Whitney (2018)

Sterke documentaire waarbij je Whitney ziet opkomen als ster en daarna langszamerhand ziet afglijden. Bijzonder is dat verschillende familieleden waaronder haar moeder aan het woord komen, met soms zeer ontluisterende verhalen. Daarnaast wordt een traumatische gebeurtenis in haar leven uit de doeken gedaan, die wellicht ten grondslag ligt aan haar drugsgebruik.

Wel jammer is dat we weinig kunnen genieten van haar prachtige stem en interpretatie gedurende de twee uur durende film. Desondanks zeer zeker de moeite waard. Niet alleen voor de die-hard fan.

Ik had meer van de docu verwacht. Vond de film somber. Nadruk ligt op de sombere kanten van haar carrière. Weinig muziek. Wel mooi dat zoveel mensen hun kant van het verhaal vertellen....it was all at once ?

Hoewel ik nooit een fan ben geweest van de muziek van Whitney Houston, is deze documentaire een pijnlijke voltreffer. In Whitney zien we de opkomst en ondergang van één van de meest geliefde zangeressen uit de pophistorie. Het is wellicht verleidelijk om in Whitney een eerbetoon aan Whitney Houston te zien, maar daarvoor is deze documentaire naar mijn mening te donker van kleur en te duister van toon: veeleer kun je Whitney zien als een relaas van een gemankeerd leven (alle successen op zakelijk vlak ten spijt), dat uiteindelijk zijn tol heeft geëist. Je zou ook kunnen zeggen: de kroniek van een aangekondigde dood.

Zoals bekend werd Whitney Houston in 2012 dood gevonden in een hotelkamer in Beverly Hills, verdronken in een badkuip als gevolg van drugsgebruik. In Whitney komen veel personen uit de directe omgeving van Whitney Houston aan het woord, onder wie diverse familieleden. Het is schrijnend om te zien hoe weinig invloed al deze mensen op Whitney Houston hadden, maar vooral hoe zij chronisch wegkeken, bang als zij waren om hun positie met aanzien te verliezen, terwijl Whitney Houston gestaag aan allerlei drugs, een destructieve relatie en onderliggende demonen ten onder ging. Veel van de geïnterviewden worstelen hier nog zichtbaar mee. Een uiterst pijnlijke documentaire, deze Whitney, dat je verbijsterd doet staan en met een wrange smaak in de mond achterlaat.

Intelligent gestructureerde documentaire over de razendsnelle opkomst en de tragische ondergang van één van de pop-iconen van de jaren '80 en '90 is opgedeeld in drie episodes die met elkaar verbonden worden door middel van een montage van pop-images en nieuwsfeiten. Het eerste deel behandelt de jeugdjaren van Whitney Houston, haar ontwikkeling als zangeres onder begeleiding van haar moeder en de zoektocht naar een passende platenmaatschappij waar ze binnen een paar jaar het recordaantal van 7 opéénvolgende nummer-1 hits zou scoren. Het is je vergeven als je hier begint te vrezen dat je verzandt bent geraakt in een opgeschoond portret vol halve waarheden waarin Whitneys jeugd - zelfs letterlijk - wordt neergezet als 'idyllisch'. Regisseur Macdonald zet de kijker echter bewust op het verkeerde been, omdat dit het beeld is dat rond haar werd gecreëerd in die periode: het is hoe de wereld haar kende tijdens de gloriejaren. Het tweede deel behandelt de jaren '90 waarin de eerste barsten zichtbaar werden. Er is niet alleen aandacht voor haar rampzalige huwelijk met Bobby Brown (die zelf meewerkte aan deze docu), maar ook over de rol die haar beste vriendin en vertrouweling Robyn Crawford (de enige nog levende sleutelfiguur die niet meewerkte aan de documentaire) speelde. Whitneys broers en familievrienden zijn zeer openhartig over het drugsgebruik achter de schermen en de twijfelachtige rol die vader John speelde in Whitneys carrière. Het meest opzienbarende is de aanwezigheid van enkele zeer onthullende homevideo's waarin we de ware aard van Bobby zien, maar ook de duistere kant van Whitney, alsmede haar fysieke teloorgang. Ondanks de grote dieptepunten die ze in de laatste fase van haar leven kende (haar rampzalige interview met Diane Sawyer, haar dramatische concert in Brisbane, haar scheiding van Bobby Brown) eindigt Macdonald wijselijk met een korte reprise van haar legendarische optreden in de Merv Griffinshow in 1983 en een prachtige live-uitvoering van I Have Nothing. Opzienbarend, onthullend, maar eerlijk en integer gemaakt. Een meesterlijke, niet te missen documentaire die je niet onberoerd zal laten.

Eerlijk, krachtig en kwetsbaar, met die woorden beschrijf ik deze documentaire over Whitney Houston, een prachtige vrouw met een dijk van een stem, maar ook met een diep triest verhaal. Niet alleen door hoe het met haar leven is gelopen, maar ook met dat van dochter Bobbi Kristina. Het is naar om te zien hoe het allemaal bergafwaarts ging. Soms ging het beter en leefde ze op, maar de drugsverslaving was hardnekkig en ze hield zichzelf niet staande. De film heeft mij in mijn hart geraakt. De tranen sprongen in mijn ogen bij de beelden van Whitney Houston met haar dochtertje op het podium, stevig aan haar moeder vastgeklampt. Een artiest om nooit te vergeten. 4*

Eersteklas documentaire over het tragische leven en de glansrijke carrière van zangeres Whitney Houston. De recente documentaire van regisseur Nick Broomfield is ook de moeite waard, maar dit graaft toch een stuk dieper en hakt er emotioneel nog harder in. Voornaamste pluspunt is het feit dat ditmaal veel directe familieleden hun medewerking verlenen, iets dat herhaaldelijk tot bizarre en nogal shockerende onthullingen leidt. Het gebruik van de muziek van Houston is hier ook veel effectiever. Wat vooral bijblijft, naast alle ellende die de revue passeert, wat een geweldige zangeres het eigenlijk was.

Ze was mooi en getalenteerd, ze had soul, zingen kon ze. Clive Davis wist als geen ander dat Whitney als een bom zou inslaan in het White America' muziekklimaat van de jaren 80.

Kevin Macdonald creëert een confronterende, levendige collage: familieleden, vrienden en collega's herinneren haar triomfen en beproevingen, maar eenieder met z'n eigen agenda. De geïnterviewden houden duidelijk iets achter en niemand wil over drugs praten. Het is gênant.

Iedereen kent de dubieuze rol van haar broers en haar ex-man Bobby Brown die het zelfs verdomd om te erkennen dat drugs een rol speelde in hun tumultueuze huwelijk. Wat Robyn Crawford betreft, weigeren Houston's naaste vertrouwelingen om hun relatie te bespreken, die liefdevol, gelijkwaardig en soms seksueel lijkt te zijn geweest. Ook de pijn uit haar jeugd, de relatie tot haar ouders, haar worstelingen: alles blijft schimmig.

Net als het Oscar-winnende Amy van Asif Kapadia is het onmogelijk om deze "documentaire" te bekijken zonder een misselijk gevoel van voyeuristisch schuldgevoel, vooral wanneer we worden geconfronteerd met haar liefdeloze ouders en de misdadige f-n media: berekenende anchors die haar en haar tragedie op gemene & tendentieuze wijze afschilderen.

Gelukkig zijn er ook adembenemende muzikale momenten waarin de buitengewone stem van Whitney Houston de toenemende rampspoed in haar privéleven doorbreekt. Ook al heeft Macdonald het verhaal rond haar zelfdestructie niet "ontrafeld", het is die stem die net zo mysterieus blijft als altijd - uniek en onvergetelijk.

Het muzikale geweld bevredigt, maar relevante vragen blijven onbeantwoord als een legpuzzel met een gigantisch ontbrekend stuk. De regisseur brandt zich bewust niet aan een gedurfd portret van een uitgeputte performer die is verscheurd tussen identiteiten - seksueel, raciaal en commercieel.

Macdonald weet als geen ander de fluwelen handschoen te hanteren, minacht liever zijn kijker en vertroeteld de Academy op voorhand.

God gave me a voice to sing with...

De rise en met name fall van toch wel één van de grootste vrouwelijke vocalisten uit onze popgeschiedenis.

Ik had zelf nooit heel veel met haar nogal bombastische, protserige songs, maar oh man wat kon de vrouw zingen.

Deze docu laat je eerlijk gezegd wel met een tamelijk deprimerend gevoel achter. Hoe kan zo'n lief, spontaan, mooi meisje in hemelsnaam zo in een negatieve spiraal terecht komen.

Bepaalde dingen uit de docu kan ik me nog goed herinneren, hoe vreemd het was dat ze uitgerekend met zo'n bad boy als Bobby Brown ging, of hoe ze door de afro -Amerikaanse gemeeschap (evenals MIchael Jackson trouwens) met de nek werd aangekeken omdat ze opeens meer blanke popliedjes ging maken ipv meer soul en gospel.

Als kijker wordt je wel een beetje in de rol van therapeut geplaatst want een echt duidelijke oorzaak voor al haar destructieve gedrag wordt eigenlijk niet gegeven, meer een heel scala als mogelijke oorzaken. Dit ook omdat de beelden van Whitney zelf erg weinig zeggen omdat ze altijd in een soort rol zat en nooit haarzelf.

Het is best verbazend dat er nog zoveel mensen uit haar kring aan de docu hebben meegewerkt want velen komen er niet bepaald goed af, of het nu haar moeder, Bobby Brown of haar freeloadende broers vol drugs zijn.

Wat dat betreft is het wel te begrijpen dat de nogal mysterieuze figuur van Robyn hier niet aan meewerkte, wat op zich jammer is aangezien die wel eens een heel andere kijk op het gebeuren zou kunnen hebben.

Goeie documentaire over het leven en carrière van zangeres/actrice Whitney Houston. Een simpele opzet met veel archiefmateriaal (vaak ook een mooi tijdsbeeld van de jaren '80 en begin jaren '90) en talking heads (voornamelijk familie). Er valt genoeg te vertellen, aangezien het een bewogen leven betreft. Haar vocale talenten worden gelukkig niet vergeten hier.

Enge echtgenoot.

Je hoeft niet van Whitney Houston te houden om deze documentaire te kunnen waarderen. Het zal vast wel meehelpen, maar is dus niet strikt noodzakelijk. Dat komt omdat het een sterke film is geworden. En ondanks dat niet alles even goed wordt uitvergroot en bepaalde zaken ietwat onderbelicht blijven, is hij zeer de moeite waard. De geschiedenis van de popdiva blijft nog wel even hangen na afloop. Bepaalde tenenkrommende home-video's ook. Zoals we soortgelijke filmpjes kennen uit de docu's over Kurt Cobain en Amy Winehouse. Beelden die je liever niet ziet.

Toch is Kevin MacDonald zuinig met het shockeer-gehalte. Hij levert een mooi opgebouwd document over een beloftevolle kindster, die tevens de dochter is van een - op dat moment - nóg grotere ster: Cissy Houston. Ze heeft het solo misschien nooit helemaal gemaakt, maar bij zanggroep The Sweet Inspirations kende ze wél grote successen. Met name dankzij Elvis Presley, die ze dagelijks begeleidde tijdens zijn allerbeste concerten; die in het Las Vegas van de eind jaren zestig. En wat moeder solo niet lukte moest uiteraard via de dochter alsnog geschieden.

Het zijn stuk voor stuk trieste verhalen, die vooral te danken zijn aan kansarme situaties en hufterige mensen. Voor vrijwel iedereen uit de familie, alsmede moeder Cissy die blijkbaar gevangen zat in een verkeerd huwelijk, geldt de ellende. Streng opgevoede kinderen kunnen net zo goed naar de drugs grijpen, en als je grote broer de coke al voor je neerlegt om uit te proberen wordt het allemaal wel heel lastig. Het is dan ook een wonder dat Whitney nog zo lang heeft kunnen doorgaan. Helemaal na getrouwd te zijn met beroepsjunk Bobby Brown.

Deze laatste leeft tegenwoordig kennelijk in een soort van ontkenningsfase en ziet er inmiddels opgeblazen uit. Misschien wel gedrogeerd door medicatie, meldt hij dat drugs niks te maken hebben met haar dood. Tsja, dan loopt zo'n interview vanzelf een beetje vreemd. Daarna zien we de enge echtgenoot enkel nog in archiefbeelden. Niet minder griezelig overigens. Het is natuurlijk ook verschrikkelijk om je vrouw te moeten verliezen en vervolgens je dochter onder dezelfde omstandigheden. Al was Whitney eigenlijk al van hem gescheiden. Dit verhaal kent enkel verliezers.

MacDonald leverde eerder met Marley een prachtige documentaire af en doet dat hier wederom. De waarheid wordt vaak pijnlijk in beeld gebracht en heeft eigenlijk geen enkel commentaar nodig. Helemaal wanneer een knetterstoned zijnde Whitney na een performance half hysterisch bij haar moeder op schoot kruipt en deze verder ook niet meer weet hoe te reageren. Drama op drama. Het is de vorm maar met name de inhoud die er voor zorgen dat je ademloos blijft kijken, en dat terwijl de tweede helft allesbehalve aangenaam is en je de afloop al kent. Je blijft hopen op een goed einde.

****

Met dank aan Entertainment One voor het recensie-exemplaar.

Mja, na Amy over Amy Winehouse waagde ik me over deze aangaande Whitney Houston. De wereld lag aan de voeten van Whitney in de jaren 90. Ze was een absolute wereldster en stak andere sterren als Madonna naar de kroon, weliswaar met een ander genre songs, maar in het brede spectrum van pop was ze eveneens een fenomeen. Haar stem was ontzettend helder en toonvast, ongekend bijna.

Maar ook voor haar was de tol van het succes met de paparazzi, de rondcirkelende op geldbeluste aasgieren, familieproblemen etc ongemeen zwaar. Net als de docu over Amy werd ook hier gekozen om de docu te benoemen met haar voornaam, alsof men de wereldster wil afbeelden als een gewoon alledaags meisje. En dat was ze ook. Prachtig waren de gospelsongs in de kerk, dat pure, die onschuld ook ...

Goede docu die het allemaal netjes in beeld brengt: haar rise and fall. Verveelt niet. Haar interview met Diane Sawyer was straf. Hallucinant ook hoe ze zich in een tweespalt bevond omdat ze volgens de zwarte gemeenschap te blanke popsongs begon te maken. Dat "wij-zij denken" gaat jammer genoeg op voor beide gemeenschappen. Whitney Houston, een popdiva met een fabuleuze stem die nimmer vergeten mag worden.

Vond dit altijd al één van de meest akelige 'downfalls' in de entertainment wereld, die toch al bol staat van dat soort verhalen uiteraard. Pijnlijk ook weer die entourage van mensen die parasiteren op de eenzame persoon met talent.

De documentarie an sich is niet altijd even sterk, jammer dat er zo weinig commentaar is van Brown, Clive Davis en - in het tweede gedeelte - haar moeder. En de climactische wijze waarop het misbruikverhaal wordt gepresenteerd vond ik niet heel chique.

Deze docu was op tv en ook eens meegepikt. Eens interessant om gezien te hebben, het tragische leven van deze zangeres. Het verveelde niet en de liedjes waren ook goed.

Bij deze docu kan ik bijna dezelfde woorden plaatsen die ik jaren terug bij Amy (2015) heb gezet. Een waanzinnige stem, een geweldige carrière en kapot gemaakt door drank en drugs, vooral door de invloed van foute vrienden en inhalige familie. Zo zonde. Whitney Houston was echt een icoon als zangeres, zoveel moois heeft ze gemaakt en ze haalde tonen die bijna niemand kon zingen. Maar ze was ook beïnvloedbaar en als je dan veel geld hebt, dan worden er veel verkeerde keuzes gemaakt. Die ex Bobby Brown heeft alles kapot gemaakt. Ook zo typisch dat hij hier wel aan het woord komt, maar niet wil praten over haar drugsgebruik.

Het pijnlijkste moment van de docu is wel haar tenenkrommende optreden als ze al nauwelijks nog een fatsoenlijke stem over heeft door haar drugsgebruik. Bah. Zo hoor je zo'n artiest niet te moeten herinneren. Als docu vind ik het trouwens allemaal wel duidelijk, maar niet overdreven boeiend. Het duurt wat te lang en het had kritischer gekund. En ik had graag wat meer beelden van haar grote optredens willen zien, om te benadrukken hoe gigantisch groot zij was. Maar dat is een keuze van de regisseur, die het meer op haar persoonlijke leven wilde verleggen.

3,5*

If you can't know who you are, nothing is gonna save you...

Persoonlijk ben ik altijd wel in voor een goede docu over een artiest vanwege mijn interesse voor muziek, dit mede vanwege de persoon er achter maar ook wat het soms voor de muziek betekent zowel in positieve of negatieve zin. In dit geval heb ik weinig met de muziek maar is er volop controverse en wordt de docu goed beoordeeld, dus kom maar op...

Achterbuurt, jaren '60 en volgens moeder een tante Bae een onbezorgde jeugd, zijn de kenmerken die in eerste instantie aangedragen worden, waarna een redelijk saai en degelijk beeld van een mooi en braaf meisje geschapen wordt. Een beeld waarvan het bijna afvragen is waarom het zo misging met dit meisje. Dat het kind talent heeft is bijna ontkoombaar met zoveel talent in de familie met moeder als zangeres en de zussen Warwick als nichtjes. Het is duidelijk een sociaal onrustige periode waarin talent gekoesterd moet worden en ten volste van geprofiteerd moet worden. De route wordt dan ook resoluut uitgestippeld door een strenge moeder en een op het oog machtsgeile vader. Een verhaal a la Britney Spears ontspint zich waar het de vraag is waar het kind, of tiener, zelf leeft of geleefd wordt. Behalve het opgedrongen imago, dat iemand natuurlijk maar een beperkte tijd kan dragen, tonen zich tevens de eerste haarscheurtjes in het door moeder en tante Bae gecreëerde beeld. Moeder was vaak weg, het was een roerige en onveilige periode, vast zal daar een vorm van verlatingsangst ontstaan zijn. Maar meest opvallende is toch tante Bae die haar eigen geloofwaardigheid aantast met de opmerking dat Whitney gepest werd op school en behoorlijk ook. Tot dusver de idylle.

Controle en nog eens controle is het wat de klok slaat waarbij eigenlijk de hele familie verzekerd is van baan en of loon binnen de entourage. Iets wat gezien bepaalde omstandigheden begrijpelijk is maar op verschillende manieren tegen je kan werken. In dit geval zal het veilig zijn in de luwte, toch zal iemand die nooit zelf heeft leren staan nooit fatsoenlijk kunnen lopen. Een bepaalde onvolwassenheid in zaken die langzaam doorsijpelt in verkeerde keuzes. Vader en moeder wilde vooral niet dat het meisje volwassenen zou worden doormiddel van 'streetwise', een hoge opleiding, veilig in een internaat, een voorgekauwd traject, en vooral niet de ontwikkeling van wijsheid die haar misschien had kunnen redden. Was ze streetwise geweest had ze misschien de brutaliteit gehad om Brown aan te pakken. Want duidelijk is dat Whitney gewend was mensen tevreden te houden en vooral geleid te worden.

Schrijnend is vervolgens de teloorgang die mijn inziens vooral veel kracht bij gezet wordt door dat misselijkmakende mannetje van een Bobby Brown. Toen alle controverse rond het stel in de media was vond ik Brown al een miserabel figuur, maar de paar woorden die meneer aan deze docu gunt, en dan ook weer het egocentrisch en narcistische mannetje probeert te spelen met waar hij het niet over wil hebben, bevestigd zijn persoonlijkheid. Zonde dat zo'n dame, waar geen kwaad inzit, aan zo'n etter blijft plakken. Het stel wordt echt eng en je ziet haar afdalen naar een bedenkelijk niveau waar het vooral vrezen is voor hun dochtertje. Angst die maar al te waar wordt. Tragisch is het interview met Diane Sawyer waar ze totaal het pad kwijt lijkt en het niet de vraag is of er beterschap mogelijk is maar wanneer deze lijdensweg gaat eindigen.

En dan komt de aap uit de mouw; misbruik. Uiteraard! Iets dat reeds tegengesproken wordt door ingewijden en door de Warwicks. Toch denk ik dan in dit geval: waar rook is is vuur. Vervelend voor de genoemde dader, maar er zal dan toch echt wel iets zijn voorgevallen, wellicht door iemand anders. Het voorval maakt in ieder geval wel de cirkel compleet naar een immense identiteitscrisis die niet alleen altijd gewoed heeft maar ook gevoed werd, het beeld richting het einde lijkt dan ook radeloos, machteloos en stuurloos. En niet te vergeten een loodzware erfenis voor dochter die een niet veel beter lot beschoren bleek. En zo blijkt dit toch een messcherpe docu over een ontzettend talentvolle zangers, zo bleek ook uit dat volkslied, en daarmee een ontzettend boeiende docu die me vanavond nog wel eens door het hoofd gaat spoken vermoed ik.

Ze had een hemelse stem, een goddelijke schoonheid en een gouden lach. Hoe is het zo fout kunnen lopen met Whitney? Dit is zowat het antwoord dat deze biopic, uitgebracht met de steun van haar familie, wilde brengen.Er waren twee zaken : ze zat in een toxische relatie met Bobby Brown die haar ongelukkig maakte met ontrouw en jaloersheid. Daarnaast is ook niet alles tot Brown te herleiden; ze gaf toe aan haar verslavingen en is daar aan ten onder gegaan. Ik kende zelf de feiten over haar misbruik door Dee Dee Warwick en over haar lesbische relatie niet, en ook de laatste jaren van haar leven zijn in die periode aan mij voorbij gegaan. Dit was toch het meest zielige stuk van haar bestaan : dat ze blut was, haar dochter verwaarloosde en als absoluut dieptepunt die comeback optredens waarbij haar stem nauwelijks herkenbaar was en zij nog slechts een schim was van wie ze ooit was. Haar "mal-de-vivre" kon je op haar gezicht aflezen...

Een goede documentaire die ook eerlijk overkomt. Ik zat zeker niet te wachten op een chronologisch overzicht van haar bekende nummers. Je krijgt veel inzicht in wie ze was en de geïnterviewden mijden de moeilijkere kwesties niet. Opmerkelijk dat ook Bobby Brown voor de camera wou komen al was hij minder bereidwillig toen het onderwerp "drugs" aan bod kwam. Haar overlijden blijft zonde maar haar leven heeft zin gehad.. misschien niet in haar ogen maar ze heeft de wereld veel gegeven... we hebben allen gedanst, liefgehad of tranen gelaten bij haar songs.

In de documentaire Whitney: Can I Be Me (Film, 2017) - MovieMeter.nl proberen ze in de geest van Whitney Houston te kruipen. Met haar geheime lesbische liefde die niet paste in het beeld van haar katholieke familie, de druk van de showbizz, het geweld van haar echtgenoot Bobby en het drugsgebruik. De documentaire Whitney geeft een breder beeld met veel getuigenissen van haar naaste familieleden. Al willen die enkele van die issues liever niet bespreken. Wat soms wel te begrijpen valt over een familielid natuurlijk. Een documentaire is best volledig, al kan je evengoed afvragen wat je wil tonen. Whitney als muziekster of de persoon Whitney. Al kan je beiden niet los van elkaar zien. Net als bij veel andere sterren als bvb Elvis of Amy Winehouse is ook Whitney ten onder gegaan door de druk van het succes, omringd door familie en vrienden die verblind waren door de showbizz en daardoor hun geliefde ster niet genoeg hielpen als die het echt nodig had. Een mooi gemaakte documentaire, al mag de muziek en magie van Houston nog wat meer naar voor komen. Zodat we ook niet mogen vergeten hoe goed ze wel was als zangeres.