The Souvenir (2019)

The Souvenir

Sterke film van Joanna Hogg. In het begin weet je nog niet precies waar Hogg heen wilt met The Souvenir, maar zodra Anthony geïntroduceerd wordt en je een inkijkje krijgt in relatie tussen Julie en Anthony wordt het een stuk beter. Je ziet gelijk dat dit een disfunctionele relatie is waarin Julie constant wordt gemanipuleerd door Anthony. Maar zoals het zo vaak gaat in dit soort relaties kan Julie maar moeilijk afscheid nemen van Anthony. Dat hij met een drugsverslaving kampt, komt dan ook niet echt als een verrassing. Het einde is fantastisch gedaan door Hogg, en eigenlijk had de film niet beter kunnen eindigen.

"Sound and Sight" noemde dit de 'de beste film van 2019' en dat zou ik ze zeer kwalijk nemen, ware het niet dat deze werkelijk slaapverwekkende vertoning alom goede kritieken krijg. Het moge duidelijk zijn dat mij de reden voor deze lof volledig is ontgaan.

Het verhaal, voor zover je daarvan kunt spreken, betreft Julie [Honor Swinton Byrne], een 23-jarige filmstudente uit een welgesteld gezin die graag een film wil maken over een jongen uit Sutherland. Ze praat eens met wat potentiële producers, ouwehoert op de filmacademie vrolijk mee over de werken van Hitchcock en de Nouvelle Vague en sponsort de heroïneverslaving van haar arrogante, onuitstaanbare 'geliefde' Anthony [Tom Burke].

Van karakterontwikkeling is geen sprake, van enige dramatische opbouw of emotie al helemaal niet en wanneer voormalig filmstudent Patrick [Richard Ayoade] verkondigt dat je films 'gewoon moet maken', bekruipt je het gevoel dat de maker van "The Souvenir" net zo amateuristisch is als de hoofdpersoon. Regisseur Joanna Hogg is echter een gerespecteerde en veelvuldig geprezen filmmaakster en dat is blijkbaar genoeg om deze film de hemel in te prijzen. Zonder enige twijfel de meest overschatte film van de eeuw... tot nu toe.

De film voelt sterk autobiografisch waarin ook de kracht schuilt omdat je het idee krijgt dat het ‘truthful’ en ‘real’ is: het verschil betreft een van de filmtheorieën die in de film ter sprake komt en je krijgt het idee dat Hogg ze allemaal heeft toegepast (ook daarin is de film ‘eerlijk’). De film betreft aldus de echt beleefde ervaringen van de maker, is fragmentarisch zoals Hitchcocks beroemde douchescene (niet alles wordt getoond) en kiest vrijelijk tussen realisme en dramatiek. Het werkt maar dat komt ook omdat haar minnaar Anthony – in tegenstelling tot zijzelf – een interessant want intelligent en kleurrijk figuur is waardoor je begrijpt waarom ze verliefd op hem is terwijl je ook weet dat een relatie met een junk niet goed kan gaan: de onheilspellende van de situatie wordt daarbij versterkt door de onheilspellende operamuziek van Bartoks Bauwbaards Burcht die Anthony vaak draaide.

Al met al een mooie, poëtisch-filosofische film die autobiografisch verhaalt over een bijzondere romance in het leven van een jonge vrouw.

Obvious

Soms weet je wat voor film je te pakken hebt als de film nog maar net begonnen is. Hier had ik dat gevoel ook meteen. En dat was helaas niet positief. Dat de film saai is komt vooral omdat het leeft in de troosteloze arthouse wereld met weer film als onderliggend onderwerp. Ook weer van die lelijke kaders en die dan gewoon laten staan, en van die waardeloze muziek die dan gewoon afgekapt worden is ook weer zo een arthouse trope om onkunde om te zetten in bewuste keuzes. Het is de meest luie vorm van filmmaken. Het is jammer voor de dochter van Tilda Swinton die haar best doet. De relatie is ook wel bekend in filmland maar misschien is deze meneer nog wel een tandje meer loser dan gebruikelijk. Hoop voor Hogg niet dat dat helemaal autobiografisch was (wat de gehele film wel erg duidelijk is) mijn god wat een loser.

Ja ik kon hier helemaal niks mee. Zo jammer dat net als bij een Netflix romcom, je bij dit soort arthouse films ook precies weet waar het heen gaat.

1.5 sterren ben hier wel klaar mee.

Goeie film over een jonge filmstudente die er een relatie op nahoudt met een wat oudere man. De relatie tussen de twee is niet overal even geloofwaardig, maar blijft wel boeiend. Het helpt dan ook dat het naturelle acteerwerk uitstekend is en datzelfde geldt voor de dialogen. Wat aan de lange kant, maar wel een mooi einde.

Erg conceptueel inderdaad. Voer voor critici en filmstudenten, lekker knagen op alles. Maar mij boeit het niet echt, want de film mist een hart. Dat hart zou ofwel gevormd moeten worden door het personage Julie, maar die blijft de hele speelduur bleekjes, ofwel door de relatie met haar heroineverslaafde vriend. Helaas zijn verslaafden ook niet zo interessant, noch de relatie met een verslaafde, want dat loopt altijd op hetzelfde liedje uit. Hoewel de vertelwijze en het gebruik van ruimtes best goed zijn, ebde de interesse in het tweede uur weg en was het vooral uitzitten geblazen. Uitstekende rol trouwens van Tom Burke, dat mag nog even gezegd.

Sausage and Croc and Piggy.

Een film die de kijkers verdeelt - de helft trekt het niet, de andere helft vindt het geweldig. Wellicht komt dat doordat de film een soort beeld voorspiegelt van dat je met je vrienden hangt, en als dit kringetje je ding is is dat fijn, zo niet dan is het een langdradige en vervelende zit - precies alsof je op het verkeerde feestje terecht gekomen bent.

Het natuurlijke acteren zal Honor met haar hoofdrol wel ietwat met de paplepel hebben meegekregen, en met haar moeder erbij wordt het allemaal wel erg vertrouwd. Narratief is de enige inhoud zo ongeveer het foute vriendje - overigens perfect gespeeld door Tom Burke, en hoe dat afloopt is zowel tragisch als voorspelbaar. Dat er een tweede deel zou komen is al even evident, want het gaat er natuurlijk om hoe het met het karakter van Honor afloopt - tenslotte, de kijkers die het tot de aftiteling gered hebben verplaatsen zich zonder enige moeite in Sausage, Croc en Piggy, en voelen een warme empathie met haar.

Naast al dat soort rationeel-emotieve gewauwel wil ik ook nog wel even kwijt dat de cinematografie me erg aansprak in de film. Eindelijk weer eens iets anders dan het eeuwige orange and teal van Hollywood.