeugdige onschuld van onze hoofdrolspeler. Het is onmogelijk om deze te bewaren, uiteindelijk zorgt een totale oorlog ervoor dat alle jeugdigheid van een jongetje weggenomen wordt.

De humor is wat dat betreft alleen maar een muur die in eerste instantie de wereld van Jojo representeert, langzamerhand wordt deze muur afgebrokkeld. Met enige relativeringsvermogen en zonder je gelijk boos te maken of aangevallen te worden wanneer er wat schunnige grappen worden gemaakt, kan je echt een hele ontroerende ontwikkeling van Jojo meemaken.

Diep onder de indruk!

4,5*

En oh ja, ik heb me ook scheel gelachen (net zoals alle anderen in de zaal) ! Politiek incorrect zijn is niet verboden. Die German Shepherds Bril-jant

Je snapt het overduidelijk niet. Waarom zou Hitler er in de fantasie van een jongetje realistisch uit moeten zien? Dat zou het juist ongeloofwaardig maken. Overigens gaat het hier om een tienjarig jongetje. Geïndoctrineerd en makkelijk beïnvloedbaar. Denkt iemand op deze aardkloot ook maar echt dat Jojo een fanatieke nazi is? Een jongetje die nog gelooft dat joden met hoorns op hun hoofden rondlopen. Het gaat juist om deze bewustwording van Jojo, die langzamerhand uit zijn fantasiewereld getrokken wordt. Zijn persoonlijke ontwikkeling.

Na 10 minuten al weer uitgezet ....wat een flutzooi en dan heb ik het nog netjes geschreven!

Nog geen halve ster waard!

Inderdaad ik heb hem ook met pijn en moeite afgekeken enorm flauw filmpje.

Ik vind dit altijd zulke kansloze berichten. Hoe kan je nou een oordeel vellen over welke film ook als je er na 10 minuten mee stopt? Dan heb je gewoon vooraf al geen zin in deze film of je het het concentratievermogen van een pinda.

Je cijfer zal me m'n reet roesten plat gezegd, maar wat een treurige instelling heb je.

Ik heb de film afgekeken en genoten, getreurd en gelachen etc. Echt een klein pareltje van een film. Denk dat de kids 'm ook wel zullen waarderen (nee, ik ben niet in de leeftijd van 12 t/m 15)... Een (familie)film voor jong en oud!

Interessante film. Ik vind met name de tweede helft van de film goed werken zodra de drama zijn intrede doet en de komedie wat meer op de achtergrond komt te staan. Een klassieker ga ik het niet noemen, maar wel het kijken waard.

Zullen de rest van de bezoekers vast gewaardeerd hebben...

Dit ja. Ik heb ADD dus ik heb ook het concentratievermogen van een pinda, maar ik doe wel mijn best om door te zetten. En als het me dan toch niet lukt, dan plaats ik geen bericht of stem (al heb ik het in de begintijd nog gedaan). Vaak ten onrechte ook, er zijn films waar ik vroeger een bericht had geplaatst dat ik het ruk vond terwijl het nu in mijn tpp 25 staat, juist omdat ik vooringenomen een film ging kijken, of me er niet op kon concentreren. (Pulp Fiction, A Clockwork Orange zijn twee zo'n voorbeelden).

Alleen het goede spel van Scarlett Johansson en Thomasin McKenzie voorkomt dat deze jammerlijke puinhoop van een film, dat bestaat uit een wirwar van slecht uitgewerkte en veelal gejatte ideeën, de allerlaagst mogelijke score krijgt. Hoewel het erop lijkt dat regisseur/scenarist Taika Waititi in ieder geval gekeken heeft naar onder anderen The Great Dictator, All Quiet On The Western Front en Die Blechtrommel, heeft dit meer weg van een naar de verkeerde kant doorgeslagen lange aflevering van 'Allo 'Allo met Sam Rockwell als Captain Gruber, Rebel Wilson als Helga, Stephen Merchant als Herr Flick en Thomasin McKenzie als één van de 'Brottish Earmen'. Waititi speelt zelf de rol van Adolf Hitler als een inferieure komische variant zoals Roger DeBris in het roemruchte toneelstuk 'Springtime For Hitler'. Hoewel het duidelijk is dat we Nazi-Duitsland te zien krijgen door de ogen van een kind, is dat geen verklaring voor alle inconsistenties in het scenario. Maar het ergste is dat er niets te lachen valt, tenzij je rollend over grond van het lachen gaat wanneer Jojo vrolijk 'Heil Hitler' zingt terwijl hij over straat drentelt Controversieel is dit zeker niet, eerder puberaal en het enige aanstootgevende moment is de smakeloze verwijzing naar het legendarische slot van 'All Quiet On The Western Front' (de vlinder). En het is tevens een raadsel waarom Waititi in het laatste kwart een serieuze draai probeert te geven aan alle onzin waarop hij ons heeft getrakteerd.

Ja hoor....

Domme commentaar hier altijd bij films je houd er van of je houd er niet van Klaar over ik vond hem goed !!

Ow ow ow, ontzettend veel van verwacht (humor, wat meer satire maar ook wat op de waarheid berust)

Echter zojuist in de pauze de zaal verlaten. Wat een aanfluiting. 0 keer gelachen, hoogstens 1 glimlachje en weinig lijn.

Absoluut een dikke min