Possum (2018)

“You showed that to kids!?”

Tjonge wat was deze film gek maar o zo ongelooflijk intens. De sfeer was donker, somber en griezelig en als je bang bent voor spinnen is die intensiteit misschien nog erger. In de film echoot de inspiratie van David Cronenberg’s ‘Spider’ Sean Harris loopt een groot gedeelte van de tijd rond met een weekendtas. Er is niet veel dialoog en vaak is die dialoog op een bevreemde manier. Dit is ook niet een typische horrorfilm, als het al horror is, (het bezit ook drama en een vleugje thriller-element) maar het heeft wel een extreem griezelige sfeer en geef een zwaar gevoel van onbehagen, steeds verder opbouwend tot aan het einde.

Philip, een aan lager wal geraakte poppenspeler die terugkeert naar zijn vervallen ouderlijk huis uit zijn kindertijd, om zich te ontdoen van afschuwelijk ogende pop Possum en tevens geconfronteerd wordt met zijn gemene stiefvader en andere duistere geheimen. De film zit vol bizarre elementen zoals een deur van een kamer die hij niet opent, een pot met snoepjes, een vos, gele en zwarte ballonnen. Daarbij zijn er maar twee acteurs Sean Harris (Mission: Impossible) en Alun Armstrong ( Krull (1983), The Mummy Returns (2001) beide leveren toffe prestaties. Armstrong is uitstekend en zijn karakter past perfect bij het hele gevoel van het huis waarin hij leeft. Harris is ook uitstekend en wordt zelfs nog beter als je gewend ben aan de rare bewegingen die bij zijn gemoedstoestand horen.

Een van de dingen die je meteen opvalt is het uiterlijk van de film, het voelt alsof we terug zijn in het vervallen England van de jaren '70. In combinatie met het prachtig camerawerk van Kit Fraser (Under The Shadow) in een duister palet van blauw, grijs en bruine filters. Zo wordt Philip's hopeloze en geïsoleerde wereld erg mooi uitgebeeld. En dit wordt nog meer versterkt door de score van de BBC Radiophonic Foundation die continu een reeks zenuwslopende tonen en geluiden laat horen.

'Possum' kruipt echt onder je huid en legt daar zijn eieren. De creepy pop nestelt zich in een donkere hoekje van je geest en blijf daar rondhangen op de loer liggend om je te bespringen. Wat deze film tot een huiveringwekkende, claustrofobische, spookachtig nachtmerrie maakt, gedragen door het boeiende, verontrustende spel van Sean Harris. Het is een huiveringwekkende ervaring maar deze duistere slow-burn-terreur is niet voor iedereen,

Creepy. Doet wat denken aan The Babadook, alleen is deze film daadwerkelijk eng en lijkt-ie meer geregisseerd door iemand als Lodge Kerrigan. Vies en duister; zo kun je de stijl van deze film het best omschrijven. Vervallen gebouwen, afgebladderde huizen, ranzig behangen muren en rottende houten vloeren, vaak half verhuld door een hoop schaduwwerk. De sfeer is echt intens voelbaar. Ook de bevreemdende tronie van Harris en het personage van Armstrong spelen daar een grote rol in, al is de echte troef van de film uiteraard de 'pop'. Het ding ziet er gruwelijk uit en is verantwoordelijk voor een aantal scenes waar een hoop horrorfilms een puntje aan kunnen zuigen.

Knap en apart debuut van Holness. Geen groots horrorspektakel, maar een unheimische slowburner die echt onder de huid kruipt. Als een soort vreemde droom die nergens op slaat, maar toch in je hoofd blijft zitten. Het mist misschien een beetje aan écht geniale hoogtepunten, maar ik hou het toch op een voorzichtige 4*.

Surrealistisch werkje dit, niet echt eng maar wel voorzien van een onbehaaglijk sfeertje en enkele verontrustende momenten. Sean Harris is prima in de maffe hoofdrol en het wezen uit de titel is een doeltreffend nare creatie, iets dat je niet hoopt tegen te komen in je nachtmerries. Wel jammer dat de film verder aan de saaie kant is, zonder duidelijke spanningsboog.

Sorry, maar deze film vond ik niks. Genre drama wordt het meest benaderd, maar dan letterlijk bedoeld.

Het mag wel een psychologische film zijn met wat symboliek of wat dan ook, maar hier kon ik niks mee.

Zeer saaie zit zonder enige spannende momenten. Ook qua sfeer wist het me niet te boeien. Ik geef een punt voor de originele nare creatie en 1 punt voor de rol van het hoofdpersonage. 2/10

And either way you turn, I'll be there. Open up your skull, and I'll be there. Climbing up the walls...

Apart filmpje, dat lang niet iedereen zal bevallen, maar mij wel. In Possum is het tachtig minuten meegaan in het leven van Philip (een geweldige Sean Harris), die een getraumatiseerd en eenzaam bestaan leidt en getormenteerd wordt door hallucinaties over Possum, een soort van spinachtig poppenmonster die door Philip meegedragen wordt. Het is een traag psychologisch drama, in een donker en vies hoekje van Engeland (Norfolk volgens mij) dat een inkijkje geeft in de eenzame hel die Philips leven is. En dan heb ik het nog niet eens gehad over zijn praktisch enige contact in de wereld, zijn nare, sadistische stiefvader die treffend gespeeld wordt door Alun Armstrong en die me verbazend veel aan Hector Salamanca deed denken. Verwacht geen actie of expliciete horror in deze film; het is een unheimliche, donkere film met een dito sfeer, maar voor de mensen die daar niet vies van zijn is dit een puik werkje.

Deze film bruist van de depri sfeer en dat is best aangenaam om te zien(al klinkt dat best vreemd),bij het kijken van deze film zal je best begrijpen wat ik bedoel.

Top acteerwerk van de twee spelers.....echt heerlijk om naar te kijken.maar inderdaad het verhaal had wat minder saai mogen zijn het is allemaal iets te eentonig.

Erg fijn. Als Possum dan toch bij de horror thuishoort, dan geeft de film het genre iig een goede naam. Een lust voor oog en oor. Acteur Sean Harris is na Harry Brown sowieso al jaren favoriet. Wat een glansrijke carrière bewandelt deze uber-slechterik. Wat een types kan hij neerzetten en welk een duistere karakterrol heeft hij voor Possum in petto! Genieten geblazen in dit inkt zwarte psychodrama.

Qua sfeer een meesterwerkje. Helaas toch iets te slow paced. Dan raak ik afgedwaald en uit die sfeer. Deed mij erg aan Spider denken. (Hoewel ik mijn aandacht daar beter bij kon houden).

Philip [Sean Harris] is een poppenspeler die gelaagd wordt door nachtmerries over de monsterlijke pop (half Nosferatu, half spin) die hij heeft ontwerpen en waanbeelden die voorkomen uit een duister kinderrijmpje over een opossum. Heeft één en ander verband met de vermissing van een jongen [Charlie Eales] uit de buurt? En wat is de rol van stiefvader Maurice [Alun Armstrong] bij dit alles? Een intense vertolking van Harris en met behulp van de muziek van The Radiophonic Workshop weet Holness een macabere sfeer op te roepen, maar in feite gebeurt er helemaal niets tot het absolute einde. Meer stijloefening dan verhaal dus.

Te doen.

Het had uiteraard beter kunnen zijn. Possum had als horrorfilm uitzonderlijk geslaagd kunnen zijn, maar regisseur Holness ging iets te ambitieus te werk. Ook deze film voegt zich bij de rits van horrorfilms die tegenwoordig vaker uitkomen, die graag door middel van veel toegevoegde dramaelementen en onderliggende boodschappen willen scoren.

Een logische keuze die niet per definitie slecht hoeft te zijn, maar hier komt het de film niet bepaald ten goede. Het voordeel is uiteraard dat alles een dieper laagje kent dat soms weet te werken door het sterke acteerwerk van Sean Harris. Bizarre rol die goed uitpakt ondanks de complexe vormgeving ervan. Eigenlijk kan je stellen dat het een onmogelijke rol is. Het onmogelijke wordt gelukkig mogelijk gemaakt door Harris.

Het jammere van de film is dat juist de horrorelementen zo goed weten te werken. Effectieve score, sterke vormgeving en een oprecht eng monster. Deze scenes nemen enkel 2% van de film in echter, waardoor diegene die een onheilspellende en ijzingwekkende horrorfilm verwachten bedrogen uitkomen. Ik geef ze dan ook groot gelijk, want de poster promoot de film wel op die manier.

Film is niet per definitie slecht geschoten maar het is wel zo dat een groot deel van het verhaal volstrekt oninteressant is. Het tempo rammelt behoorlijk en zoals andere gebruikers terecht aangeven had er wat gesleuteld mogen worden aan een betere spanningsboog. De film houdt het voor nu bij enkele scenes, maar had een stuk meer memorabel kunnen zijn.

Het zit voor nu op de helft omdat de film buiten wat effectieve scenes, goed acteerwerk en een aardige vormgeving maar matig weet te boeien. Gelukkig duurt de film niet lang waardoor je het gemakkelijk weer achter je kan laten. Een film die veel enger had kunnen en moeten zijn, maar dat niet is. Voor nu is het eerder een dramafilm, en ergens is dat een beetje jammer. Althans, voor mij dan.

Hm, dit was toch minder m'n ding. Er gebeurde niet zoveel in deze film en de film kwam heel traag over. De film duurde niet zo lang, maar leek wel lang te duren.

De film moest het echt wel van de sfeer hebben, maar dit was toch wat te weinig voor mij. De pop zelf was wel goed gemaakt.

Voor de liefhebbers.

Possum wants to come and play.
Waking up is it?

Redelijk onbekende film waar ik een keer iets over gelezen had en sowieso de altijd interessante en goed acterende Sean Harris als pluspunt heeft. Dus kom maar op, en dus werd dit de tweede film van de dag via Dailymotion.

En wow! Van meet af aan bevat de film echt een 'narly' sfeertje met muziek die intens genoemd kan worden. Het verhaal is wat dat betreft simpel zat rond Philip die huiswaarts keert met een tas waar zijn marionet inzit, en laat dat nu letterlijk een monster van een ding zijn. Wie verder op heel veel dialoog of uitleg zit te wachten kan deze film beter overslaan, want die is er niet. Possum moet het zeker niet hebben van een teveel aan dialoog, en wat er gezegd wordt is afgemeten en vaak met een dubbele betekenis binnen een verder groezelige en sombere setting, waar men er allemaal even verlopen en smerig uitziet, en zowel stad als huis riekt naar verloedering. Maar zoals reeds gezegd, wie een kant en klaar maaltijd verwacht kan deze film beter overslaan, want net als in You Were Never Really Here met Joaquin Phoenix, laat trauma zich niet eenvoudig vangen en gebeurt dat in beide gevallen met veel sfeer, zwijgzame beelden en symboliek. Dit moet je voelen!

Want wat we tussen de regels door te zien krijgen is toch wel een erg getormenteerd karakter, op de vlucht voor zichzelf en zijn geschiedenis. De terugkeer kan dan ook niet anders betekenen dan een confrontatie met jeugd en trauma waar de pop symbool staat voor heel veel dingen waaronder zijn zelfbeeld maar ook het trauma waar hij zich niet aan kan ontworstelen. En wat worden de duistere krochten van de menselijke ziel op intense en sfeervolle wijze getoond in deze film. De constante vlucht van Philip, en het onderweg zijn, staat gelijk aan hoe het moet zijn om met een trauma te leven, het niet aflatende gewicht van iets dat op verschrikkelijke wijze je leven bepaald heeft en dat nog steeds doet. Iets dat daarnaast ook nog eens komt en gaat wanneer het wil en daarmee een bepaalde onvoorspelbaarheid brengt en daarmee opbouwt tot de ultieme confrontatie met zichzelf en wat Phillip denkt dat hij geworden is. En zoals bij de meeste psychologische klachten is het slechts een kwestie van tijd dat de emmer overloopt en de benen de vlucht niet meer kunnen dragen en het een kwestie is van doodgaan of vluchten.

Interessant is dan op zijn minst nog even de gedachten of Possum, de pop, er inderdaad uitziet zoals wij te zien krijgen. Want het is een spiegel voor Phillip die zijn zelfbeeld erin ziet, en is het Maurice die natuurlijk ziet wat zijn daden veroorzaakt hebben. Dus in principe kan je het nog symbolischer en psychologische trekken dan we al te zien krijgen. Maar goed dan ga ik wellicht iets te ver binnen een film die mij van de eerste tot de laatste minuut opgeslokt heeft en uitmuntend is in stijl en sfeer, bijna op het kunstzinnige af is en en net als de reeds genoemde You Were Never Really Here een nogal ondergewaardeerde film is. Maar goed, zoals ik al zei, dit moet je voelen.

Alsof? De film speelt zich overduidelijk toch af in de jaren '70?

Possum had ik al een tijdje op het oog en gisteren gezien. Het is zeker een boeiende kleine film die metaforisch eigenlijk best wel goed in elkaar zit. Sean Harris zet hier een vrij overtuigende rol neer als een getroebleerde Philip, maar of je nou medelijden met hem moet hebben is punt twee.

Het word namelijk al heel snel duidelijk dat Philip een kindermoordenaar is en die afzichtelijke pop is datgene dat hij dan als een wroeging met zich mee moet dragen. Of het zijn visioenen, vul het als kijker zelf maar in. De wereld waarin hij leeft is koud, leeg en desolaat en de enige waar hij op lijkt te kunnen terugvallen is zijn cynische stiefvader. Hij doet vele pogingen om dat ding uit zijn buurt te krijgen, maar telkens keert hij weer terug.

Ondertussen komen de reportages op tv en kijken alle mensen in de omgeving hem schuin aan. Het heeft niet echt een opbouw of een climax. Het is gewoon een fragment uit het leven van een gestoorde man. Opzich is er met dat opzet niets mis, maar toch voelt het heel soms nog wat incompleet en vluchtig aan. Of misschien heb ik iets gemist omdat ik de film zonder ondertiteling heb zitten kijken.

Ik ben wel te spreken over de sfeer en hoe het in elkaar is gezet, maar het had wat subtieler gemogen om de spanning er een beetje in te houden. Dit concept kwam bijvoorbeeld wat beter uit de verf in een film als de vrijwel vergeten en onbekende Aegri Somnia (Film, 2008) - MovieMeter.nl

Maar desalniettemin kan deze er ook zeker wel mee door.

3,5*