Christopher Robin (2018)

Dit bracht weer mijn kinderlijke ik naar boven. Zo ongelofelijk schattig. In het begin had er wel wat meer mogen gebeuren, maar buiten dat was het echt kinderlijk leuk.

Deze recensie betreft de originele, Engels gesproken versie.
De drie scenaristen zijn er wonderwel in geslaagd om dialogen te schrijven die vol zitten met grappige, vaak aandoenlijke woordspelingen die recht doen aan de humor die de geliefde kinderboeken van A.A. Milne zo onsterfelijk maken. Maar de keuze om de karakters uit het 100 Acre Wood naar Londen te laten komen is niet geheel geslaagd. Het fraaie stemwerk van de onvolprezen Jim Cummings (de enige échte Pooh) is een genot, maar komt minder goed tot zijn recht in de hectische scènes in de grote stad. Bovendien blijkt Ewan McGregor niet al te sterk te zijn in slapstickachtige humor, zeker niet in de openingsscènes. Maar de scènes in The 100 Acre Wood zijn uitstekend en zorgen voor enkele magische momenten, bijvoorbeeld wanneer Christopher in het water springt om Eeyore te redden en wanneer hij het opneemt tegen de gevreesde Heffalump.

Als pluche kon praten...

Na een trage start komt de vaart er in en wordt het een gezellige chaotische magische roadtrip.

De leuke kleine grapjes, de charmante pratende speelgoedpluchedieren en de ontwikkeling van de volwassen Christopher Robin geven de film een ontzettend lief karakter.

Pooh, Eeyore, Tigger en Piglet zagen er echt uit als zwaar beknuffelde pluche dieren, zacht met enkele slijtplekken en af en toe een vuil plekje. Precies zoals een knuffel er na jaren uit hoort te zien!

Eens kijken of mijn knuffel Flat Eric vanavond ook tegen me begint te praten...

Sympathieke, charmante film. Gebaseerd op de poster had dit zo een soort Garfield/Scooby Doo film kunnen zijn. En de premisse doet erg sterk denken aan Hook van Spielberg. Maar Marc Foster maakt van Christopher Robin een uiterst kalme, sprookjesachtige film. Geen geschreeuw of explosie aan kleuren, maar sfeervolle trage shots in een mistig bos. De kleine hoofdfiguren zijn stuk voor stuk sympathiek en zien er fantastisch uit, prachtig geanimeerd. Een paar momenten tussen Poeh en Christopher Robin zijn zonder meer hartverwarmend. Nadeel aan Christopher Robin is dat de film steeds iets te duidelijk moet zijn voor - waarschijnlijk - de jonge kijkers. Dus Christopher Robin moet steeds uitleggen hoe belangrijk zijn papieren zijn en elk zinnetje dialoog tussen Robin en zijn vrouw of dochter moet laten zien dat hij zoveel werkt. Het moet er allemaal heel dik bovenop liggen en dat is ergens jammer, want op andere vlakken laat de film zien dat het prima subtiel kan zijn. Dat de film met een moraal à la 'familie is belangrijker dan werk' komt, moge voor iedereen duidelijk zijn, maar de manier waarop kon beter.

3,5 sterren.

Erg fijn.

Disney's laatste Pooh film was al een indicatie dat ze dichter bij het bronmateriaal wilden blijven, zeker in vergelijking met de andere animatiefranchises onder hun paraplu. Dat wil vooral zeggen, veel rustiger, droger en melancholiser. Dat wil ook vooral zeggen, veel beter te behappen voor iemand als ik.

Deze film kent twee grote sterren. Enerzijds is er uiteraard Jim Cummings, wiens stemwerk fenomenaal is. Hij weet met relatief weinig z'n personage geweldig vorm te geven. Pooh is ook hier weer het hoogtepunt van alle personages, en dat ligt zeker niet aan de hoeveelheid dialoog of karakteruitdieping.

Anderzijds is er de CG, die weinig spectaculair oogt maar ongezien effectief is. Pooh en andere knuffels zien er geweldig uit, lekker doorgeleefd, beetje vervallen maar erg schattig en geloofwaardig. Animatronics en dergelijke zijn leuk, maar CG op deze manier uitgevoerd is niet echt te evenaren.

De film zelf is een beetje dik aangezet uiteraard, al zit er wel een zekere droefheid in die toch enig gewicht meekrijgt. Verlies van jeugdig enthusiasme en geluk zijn niet meteen originele onderwerpen, maar ze worden hier toch kundig aangekaart. Naar het einde neemt het plot allicht wat teveel over, maar aangezien het ten alle tijden charmant blijft is dat amper kritiek.

Mooi filmpje dit, leunt inderdaad wat aan bij de Paddington films maar heeft toch z'n eigen smoelwerk.

3.5*

Na lang en ongeduldig wachten zijn we met het gezin naar deze "kinder"film gaan kijken in de bios.

Kinderfilm is hier vrij relatief, want in tegenstelling tot de oudere films is dit geen gemakkelijke kost voor -6 jarigen...of zijn zij reeds vertrouwd met de praktijken van een "efficiëntie" manager en "cost cutting".

Ook voor kinderen zijn die "belangrijke " papieren geheel nietszeggend...maar dit terzijde..

De film op zich was een pareltje uit de oude stal van Disney..

Hoewel vrij commercieel opgevat, blijft de ondertoon gemoedelijk en opvallend humoristisch.

Vooral Iejoor steelt de show met zijn droevige replieken.

Zoals eerder gezegd blijft men vrij trouw aan de originele tekenfilms van + 30 jaar terug, het siert de poppen dan ook dat ze mee met de tijd geëvolueerd zijn.

Het eerste deel was vrij langdradig en onsamenhangend.

Men had beter iets meer tijd gestoken in de laatste 45 minuten en dit beter uitgewerkt.

Ook het bijzonder komische stukje in de aftiteling was heel goed gevonden, maar ook hier...te kort om de 4 hoofdrolspelers luilekker in hun strand zetel goed te kunnen aanschouwen.

In vergelijking met de overdreven adrenaline movie's à la" Mission Impossible", was dit echt een verademing en ik moet zeggen..ik ben blij dat ik de DVD niet heb afgewacht om te gaan kijken....in de bios komt deze film helemaal tot zijn recht.

De commerciële molen rond deze figuren zal Disney alvast geen windeieren gelegd hebben, of hoe je een citroen meerdere malen kan uitpersen.

Ik durf wedden dat, indien dit aanslaat, er meerdere soortgelijke films zullen volgen.

Ariel met een wandelstok, of het Beest uit "Belle en het Beest" zonder tanden en met grijze manen...ze kunnen het zo zot niet bedenken....

Voel je goed film volgens het klassieke Disney recept. Humor, voldoende vaart, cliché personages en uiteraard een moraal van het verhaal. Natuurlijk is het allemaal al zo vaak gezien en gehoord, maar toch zou iedere volwassene, met name diegenen die zichzelf te serieus nemen en voor wie het leven alleen bestaat uit werk en carrière, deze film moeten zien. Niets doen op zijn tijd is zo gek niet en levert vaak ook nog de beste ideeën op, zo houdt Christopher Robin de kijker, terecht, voor.

Deze afgelopen zaterdagmiddag in Antwerpen wezen kijken.

Hij bleek in het Nederlands/half Vlaams ingesproken te zijn, maar...

voor één keer maakte dit niet zo veel uit, want vooral de stemmen van de poppen, met name van Winnie de Poeh, waren erg goed gedaan en je vergat al snel dat het hier niet om de oorspronkelijke versie bleek te gaan.

Erg mooie, melancholieke film, vol magie en verbeeldingskracht.

Regisseur Forster weet het maximale te halen uit wat op zich een vrij simpel gegeven is:

een volwassene, die langzaam weer het kind in hem en de dingen die hij in zijn jeugd belangrijk vond, terug weet te vinden, door zijn oude onbegrensde kinderlijke fantasie weer te laten terugkeren, hierbij geholpen door zijn oude speelpoppen, die voor hem weer net als toen tot leven zijn gekomen.

De bekende karakters als Teigetje, Knorretje, Iejoor en natuurlijk Winnie de Poeh zien er werkelijk fantastisch geanimeerd uit, ietwat aftands en doorleeft, wat ook zo hoort, na al die jaren ze weer terug te zien.

Erg mooi gedaan en dat geldt ook voor het creëren van de bijna magische en sprookjes achtige sfeer.

En.. eh... Niets doen levert het meeste op!

Erg genoten: een acht, ofwel vier sterren.

Zo, dit was écht goed zeg. Wat is Christopher Robin een enorm bijzondere, sfeervolle film geworden die ondanks de grote voorspelbaarheid echt hartverwarmend goed is. Visueel wordt ook echt de juiste toon gevonden. Van de stijl hoe hoofdstukken geïntroduceerd worden tot de bekende namen in hun bos tot het een prachtig geanimeerd Londen van vroeger; ik heb ervan genoten. De stemmen zijn ook voortreffelijk gedaan en passen perfect bij de geanimeerde personages die erg overtuigend ogen. Ze komen wat oud en afgetrapt over, wat weer past bij de latere levensfase waar Christopher Robin deze film in verkeert. Het leven gaat door, maar het is nooit verkeerd om terug te kijken op je verleden.

De moralen vliegen je om de oren, maar Disney brengt dit fijntjes en subtiel, waardoor ik het allemaal wel accepteer. Natuurlijk kiest Christopher Robin op het einde voor zijn familie boven zijn werk en herstelt hij de band met de bosbewoners, maar niet voordat we allemaal goed beseffen waarom werk niet het enige in het leven is dat belangrijk is. Het levert ieder geval een hoop aandoenlijke scènes op, zoals Pooh als logee in zijn woning, de treinreis naar het bos, de ''aanval'' op de Lollifant en uiteraard de terugkeer in Londen. Gelukkig is er ook genoeg humor in gestopt, waarbij ik vooral Eeyore heerlijk gevat vond. Als je de twee Paddington films leuk vond, dan gaat Christopher Robin ook overtuigen. De heerlijk Britse stijl, sfeer en humor blijven goed. Bijzonder dat dit van Marc Forster af komt, de man die de slechtste James Bond film ooit heeft geproduceerd. Schijnbaar kan hij toch meer dan ik dacht.

4*

Wat een heerlijke en warme film is dit geworden. Visueel ook erg geslaagd. Blijft knap wat ze tegenwoordig kunnen. Natuurlijk is het wat voorspelbaar, maar dat mag de pret zeker niet drukken. Zowel voor jong als oud is het gewoon heel sterk geschreven. Leuke grappen en sterk spel. Met name Eeyore en Tigger zijn fantastisch.

4*

Hier heb ik een beetje gemengde gevoelens bij. De film is echt warm en heel lief. Dat komt vooral door de pluchen beestjes die er fantastisch uitzien -technisch maar ook lekker afgeraffeld zoals knuffels er naar jaren uitzien- en nog meer het stemmenwerk. Misschien had Eeyore net iets langzamer nog mogen praten, maar dat is bijna zeuren om het zeuren. Ook McGregor doet het heel aardig, al zie ik in hem nooit Robin zelf. Maar de film is ook echt te voorspelbaar, te eenvoudig, te veilig en de moraal wordt me er soms echt veel te dik en obvious opgelegd. Normaal zou me dat echt storen, nu is de film te lief daarvoor. Wel maakt het dat ik de film niet hoger kan geven, wat ik ergens best graag had willen doen. 3,5*.

Eigenlijk heb ik heel de film lang getwijfeld wat ik ervan vond, omdat het zowat wisselde per scène. De schattige gevoelige dingen weten makkelijk een snaar te raken, maar er zit ook genoeg tussen wat op een of andere manier stroef aanvoelt. Humor die voor mij niet echt werkte, of scènes die een beetje vlees noch vis zijn qua doelgroep. Altijd lastig, de toon van een familiefilm, en dat is hierbij soms wel te merken. Ik kon bijvoorbeeld maar weinig met dat Heffalump 'gevecht' in het bos, of die auto-achtervolging in Lon Don. Het duurt ook nogal lang voordat het op gang komt. Het was al pauze en toen zat ik er nog steeds niet lekker in.

De dieren - met name Pooh zelf - zijn uiteraard schattig en aandoenlijk (met erg goed stemmenwerk), maar wel ook een beetje zoals met een 4-jarig kind; op een gegeven moment wordt het ook wat irritant.

De vele Pooh (en Eeyore) quotes zijn best vermakelijk, maar overkill lag voor mij ook op de loer.

Nogal mixed feelings dus op elk gebied, uiteindelijk valt het einde prima op zijn plek (niet dat je dat niet ziet aankomen, maar vooruit), maar het is wel een beetje een 'bumpy' ride op weg er naartoe.

3,25*, maar vooruit, ik rond het af naar boven omdat Pooh en zijn vriendjes wel echt heel leuk gemaakt zijn.

Hele fijne feel-good sfeer samen met het ouderwetse van de tijd waar het zich in afspeelt, een perfecte combinatie wat mij betreft! De Humor is daarbij ook nog eens lekker droog en de stemacteurs erg goed gekozen. Vooral Eeyore gespeeld door Brad Garrett zorgde voor mij persoonlijk(en in de zaal) voor de meeste lachmomenten, ook weer een gevalletje van perfecte casting!

De diertjes/knuffels zijn hierbij ook nog eens erg mooi gemaakt en de bewegingen komen vloeiend en natuurlijk over. Het sentiment wat zeker aanwezig is in deze film is kortbondig gehouden en niet langer uitgerekt dan nodig was, voor kinderen en voor volwassenen samen een geslaagde film waar voor beide partijen genoeg te genieten valt.

Vanzelfsprekend is het verhaal voorspelbaar en zoet met momenten, maar dat lijkt mij voor een film als dit niet meer dan normaal. De invulling hieraan is in ieder geval meer dan prima gedaan.

Twijfelend tussen 3,5 en 4(7.5) ga ik voor het voordeel van de twijfel.

4*

Ook ik was vroeger verzot op Pooh en al zijn vriendjes uit het Honderd Bunderbos. Hij was sowieso één van de eerste Disneycreaties waar ik mee in aanraking kwam en het resultaat was dat ik een hoop films, boekjes, spelletjes en speelgoed in mijn bezit had en daar vele uurtjes zoet mee ben geweest. Toen ik de trailer van deze Christopher Robin voorbij zag komen wist ik het zeker: dit moest en zou ik zien!

De film voldeed eigenlijk volledig aan mijn verwachtingen. Ik hoopte op een schattige film waarin de personages van toen weer tot leven zouden komen en dat is precies wat Christopher Robin te bieden heeft. Ik ben het ermee eens dat de film in het begin even op gang moet komen (hoewel ik het begin niet slecht vond), maar vanaf het moment dat Pooh en Christopher weer met elkaar herenigd zijn zat ik er middenin en is het volop genieten. De knuffels zijn ontzettend lief ontworpen en ze hebben gelukkig precies dezelfde eigenschappen als hun getekende equivalenten. Daarnaast zet Ewan McGregor een zeer sympathiek titelpersonage neer en levert ook de overige cast, waaronder Hayley Atwell, Mark Gatiss en de stemacteurs, prima werk af. Er zit een gezonde dosis geslaagde humor in, maar de film weet ook geregeld te ontroeren zonder dat het overdreven sentimenteel of aangedikt overkomt.

Het is een fijn avontuur geworden. Londen doet het bij mij altijd goed, dus het is fijn dat de film zich daar grotendeels afspeelt. Ik was echter minstens zo blij met wat zich allemaal in het eerder genoemde Honderd Bunderbos afspeelt. Wat is die setting op fantastische wijze tot leven geroepen! Dit is echt een film die ik zowel jong als oud kan aanbevelen. Dit fungeert prima voor kinderen als eerste kennismaking met Pooh, maar is ook heel fijn jeugdsentiment voor de kijker die al wat langer met het beertje bekend is.

4*

Niet aan mij besteed, dit. Zag er visueel en qua camerawerk vaak verbluffend mooi uit, maar het verhaal zelf komt ondanks dat nooit tot leven. Zal de bedoeling zijn geweest dat een volwassene hier nostalgische gevoelens aangaande zijn verleden van krijgt, maar ik zag vooral weliswaar mooi ontworpen, maar toch vooral kinderlijke speelgoedbeestjes die nergens dat magisch gevoel konden bewerkstelligen. Opzet van het verhaal(een beroemd maar ouder geworden kind duikt nog even terug in zijn roemrijke jeugd) is allesbehalve fris en al eerder toegepast bij Peter Pan en Alice in Wonderland, dus die te herkenbare context werkt dan ook niet mee. McGregor in de hoofdrol is bijna onopvallend best goed, maar dat is helaas slechtst een detail binnen het grotere geheel. Beetje mislukte film, wat mij betreft.

Vond het een verrassend leuke film! Beetje dezelfde magie als de Paddington films. Ook daar lijkt het ‘love it or hate it’. Je hoeft helemaal niks met Pooh te hebben om dit leuk te vinden.

Mijn vrouw en ik hebben hier echt van genoten, zonder de kids! Was bang dat het teveel drama zou zijn. Maar we gaan hem met de feestdagen nog eens kijken met de jongens erbij. Heerlijk. Genoten van het continu droge commentaar van pooh. Echt een leuke feel-good familiefilm.

4,5*

Aardige film waarin een volwassen man met een gezin de belangrijke dingen uit het oog heeft verloren. De boodschap van de film is al snel duidelijk en hiermee is het verloop voorspelbaar. De CGI-knuffeldieren zien er goed uit, en dat geldt ook voor de film als geheel. Het wist me echter nergens echt te raken (wellicht komt dat ook omdat ik nooit wat met Winnie the Pooh heb gehad).

“Doing nothing often leads to the very best kind of something.”

Prima film rond Christopher Robin en Winnie the Pooh en zijn vrienden. Het is echt een familiefilm, en zeker als de dagen korter worden ben ik daar wel gevoelig voor. Sentimenteel, hartverwarmend en met een mooie boodschap, soms weet een film precies de goede snaar te raken. En met McGregor, Atwell en een prima kindacteur (en veel leuke dieren) kun je het ook nooit fout doen.

Winnie de Poeh was eigenlijk nooit mijn eerste keus als beer - dat was Paddington. En dat werkt dan wel wat door in de films, want hoewel het wel dapper is dat de makers voor de originele vorm van Poeh gekozen hebben - en daarmee een die wel wat lijkt op Paddington - ligt deze beer me niet heel goed. Poeh is ook wel een beetje erg dommig, eerlijk gezegd. Iejoor is eigenlijk veel leuker. En Teigetje ook. Maar met z’n allen kunnen ze nog steeds niet op tegen de Paddington-films. Wellicht ook omdat daar veel meer humor in zit, aan het beeld ligt het zeker niet, dat is in deze film perfect op orde. Nouja, behalve Poeh dan.

Disney

Deze maatschappij kan mij meestal wel gestolen worden, gelukkig verassen ze heel soms ook wel eens. Niet dat deze film niet perfect binnen hun mierzoete oeuvre valt. Maar het is gelukkig niet een 1 op 1 copy van een eerdere animatie en als er nou 1 goedzak is die mijn cynisme telkens weet weg te nemen is het Winnie de Poeh wel. Blijft een heerlijk personage met een lekkere droge stemacteur. Sowieso heeft Forster er slim aan gedaan om de cast lekker sympathiek (en Brits) te houden. Met nog leuke kleine bijrollen van Mark Gatiss en Matt Berry. Ik vond het scenario-wise ook wel aardig dat de knuffels in de echte wereld ook zichzelf bleven en door iedereen potentieel gezien konden worden. Daardoor was het ook allemaal iets minder voorspelbaar en zat er een goed tempo in de film.

Niet zo goed als Paddington 2. Maar die is ook wel extreem goed. Maar voor Disney begrippen was dit een erg goede film. Eindelijk mag het technische team eens werken aan iets leuks het is ze gegund want dat was weer erg sterk in deze film.

Helaas was de box office minder enthousiast geloof ik dus zullen we dit niet veel vaker gaan zien. Kan ik mij weer lekker ergeren aan Marvel en de 1 op 1 remakes.

3.5 sterren.

Deze eens geprobeerd en vond het wel een mooie film. De animatiedieren waren erg geslaagd, maar de rest van de cast deed het ook prima.

Het verhaal was ook wel in orde en verveelde niet. Leuk dat ze er een nieuw verhaal hebben rond gemaakt.

Prima film voor jong en oud.

Aandoenlijke kinderfilm met een prachtige animatiestijl. De stem en het uiterlijk van Pooh (en die van de andere dieren) bevielen me wel. Die melancholische uitstraling werkt zoveel beter dan irritant blije Pooh-versies die ik ken uit die oubollige tekenfilms van vroeger.

Ook de charismatische Ewan McGregor is geknipt voor de rol. De interactie tussen Pooh en Christopher zijn hartverwarmend. Net als in Paddington werkt ook hier de animatie vlekkeloos met de live action cast. De Britse, ouderwetse uitstraling maken de film visueel een genot om te zien.

Natuurlijk ontkom je niet aan wat flauwere of ronduit vervelende scènes (zoals de langdradige auto-achtervolging) in een kinderfilm, maar dat wordt goedgemaakt door de rest.

Een 3,75*.

Ik heb in mijn jeugd nooit veel gehad met Winnie de Poeh. Op één of andere manier spraken de tekenfilms me nooit aan. Deze Disney herwerking wou ik toch zien zonder al te hoge verwachtingen te hebben. Het is bij Disney tegenwoordig in om een speelfilm te combineren met animatie. Ook hier is de animatiestijl goed gelukt en zijn de sfeerbeelden prima. Vooral Londen en de rijdende stoomtrein geven iets nostalgisch weer van het naoorlogse bruisende Londen. Dit in tegenstelling tot het Honderd Bunderbos dat er bij momenten wat troosteloos en zelfs met die mist wat eng uit zag.

Een film ook met een duidelijke boodschap waar familie het gezin centraal zou moeten staan, maar waar dat niet altijd evident is in ons gejaagde leven. Hier misschien een beetje karikaturaal voorgesteld en zelfs simplistisch opgelost, maar voor kinderen is het alvast leuk vertier. Ook voor volwassenen degelijk, maar dat is het dan ook.

Een film vol melancholie dat de charme van de bekende figuren goed weet weer te geven. Het is een familiefilm geworden die romantiek uitstraalt zonder melig te worden. Het wordt ook niet doodgeknuppeld met de gewoonlijk overdreven kinderachtige humor. Je ziet op de achtergrond ook de tristesse van de tijd in verhouding met de fantasiewereld. Mooie effecten ook, de dieren zijn goed gedaan.

Onweerstaanbare Disney-film met Ewan McGregor perfect gecast als de titelfiguur. De levenslessen zijn prominent aanwezig maar de boodschap wordt zo mooi en melancholisch gebracht dat dit juist één van de sterkste troeven van de film blijkt te zijn. De uitstekende special effects en de eersteklas stemmencast dragen daarnaast ook flink bij aan de sfeer. Naar het einde toe iets te slapstick-achtig en voorspelbaar, maar tot die tijd is dit een prachtig gerealiseerde familiefilm, erg grappig en met heel wat oprecht ontroerende momenten.