The Old Man & the Gun (2018)

Leuke en vrij luchtige film. Grappig gefilmd ook, waardoor je een toch een wat retro look feeling krijgt die past bij de film. Vond de humor goed, mede doordat Redford heel sterk speelt. Verhaal is interessant, al had er denk ik wel meer uitgehaald kunnen worden. Alleen had je dan wellicht een wat minder komische film.

3,5*

Charmante film over een charmante bankovervaller. De film is charmant maar ook wat inhoudsloos en eentonig. De film is leuk maar soms ook wat flauw. De film heeft een originele premisse maar is ook clichématig en voorspelbaar in z’n ontwikkeling. Daarmee slaagt de film erin een pastiche van de misdaadthriller met romantiek uit de jaren ’70 te zijn maar meer is het ook niet. Kortom, de film is goed te doen maar laat geen blijvende indruk achter.

Echt enthousiast kon ik niet worden over deze zwanenzang van Robert Redford. Ik vond het allemaal nogal langdradig, zo zeer zelfs dat ik op een gegeven moment indutte. Ik werd plots wakker bij de achtervolgings-scène. Sympathiek was deze film overigens wel. Forrest Tucker die banken beroofde, niet zo zeer om het geld maar gewoon omdat hij het leuk vond. En dan zijn talrijke ontsnappingen. Het is dat het hele verhaal op feiten is gebaseerd, anders zou het bij mij wel als zeer ongeloofwaardig overkomen. Het acteren in deze misdaadkomedie is verder prima, maar nogmaals het hele gebeuren boeide mij allemaal niet zo en ik denk dat ik deze film dan ook snel vergeten ben.

3.0*

Robert Redford neemt - naar eigen zeggen - afscheid van het witte doek in een rol die uitstekend aansluit op het imago dat hij gedurende een carrière van bijna 60 jaar wist op te bouwen. Ook als tachtiger weet Redford zijn jongensachtige charme effectief te gebruiken in zijn rol als Forrest Tucker, een bankovervaller die zijn slachtoffers altijd 'als een heer' behandelde en keer op keer uit de gevangenis wist te ontsnappen. Na één van zijn overvallen ontmoet hij weduwe Jewel [Sissy Spacek], die óók valt voor Tuckers charmes en aanvankelijk niet gelooft dat hij een overvaller is. Tussen de twee ontstaat een innige vriendschap die erop lijkt te wijzen dat The Old Man zijn pistool aan de wilgen zal hangen, zodat hij zijn laatste jaren in alle rust kan doorbrengen. Maar Forrest is niet het huiselijke type, bovendien is detective John Hunt [Casey Affleck] vastbesloten Forrest opnieuw achter slot en grendel te krijgen.

Hoewel dit luchtige misdaaddrama is gepresenteerd als een Redford-vehikel, drijft deze film niet uitsluitend op diens charisma. Spacek en Affleck tonen waarom ze tot de beste karakteracteurs van hun generatie behoren en zorgen voor een emotionele diepgang die dit tot een waardige zwanenzang voor één van de filmiconen van zijn generatie maken. Veteranen Tom Waits en Danny Glover komen ook even opdraven in piepkleine rolletjes.

Als deze film de zwanenzang van oudgediende Robert Redford moet zijn, dan is dat, helaas, met een film die mij niet lang zal bijblijven. Ik heb The Old Man and the Gun ervaren als een degelijke maar wat saaie film. Ondanks de relatief korte duur voelde de film toch als langdradig, met ook enkele overbodige scenes. Natuurlijk is Robert Redford in zijn element als de welgemanierde en hoffelijke bankovervaller Forrest Tucker en draagt hij de film, een memorabele rol is het wat mij betreft echter niet. Maar misschien verwacht ik ook wel te veel van een acteur op die leeftijd.

Een movie volgepropt met nostalgie, eigenlijk bedoeld als feest der herkenning voor de oudere filmliefhebber met een hunkering naar vervlogen tijden. Een cops and robbers film ook, maar zo minzaam en ingetogen zoals je het nog nooit gezien hebt. Inhoudelijk zo dun dat je hem eigenlijk qua score een onvoldoende moet geven, maar met al die krasse knarren aan boord(naast Redford, ook Spacek, Glover Waits en Keith Carradine) geef je hem alleen al uit sympathie een kleine voldoende(drie sterren dus). Laatste rol voor legende Redford misschien en hij herhaalt daarom maar zijn iconische rollen als charmante boef uit klassiekers als The Sting en Butch Cassidy and the Sundance Kid. De jonge Casey Affleck is letterlijk en figuurlijk een vreemde eend in de bijt(met een donkere vrouw ook in de eighties), en hangt er, als niet zo fanatieke politieman die al vroeg in het leven weet dat er belangrijkere zaken zijn dan je job, maar een beetje bij. Spacek als Redfords wijze vriendin levert met gemak de beste prestatie en laat zien waar het in deze ogenschijnlijk simpele film(veel meer dan wat de titel beloofd is het niet) echt om gaat: Mensen die waardig en doelgericht oud worden, geven zichzelf dan maar het respect wat hen toekomt.

Ik kan me wel voorstellen dat dit voor veel kijkers idd een wat niks-aan-de-hand tussendoortje is die niet lang zal bijblijven.

Ik vond het zelf wel onverwacht fijne en sfeervolle (zie nu pas de regisseur) ouderwetse bankovervalromantiek.

En natuurlijk tegelijk een ode aan Redfords fijne lange carriere in schelmenrollen.

Well, what do you do then?

Well, that's a secret.

Met “The Old Man and the Gun” nemen we waarschijnlijk afscheid van een echte filmlegende. Volgens sommige bronnen wil Robert Redford met deze film stijlvol een punt zetten achter zijn rijkgevulde filmcarrière. Naar mijn mening kon hij geen betere keuze gemaakt hebben want in “The Old Man and the Gun” mag hij nog eens een laatste keer zijn charmantste kant tonen. Deze krasse 83 jarige acteur veroverde jong zijnde moeiteloos alle vrouwenharten. En om eerlijk te zijn heeft hij dat nog steeds. Verwacht dus geen gangsterverhaal vol gewelddadige bankovervallen en wilde achtervolgingen. Het gaat er redelijk vriendelijk en gemoedelijk aan toe. Je zal Forrest Tucker dan ook niet terugvinden in de Top-10 van meest beruchte bankovervallers allertijden. Daarvoor was het waarschijnlijk allemaal niet spectaculair genoeg. Geen “Butch Cassidy and the Sundance Kid” of “Bonnie and Clyde” toestanden. Je kan hem wel de Houdini van de gedetineerden noemen. Als we Tucker zelf mogen geloven, heeft hij 30 ontsnappingen uit een gevangenis op zijn naam staan, waarvan er 18 succesvol verlopen zijn. En de meest beruchte was die uit San Quentin State Prison in een zelfgebouwd kajak.

Blijkbaar heeft Tucker al van jongs af aan de onweerstaanbare drang om lokale banken te overvallen. Waarschijnlijk is dit ook de reden waarom zijn huwelijk geen stand hield en hij met de noorderzon verdween indertijd. Niet om snel een pakje sigaretten te halen maar om de drang naar het plegen van een overval te bevredigen. En bij zo’n overval gebruikt Tucker steeds dezelfde routine. Eens vriendelijk vragen naar inlichtingen of aan een loket op een nonchalante, alledaagse manier een bankverrichting te doen. En vervolgens de manager of loketbediende vriendelijk vragen om de inhoud van de kluis of kasregisters leeg te maken en zijn bruine, versleten lederen aktetas ermee te vullen. Hij kwam ermee weg omdat men hem toch zo’n beschaafde, vriendelijke en beleefde oudere man vond die steeds glimlacht. De prijs van “charmantste bankovervaller” zal hij wellicht in de wacht slepen.

Nu vraag je jezelf waarschijnlijk af: een misdaadfilm over bankovervallers zonder actierijke achtervolgingen, psychopathische gijzelnemingen, drieste vuurgevechten en een aantal te betreuren slachtoffers, klinkt toch niet echt aanlokkelijk. En toch is het een genot om deze film te kijken. En dat vanwege de drie interessante verhaallijnen waar hoofdzakelijk de nadruk ligt op de relatie tussen de personages.

Allereerst is er het bejaardenclubje met Robert Redford, Danny Glover en Tom Waits. Een soort theekransje van oude venten die in plaats van ergens in een park te petanquen tijdens hun pensioen, liever het land afschuimen om op willekeurige plaatsen een bank te overvallen. Een gemoedelijk en bedaard clubje venten die herinneringen over hun leven oprakelen ergens aan een bar. Hierbij viel bij mij vooral Tom Waits in de smaak. Een humoristische bijdrage die aantoont dat hij niet alleen een talentvol pianist is. Danny Glover vond ik dan weeral ondermaats. Blijkbaar was het de enige van het drietal waar de dementie zijn intrede had gedaan.

Vervolgens is er de spontaan groeiende verhouding tussen Forrest en Jewel (Sissy "Carrie" Spacek), een weduwe die het financieel niet al te breed heeft, van paarden houdt en haar dagen slijt op een ranch (ook al vinden haar kinderen dat ze het moet verkopen). Vanaf het eerste moment dat de beide elkaar ontmoeten, voel je gewoon een bepaalde spanning ontstaan. Er is dat flirterig gedrag door Forrest en een verlegen lachje van Jewel. Telkens Forrest in het gezelschap van Jewel vertoeft, zie je dat jongensachtige weer eventjes naar bovenkomen. En vind je ook niet dat Sissy Spacek er nog zo schattig uitziet als toentertijd in “Carrie”. Mij lijkt het dat haar wipneusje nog parmantiger omhoog wijst.

En tenslotte is er de confrontatie met John Hunt (Casey Affleck). Een politierechercheur die toevallig samen met zijn dochtertje aanwezig is in een bank waar Forrest juist op een onopvallende manier een overval pleegt. En vervolgens bijt hij zich vast in deze zaak en is vastberaden om deze serieovervaller samen met zijn kompanen op te pakken. Maar naarmate hij meer en meer met deze zaak bezig is, groeit zijn sympathie voor deze pensioengerechtigde crimineel die zijn overvallen pleegt door het telkens alleen maar vriendelijk te vragen.

“The old man and the gun” is geen actierijke film. Het is eerder een gezapige feel-good film die op een rustige manier het verhaal van deze unieke bankovervaller uit de doeken doet. Het voelt niet alleen aan alsof het een film uit de jaren stilletjes is. Je ziet het er ook aan. Misschien komt het dan wel ouderwets over. Maar het is toch heerlijk ouderwets. Een sfeer die helemaal past bij Redford. En in wezen zijn Redford en Forrest op bepaald gebied evenwaardig. Beiden hebben in hun hele leven nooit datgene opgegeven wat ze het liefste deden. En datgene wat ze altijd graag deden, werd met dezelfde dosis charme uitgevoerd. Ik zal Redford’s uitstraling op het witte doek wel degelijk missen.

3.5*

Redelijke film overeen oude man die al vele malen uit de gevangenis is ontsnapt, en op het criminele pad blijft. Alhoewel de film een paar goeie scenes kent, wordt het verhaal wat fragmentarisch verteld. Hier had dan ook allemaal wat meer in gezeten. Robert Redford is uitstekend gecast in zijn zelf aangekondigde laatste rol als een oudere, charmante bankovervaller.

“I remember I sat down with him once and I said, "Forrest, surely there's an easier way for somebody in your position to make a living." And he looked at me and he said, "Brother, I'm not talking about making a living. I'm just talking about... living."”

Sterke film waarin Robert Redford zijn laatste? rol speelt. Traag, melancholisch en sfeervol… Wie een spetterende actiefilm over bankovervallers verwacht komt van een koude kermis thuis. Maar goed, met oudjes als Redford, Glover en Waits had ik ook niet anders verwacht. Zij gebruiken charme, intelligentie en misleiding om banken te overvallen. Sissy Spacek heeft ook een fantastische rol, en deze acteergrootheden zorgen samen voor een loom en plezierig filmfeestje.

Vlakke finale.

Het verhaal van bankrover Forrest Tucker blijkt waargebeurd te zijn. Hoe hoffelijk hij in werkelijkheid was blijft gissen. Aangezien hij echter graag wilde dat zijn levensverhaal werd verfilmd mag je aannemen dat hij zichzelf niet onaardig vond. Getuigen omschreven hem in ieder geval als vriendelijk. Hollywood zag er eerst geen brood in, evenwel besloten Robert Redford en David Lowery er uiteindelijk mee aan de slag te gaan. Niet geheel onverdienstelijk en wellicht bedoeld als zwanenzang voor de inmiddels bejaarde, maar daardoor niet minder legendarische acteur. De finale van een imponerende loopbaan.

Het is misschien mede de mise-en-scène van begin jaren 80 die zorgt voor een sfeervol stukje cinema, doch de regisseur weet hier aan bij te dragen door een en ander uiterst smaakvol in beeld te brengen en geen haast te hebben. Dat laatste breekt de film uiteindelijk wel wat op omdat er weinig opzienbarends gebeurt en het verhaal met rechercheur Casey Affleck iets te vaak van toevalligheden aan elkaar hangt. Een continu glimlachende Redford is misschien wel wat veel van het goede. De terugblik naar filmklassieker The Chase is ook wat flauw. We get the picture.

Hoogtepunt is de scène waarin Redford een sterke Sissy Spacek aan het versieren is in een restaurant. De altijd sympathieke Danny Glover blijkt voornamelijk beeldvulling te zijn en Tom Waits schmiert ietwat. En zo kabbelt de film vlakjes voort. Het rustige tempo is in eerste instantie een verademing, maar tijdens de tweede helft werkt het minder goed. En dus moet de cinefiel het doen met wat meer subtielere knipoogjes naar het genre dan de eerder genoemde open deur naar 1966. Het doorsnee publiek zal dan echter grotendeels zijn afgehaakt.

**½

Met dank aan The Searchers voor het recensie-exemplaar.

He's a guy... who is old... but used to be young... and he just really loves robbing banks

Vanwege zijn leeftijd kun je het moeilijk onverwacht nieuws noemen, maar het zorgde toch voor een kleine golf van verbazing in de filmwereld toen Robert Redford aangaf dat The Old Man and the Gun zijn laatste film ging worden. Redford is één van die laatste levende legendes uit Hollywood (Butch Cassidy and the Sundance Kid! The Chase! All the President's Men! The Sting!) en bovendien eentje die zichzelf heeft opnieuw heeft uitgevonden als regisseur. De verwachtingen voor zo'n aangekondigde zwanenzang zijn dan ook enorm hoog.

Zeker wanneer Redford opnieuw zijn gangsterkleren aantrekt. Regisseur David Lowery steekt dan ook een aantal verwijzingen naar de meest gekende films van zijn hoofdrolspeler (het handige aan zo'n carrière als die van Redford is dat je met gemak stukjes van zijn andere films kunt gebruiken als flashback, zo maakt hij onder andere gebruik van het ondergewaardeerde The Chase) maar vergeet daarbij wel zelf indruk te maken. Niet dat The Old Man and the Gun een slechte film is, verre van zelfs, maar nergens geraak je het gevoel kwijt dat hier echt wel meer in had kunnen inzitten. Sporadisch komt de klasse naar boven (de scène waar Forrest besluit om John een bezoekje in het toilet te brengen is misschien wel het hoogtepunt van de film vanwege de spanning die te snijden is) maar over het algemeen blijft het een tikkeltje gemakzuchtig. Zo komt de strijd tussen de bankovervallers en de politie die hun op de hielen zit nooit echt tot zijn recht en is het eigenlijk gewoon genieten van de speelsheid en het plezier dat de cast lijkt te hebben.

Want dat heeft The Old Man and the Gun wel: speelplezier. Redford loopt de gehele speelduur met een glimlach op zijn gezicht en hoewel meermaals wordt aangegeven dat zijn personage dat nu eenmaal doet, is het niet zo vergezocht dat hij gewoon effectief plezier heeft met zijn rol. Hij wordt natuurlijk ook ondersteund door een degelijke cast qua bijrollen. Het verbaast me dat Redford nooit eender met Sissy Spacek heeft samengespeeld (jammer, want ze zijn hier op dreef) en Tom Waits mag gewoon zichzelf zijn en vertelt nog een leuke monoloog over kerstmis. Danny Glover loopt misschien een tikkeltje verloren, maar tussen al dat oud geweld is er nog een (toch in vergelijking met al de rest) jonkie die het uitstekend doet: Casey Affleck. De meer getalenteerde van de Affleck broertjes en hier perfect op zijn plaats als detective die zijn tanden zet in de "over the hill" bende.

Technisch gezien kun je dit niet Redford's laatste rol noemen aangezien hij nog die cameo in Avengers Endgame heeft, maar het zou toch echt wel zijn laatste rol gaan worden. Hij is ondertussen al een beetje teruggekrabbeld maar hij lijkt vooral spijt te hebben van het feit dat hij het überhaupt heeft verteld. De acteur is nooit een bankenspringer geweest en dat siert hem. Of er nu nog films komen of niet, hij heeft een mooie carrière achter de rug en hoewel The Old Man and the Gun niet tot zijn beste werk hoort, is het een mooie afsluiter.

3.5*

Kalmpjes aan film, de manier waarop aan het begin een bank wordt beroofd zet meteen al de

toon: Het leek meer op even boodschappen doen.

Het is vooral een acteerfilm, al vlogen ook wat dat betreft de vonken er niet vanaf. Bedaard

maar bekwaam spel van al de acteurs. Wat mij opviel waren de rollen van Tom Waits en Danny

Glover, het had bijna iets komisch want beiden met de hun kenmerkende schorre en hese

stemgeluid.

Niet onaardige dialogen af en toe, maar verder gebeurt er eigenlijk erg weinig, en kwam het

allemaal nogal steriel en plichtmatig over. Geen slechte film, maar ook allesbehalve goed.

De titel deed me niet meteen een belletje rinkelen, maar me er toch eens aan gewaagd. Het was wel een leuke film.

De cast was zeker een pluspunt. De meeste zijn al oude rotten in het vak, maar deden het nog met verve.

Het verhaal was ook boeiend genoeg, ondanks dat deze niet bol stond van de actie.

Het was wel eens de moeite om gezien te hebben.

Onwaardige laatste film van Redford als akteur, al wordt het gezien zijn uiterlijk en motoriek wel echt tijd dat hij stopt. Zijn personage is hier onbestendig, ongrijpbaar en niet al te boeiend, net als de overige personages en feitelijk de hele film om hem heen. Veel scenes voelen overbodig aan en de karige plot kan het geheel niet drijvende houden. Een goedbedoeld maar onbeduidend niemendalletje derhalve.

Originele prent over een charismatische oude dief.

Degelijk, maar toch ook wat saai. Solide vertolkingen, maar spannend is het helaas nooit. Als het niet was gebaseerd op waargebeurde gebeurtenissen, zou je denken hoe kan het dat banken zo makkelijk overvallen kunnen worden...

De editor lijkt Alzheimer te hebben. Alles springt voortdurend heen en terug in tijd. Het is daardoor rommelig.

Rerchercheur Casey Affleck maakt meer indruk als family man dan als rechercheur. De hele film denk je; waar zit je met je hoofd?

Het langgerekte einde is merkwaardig en zet de kijker een aantal keer op het verkeerde been.

Sissy Spacek maakte vroeger echt helemaal geen indruk op me. Maar naarmate ze ouder wordt, vind ik haar mooier en mooier worden. Komt dat omdat ik zelf ouder ben, of omdat ik beter zie? Hoe dan ook, ik mag graag een film zien waarin ze speelt, zelfs als het maar een vrij klein rolletje is zoals hier.

Maar behalve dat komt ook Robert Redford. Met een erg mooie rol, al moet ik bij hem dan wel zeggen dat hij wellicht net een tikje té oud is voor wat het verhaal nodig heeft. Toch komt hij er mee weg, en dat ligt vooral aan zijn charisma, de manier waarop hij zonder enige moeite alles voor elkaar krijgt met een scheve glimlach.

En dat maakt de film. Meer nog dan het absurde verhaal, dat toch wel echt zo'n beetje zo gegaan is. Echt gebeurd.

Er is één ding dat Forrest Tucker heel goed kan. En dat is het beroven van banken. Hij is een legende op leeftijd met een interessante carrière in de misdaad. Het vertellen waard. Toch besteedt de film maar relatief weinig aandacht aan de criminele activiteiten van Forrest. De overvallen zijn voor hem zo alledaags en niet spannend dat ze er in de film ook maar een beetje bijhangen. Voor spectaculaire actie hoef je de film dan ook niet te gaan zien. Bovendien gebruikt Forrest Tucker geen wapens maar werpt zijn charme in de strijd. Hij is een heer op leeftijd die beleefd en heel correct het bankpersoneel benaderd en vervolgens heel rustig met de buit de bank weer verlaat.

Een film over een beroepsmisdadiger die het moet doen zonder uitzonderlijke aandacht voor de misdrijven. Dat is The Old Man & the Gun. De film bemoeit zich in plaats daarvan veel uitgebreider met alles wat er om de criminele activiteiten heen hangt. En dat betekent veel dialoog. Veel focus op de personages. Veel sfeertekening.

Rustig kabbelend beweegt het verhaal voort binnen een eigen dimensie, want het verhaal lijkt zich in een eigen realiteit af te spelen. Een wereld die is bedekt met vleugjes nostalgie, sereniteit en romantiek die niet van deze wereld lijken te zijn maar speciaal voor de film lijken te zijn bedacht. Een vreemde gewaarwording en meer gebaseerd op gevoel dan op feitelijke beschouwing.

Mooie dragende rol van Robert Redford als Forrest Tucker. Meer bekende namen sieren de film. Casey Affleck als de detective die het Forrest lastig maakt. Sissy Spacek als de love interest. Kleine rollen van Danny Glover en Tom Waits. De onderlinge interacties zijn indrukwekkend en wekken vaak ontroering op. Vooral de scènes tussen Spacek en Redford hebben die uitwerking.

The Old Man & the Gun is geen spannende film. Het is wel een weemoedige film. Een ontroerende film. Een sfeervolle film. Geen idee of Robert Redford nog meer acteerplannen heeft, maar stel dat dit zijn laatste optreden is geweest, dan is zijn afgang een waardige.

"Naar een rusthuis moet vertrekken"? Die is langs me heen gegaan.

Film met aardige kanten maar waar een stuk meer in had gezeten. De makers hebben ervoor gekozen er een echte karakterfilm van te maken; het gaat om de bijzondere persoon Forest Tucker, een innemende oude man, die niet anders kan dan banken beroven. Vanuit een soort purisme worden de bankovervallen zelf amper getoond; het gaat om de man. Ik kan wel wat waardering opbrengen voor dat idee maar ben bang dat het de film niet ten goede komt. Zeker de grote overval die half mislukt met de goudstaven had ik graag willen zien. Dat Forst altijd vriendelijk en kalm blijft bij overvallen die soepel verlopen is 1 ding, maar ik had juist graag gezien hoe hij zich houdt als zijn vriend geraakt wordt en ze het op een rennen moeten zetten.
De film is traag en heeft moeite de anderhalf uur vol te maken. Er zitten plotlijntjes in die nergens heen gaan (hypotheek afbetalen..), een enkele scène met tenenkrommend clichématig en weemoedig gezwets (je trouwt zoals dat hoort en denkt dat je gelukkig bent en dan 1 dag sta je op en vraag je je af of we wel echt gelukkig bent. Of je zelfs wel weet wat dat woord betekent.), hier en daar wat onduidelijke flashbacks (dat die eerste oppakscène een flashback was, kon ik pas concluderen toen Tucker een volgende scène nog steeds op vrije voeten was) en een bedenkelijke moraal (je moet gewoon doen wat je echt leuk vindt, zelfs als dat banken overvallen is).
Er is dus veel aan te merken maar daar staan ook een aantal mooie scènes tegenover, prima acteerwerk en mooi camerawerk. De opening en eerste gesprekken tussen Jewel en Tucker, de toiletscène met Hunt, het kerstverhaal van Waits (ik noem hier maar gewoon Waits ipv de naam van het personage want Waits is altijd Waits ). Het is allemaal niet genoeg voor een voldoende helaas.

Een vrij luchtige gezapige film die een sympathiek beeld tracht te scheppen van een charmante bankovervaller. Redford is wel de geknipte man voor deze klus. Charisma en flair te over. Het feit dat het bejaarde mannen betrof, zal wel meegespeeld hebben. Het werd net geen romantische film met Spacek.

Gebaseerd zeker op waargebeurde feiten? Het verbaast me toch hoe makkelijk het schijnbaar allemaal ging. En dat telkenmale opnieuw en opnieuw. Ongelooflijk dat dat simpele plannetje - hoewel er eens werd ingezoomd op de voorbereidingstijd - telkens lukte.

Ik zat wel in de film, maar begrijp best dat er sommigen opperen dat er wat meer pit in mocht zitten. Die pit hadden ze ook beter in de rol van Casey Affleck gestoken. De film doet eigenlijk wat denken aan Eastwood´s The Mule (Film, 2018).

Leuk.

Luchtig en frivool adieu van Robert Redford aan het genre dat hem groot gemaakt geeft. Ik ben niet de grootste fan van de man, maar heb erg kunnen genieten van dit tussendoortje. Puik geschoten overigens door David Lowery - de film ziet keurig uit. Erg sfeervol soms. De overlappende genres (afwisselend wat luchtige misdaad, dan weer romcom) zorgen voor een zekere schwung. ik miste enkel een beetje pit in Casey Affleck's rol - die had als tegenstander van Redford wat meer weerwerk mogen bieden. Verder zeer aangenaam kabbelende film.

3,5

Er is leven na Hollywood lijkt de film te zeggen, zij het een laatste leven. En ergens is het nog een referentie aan de buddy Western Butch Cassidy and the Sundance Kid, precies een halve eeuw eerder uitrgebracht: van Hole in the Wall Gang naar Over the Hill Gang. Verademing dat op acteren wordt geleund dan op ADHD spektakel. Dikke 3,5*