Whitney (2018)

'Whitney': The Soaring Life and Haunting Death of Whitney Houston - Variety

Documentaire over Whitney Houston in Nederlandse bioscopen

Vanaf 9 augustus in de bioscoop (eOne)

NL trailer geplaatst

Ik whitney of ik deze ooit zal kijken.

Whitney reviewed by Mark Kermode - YouTube

Sterke documentaire waarbij je Whitney ziet opkomen als ster en daarna langszamerhand ziet afglijden. Bijzonder is dat verschillende familieleden waaronder haar moeder aan het woord komen, met soms zeer ontluisterende verhalen. Daarnaast wordt een traumatische gebeurtenis in haar leven uit de doeken gedaan, die wellicht ten grondslag ligt aan haar drugsgebruik.

Wel jammer is dat we weinig kunnen genieten van haar prachtige stem en interpretatie gedurende de twee uur durende film. Desondanks zeer zeker de moeite waard. Niet alleen voor de die-hard fan.

Ik had meer van de docu verwacht. Vond de film somber. Nadruk ligt op de sombere kanten van haar carrière. Weinig muziek. Wel mooi dat zoveel mensen hun kant van het verhaal vertellen....it was all at once ?

Hoewel ik nooit een fan ben geweest van de muziek van Whitney Houston, is deze documentaire een pijnlijke voltreffer. In Whitney zien we de opkomst en ondergang van één van de meest geliefde zangeressen uit de pophistorie. Het is wellicht verleidelijk om in Whitney een eerbetoon aan Whitney Houston te zien, maar daarvoor is deze documentaire naar mijn mening te donker van kleur en te duister van toon: veeleer kun je Whitney zien als een relaas van een gemankeerd leven (alle successen op zakelijk vlak ten spijt), dat uiteindelijk zijn tol heeft geëist. Je zou ook kunnen zeggen: de kroniek van een aangekondigde dood.

Zoals bekend werd Whitney Houston in 2012 dood gevonden in een hotelkamer in Beverly Hills, verdronken in een badkuip als gevolg van drugsgebruik. In Whitney komen veel personen uit de directe omgeving van Whitney Houston aan het woord, onder wie diverse familieleden. Het is schrijnend om te zien hoe weinig invloed al deze mensen op Whitney Houston hadden, maar vooral hoe zij chronisch wegkeken, bang als zij waren om hun positie met aanzien te verliezen, terwijl Whitney Houston gestaag aan allerlei drugs, een destructieve relatie en onderliggende demonen ten onder ging. Veel van de geïnterviewden worstelen hier nog zichtbaar mee. Een uiterst pijnlijke documentaire, deze Whitney, dat je verbijsterd doet staan en met een wrange smaak in de mond achterlaat.

Intelligent gestructureerde documentaire over de razendsnelle opkomst en de tragische ondergang van één van de pop-iconen van de jaren '80 en '90 is opgedeeld in drie episodes die met elkaar verbonden worden door middel van een montage van pop-images en nieuwsfeiten. Het eerste deel behandelt de jeugdjaren van Whitney Houston, haar ontwikkeling als zangeres onder begeleiding van haar moeder en de zoektocht naar een passende platenmaatschappij waar ze binnen een paar jaar het recordaantal van 7 opéénvolgende nummer-1 hits zou scoren. Het is je vergeven als je hier begint te vrezen dat je verzandt bent geraakt in een opgeschoond portret vol halve waarheden waarin Whitneys jeugd - zelfs letterlijk - wordt neergezet als 'idyllisch'. Regisseur Macdonald zet de kijker echter bewust op het verkeerde been, omdat dit het beeld is dat rond haar werd gecreëerd in die periode: het is hoe de wereld haar kende tijdens de gloriejaren. Het tweede deel behandelt de jaren '90 waarin de eerste barsten zichtbaar werden. Er is niet alleen aandacht voor haar rampzalige huwelijk met Bobby Brown (die zelf meewerkte aan deze docu), maar ook over de rol die haar beste vriendin en vertrouweling Robyn Crawford (de enige nog levende sleutelfiguur die niet meewerkte aan de documentaire) speelde. Whitneys broers en familievrienden zijn zeer openhartig over het drugsgebruik achter de schermen en de twijfelachtige rol die vader John speelde in Whitneys carrière. Het meest opzienbarende is de aanwezigheid van enkele zeer onthullende homevideo's waarin we de ware aard van Bobby zien, maar ook de duistere kant van Whitney, alsmede haar fysieke teloorgang. Ondanks de grote dieptepunten die ze in de laatste fase van haar leven kende (haar rampzalige interview met Diane Sawyer, haar dramatische concert in Brisbane, haar scheiding van Bobby Brown) eindigt Macdonald wijselijk met een korte reprise van haar legendarische optreden in de Merv Griffinshow in 1983 en een prachtige live-uitvoering van I Have Nothing. Opzienbarend, onthullend, maar eerlijk en integer gemaakt. Een meesterlijke, niet te missen documentaire die je niet onberoerd zal laten.

Ik kon helaas niet naar de bioscoop de 9e maar wil deze docu wel graag zien. Waar/wanneer kan ik deze gaan bekijken?

Een sombere film over een tragische vrouw die heel talentvol was maar ook heel beïnvloedbaar en buitensporig loyaal naar de foute mensen. Vooral haar man is heel destructief voor haar en ook voor hun dochter geweest. Naast het leven van Whitney wat ook hoogtepunten kende is de echte tragiek het leven van haar dochter die op hele jonge leeftijd een einde aan haar eigen leven maakt. Schokkend.

Nu draait ie in een aantal steden.

Weet iemand wat t grote verschil is met deze docu: Whitney: Can I Be Me (2017)? Is deze nieuwe film de moeite waard als je de vorige al kent?

Misschien kan de recensie in NRC je daarin enigszins antwoord bieden. Zelf heb ik Whitney: Can I be me niet gezien, dus ik kan het je niet vertellen.

Eerlijk, krachtig en kwetsbaar, met die woorden beschrijf ik deze documentaire over Whitney Houston, een prachtige vrouw met een dijk van een stem, maar ook met een diep triest verhaal. Niet alleen door hoe het met haar leven is gelopen, maar ook met dat van dochter Bobbi Kristina. Het is naar om te zien hoe het allemaal bergafwaarts ging. Soms ging het beter en leefde ze op, maar de drugsverslaving was hardnekkig en ze hield zichzelf niet staande. De film heeft mij in mijn hart geraakt. De tranen sprongen in mijn ogen bij de beelden van Whitney Houston met haar dochtertje op het podium, stevig aan haar moeder vastgeklampt. Een artiest om nooit te vergeten. 4*

Eersteklas documentaire over het tragische leven en de glansrijke carrière van zangeres Whitney Houston. De recente documentaire van regisseur Nick Broomfield is ook de moeite waard, maar dit graaft toch een stuk dieper en hakt er emotioneel nog harder in. Voornaamste pluspunt is het feit dat ditmaal veel directe familieleden hun medewerking verlenen, iets dat herhaaldelijk tot bizarre en nogal shockerende onthullingen leidt. Het gebruik van de muziek van Houston is hier ook veel effectiever. Wat vooral bijblijft, naast alle ellende die de revue passeert, wat een geweldige zangeres het eigenlijk was.

ok, deze wil ik wél zien.

Whitney Houston was vroeger iemand waar ik overheen tapete als ik op een cassettebandje de Top 40 opnam van de radio. (Voor de jongere lezers: dat was muziek pindakazen toen internet etc. nog niet bestond). Ik vond WH een soort zoetsappige "Zwarte Madonna" terwijl Madonna "nog wel te doen" was. Ik ging hier dus vrij neutraal in. Gelukkig is mijn muzikale smaak nu aardig verbreed en kan ik haar -zeker na het zien van deze docu- een stuk meer waarderen. En eerlijk is eerlijk: ze kon ook een stuk beter zingen dan Madonna.

Nu wil ik niet niet zover gaan om continu WH hits te gaan spelen zoals die Engelse mevrouw die haar buurvrouw aanklaagde vanwege teveel WH draaien (aardig stukje comic relief tijdens het zwaar op de hand liggende laatste deel van de docu) maar The Bodyguard (1992) wil ik nu wel een keer zien. Saillant detail hierbij is dat juist de bodyguard in deze docu het meest openhartig overkomt door uit te spreken dat een heleboel mensen financieel profijt hadden van "Whitney Houston de Megaster BV" (inclusief mensen in deze docu zoals familie dacht ik erbij).

Al met een goede docu: vooral qua geluid is het fijn deze in de bioscoop te kunnen zien en horen.

Deze documentaire is zoals jullie weten van dezelfde maker die ook de prachtige documentaire Marley heeft gemaakt, over het leven van Reggae legende Bob Marley.

Dus ik verwacht dat deze van hetzelfde hoge niveau is. Eind oktober komt deze uit op Blu-ray in de UK, en 16 oktober a.s komt deze in Amerika uit op Blu-ray. Ik ga de UK versie halen, ook al heb ik deze nog niet gezien.

Ze was mooi en getalenteerd, ze had soul, zingen kon ze. Clive Davis wist als geen ander dat Whitney als een bom zou inslaan in het White America' muziekklimaat van de jaren 80.

Kevin Macdonald creëert een confronterende, levendige collage: familieleden, vrienden en collega's herinneren haar triomfen en beproevingen, maar eenieder met z'n eigen agenda. De geïnterviewden houden duidelijk iets achter en niemand wil over drugs praten. Het is gênant.

Iedereen kent de dubieuze rol van haar broers en haar ex-man Bobby Brown die het zelfs verdomd om te erkennen dat drugs een rol speelde in hun tumultueuze huwelijk. Wat Robyn Crawford betreft, weigeren Houston's naaste vertrouwelingen om hun relatie te bespreken, die liefdevol, gelijkwaardig en soms seksueel lijkt te zijn geweest. Ook de pijn uit haar jeugd, de relatie tot haar ouders, haar worstelingen: alles blijft schimmig.

Net als het Oscar-winnende Amy van Asif Kapadia is het onmogelijk om deze "documentaire" te bekijken zonder een misselijk gevoel van voyeuristisch schuldgevoel, vooral wanneer we worden geconfronteerd met haar liefdeloze ouders en de misdadige f-n media: berekenende anchors die haar en haar tragedie op gemene & tendentieuze wijze afschilderen.

Gelukkig zijn er ook adembenemende muzikale momenten waarin de buitengewone stem van Whitney Houston de toenemende rampspoed in haar privéleven doorbreekt. Ook al heeft Macdonald het verhaal rond haar zelfdestructie niet "ontrafeld", het is die stem die net zo mysterieus blijft als altijd - uniek en onvergetelijk.

Het muzikale geweld bevredigt, maar relevante vragen blijven onbeantwoord als een legpuzzel met een gigantisch ontbrekend stuk. De regisseur brandt zich bewust niet aan een gedurfd portret van een uitgeputte performer die is verscheurd tussen identiteiten - seksueel, raciaal en commercieel.

Macdonald weet als geen ander de fluwelen handschoen te hanteren, minacht liever zijn kijker en vertroeteld de Academy op voorhand.

God gave me a voice to sing with...

De rise en met name fall van toch wel één van de grootste vrouwelijke vocalisten uit onze popgeschiedenis.

Ik had zelf nooit heel veel met haar nogal bombastische, protserige songs, maar oh man wat kon de vrouw zingen.

Deze docu laat je eerlijk gezegd wel met een tamelijk deprimerend gevoel achter. Hoe kan zo'n lief, spontaan, mooi meisje in hemelsnaam zo in een negatieve spiraal terecht komen.

Bepaalde dingen uit de docu kan ik me nog goed herinneren, hoe vreemd het was dat ze uitgerekend met zo'n bad boy als Bobby Brown ging, of hoe ze door de afro -Amerikaanse gemeeschap (evenals MIchael Jackson trouwens) met de nek werd aangekeken omdat ze opeens meer blanke popliedjes ging maken ipv meer soul en gospel.

Als kijker wordt je wel een beetje in de rol van therapeut geplaatst want een echt duidelijke oorzaak voor al haar destructieve gedrag wordt eigenlijk niet gegeven, meer een heel scala als mogelijke oorzaken. Dit ook omdat de beelden van Whitney zelf erg weinig zeggen omdat ze altijd in een soort rol zat en nooit haarzelf.

Het is best verbazend dat er nog zoveel mensen uit haar kring aan de docu hebben meegewerkt want velen komen er niet bepaald goed af, of het nu haar moeder, Bobby Brown of haar freeloadende broers vol drugs zijn.

Wat dat betreft is het wel te begrijpen dat de nogal mysterieuze figuur van Robyn hier niet aan meewerkte, wat op zich jammer is aangezien die wel eens een heel andere kijk op het gebeuren zou kunnen hebben.

Kevin MacDonald maakte eerder indruk met One Day in September (1999), Touching the Void (2003) en The Last King of Scotland (2006). Toen vorig jaar Whitney: Can I Be Me (2017) verscheen was mijn interesse gewekt, want ik wilde wel een documentaire over deze zangeres zien. Een paar vernietigende reviews namen die echter weg, dus ik was blij dat er óók een van hand van deze regisseur verscheen.

Een echte untold story vond ik het echter niet; er wordt hier weinig schokkends onthuld. Evenmin voelt het kritisch genoeg naar mijn smaak. Desondanks zijn er een hoop oude beelden, en werd ik weer even met mijn neus op de feiten gedrukt hoe getalenteerd ze eigenlijk was, en hoe makkelijk we dat soms vergeten wanneer iemand later in zijn/haar carrière aan drugs ten onder gaat.

3,5*

Wat een heftig verhaal zeg. Hij begint als een sprookje en eindigt als gitzwarte tragedie. Haar broers waren haar dealers. Haar vader klaagde haar aan voor 100 miljoen. En iedereen at uit de ruif hield zijn kaken stijf op elkaar.

Dat is nou juist het sterke aan deze film. Die pasklare antwoorden zijn er niet. Ze wist zelf niet eens wie ze was. En 'de waarheid' bestaat niet. Neem alleen maar die tante die haar jeugd uitsluitend idyllisch noemt. De maker laat zien wat het is. En schuwt kritisch vragen niet. Alleen Bobby Brown komt er te makkelijk mee weg. Maar anders had hij waarschijnlijk helemaal niets gezegd.

Ze hebben de complete film op Youtube gezet & is hier te bekijken: Whitney (2018) - YouTube

Na de documentaire Whitney can i be me , deze op gezet jaar later .

Dit zal vast wel weer geweldig zijn net als zijn voorganger , maar ik ken nu al het hele verhaal , en het zal niet precies hetzelfde zijn , het voelde als een remake , al klinkt dat onlogisch .

Na half uurtje afgezet . Je weet wat er is en gaat gebeuren en ik kan me niet voorstellen dat dit heel veel meer toevoegt .

Oftewel , kijk een van de twee , tenzij je een die hard fan bent ,

Goeie documentaire over het leven en carrière van zangeres/actrice Whitney Houston. Een simpele opzet met veel archiefmateriaal (vaak ook een mooi tijdsbeeld van de jaren '80 en begin jaren '90) en talking heads (voornamelijk familie). Er valt genoeg te vertellen, aangezien het een bewogen leven betreft. Haar vocale talenten worden gelukkig niet vergeten hier.

Eigenlijk kom je weinig meer te weten dan het feit dat ook al heeft haar familie indirect veel negatieve invloed had op haar aftakeling ze toch vooral zichzelf ten gronde heeft gericht .

het drugsgebruik komt ook ter sprake en het feit dat ze al gebruikte voordat de neerwaartse spiraal in gang was gezet .

Enge echtgenoot.

Je hoeft niet van Whitney Houston te houden om deze documentaire te kunnen waarderen. Het zal vast wel meehelpen, maar is dus niet strikt noodzakelijk. Dat komt omdat het een sterke film is geworden. En ondanks dat niet alles even goed wordt uitvergroot en bepaalde zaken ietwat onderbelicht blijven, is hij zeer de moeite waard. De geschiedenis van de popdiva blijft nog wel even hangen na afloop. Bepaalde tenenkrommende home-video's ook. Zoals we soortgelijke filmpjes kennen uit de docu's over Kurt Cobain en Amy Winehouse. Beelden die je liever niet ziet.

Toch is Kevin MacDonald zuinig met het shockeer-gehalte. Hij levert een mooi opgebouwd document over een beloftevolle kindster, die tevens de dochter is van een - op dat moment - nóg grotere ster: Cissy Houston. Ze heeft het solo misschien nooit helemaal gemaakt, maar bij zanggroep The Sweet Inspirations kende ze wél grote successen. Met name dankzij Elvis Presley, die ze dagelijks begeleidde tijdens zijn allerbeste concerten; die in het Las Vegas van de eind jaren zestig. En wat moeder solo niet lukte moest uiteraard via de dochter alsnog geschieden.

Het zijn stuk voor stuk trieste verhalen, die vooral te danken zijn aan kansarme situaties en hufterige mensen. Voor vrijwel iedereen uit de familie, alsmede moeder Cissy die blijkbaar gevangen zat in een verkeerd huwelijk, geldt de ellende. Streng opgevoede kinderen kunnen net zo goed naar de drugs grijpen, en als je grote broer de coke al voor je neerlegt om uit te proberen wordt het allemaal wel heel lastig. Het is dan ook een wonder dat Whitney nog zo lang heeft kunnen doorgaan. Helemaal na getrouwd te zijn met beroepsjunk Bobby Brown.

Deze laatste leeft tegenwoordig kennelijk in een soort van ontkenningsfase en ziet er inmiddels opgeblazen uit. Misschien wel gedrogeerd door medicatie, meldt hij dat drugs niks te maken hebben met haar dood. Tsja, dan loopt zo'n interview vanzelf een beetje vreemd. Daarna zien we de enge echtgenoot enkel nog in archiefbeelden. Niet minder griezelig overigens. Het is natuurlijk ook verschrikkelijk om je vrouw te moeten verliezen en vervolgens je dochter onder dezelfde omstandigheden. Al was Whitney eigenlijk al van hem gescheiden. Dit verhaal kent enkel verliezers.

MacDonald leverde eerder met Marley een prachtige documentaire af en doet dat hier wederom. De waarheid wordt vaak pijnlijk in beeld gebracht en heeft eigenlijk geen enkel commentaar nodig. Helemaal wanneer een knetterstoned zijnde Whitney na een performance half hysterisch bij haar moeder op schoot kruipt en deze verder ook niet meer weet hoe te reageren. Drama op drama. Het is de vorm maar met name de inhoud die er voor zorgen dat je ademloos blijft kijken, en dat terwijl de tweede helft allesbehalve aangenaam is en je de afloop al kent. Je blijft hopen op een goed einde.

****

Met dank aan Entertainment One voor het recensie-exemplaar.