Beoning (2018)

Op zoek naar betekenis in dit mysterieuze drama zit ik opgezadeld met de vraag welke scenes in de film een registratie weergeven van Jongsu's werkelijke wereld en welke niet. Maar bovenal rijst de vraag waarom het verhaal op deze manier uit de doeken gedaan moest worden. Puur als vermaak, als amusement, om "geld te verdienen" zoals Ben in de film, dat wil en kan ik niet accepteren, want daarvoor is de emotionele lading van de climax te heftig, te intens.

Jongsu verwoordt zijn jeugdtrauma via een telkens terugkerende nachtmerrie. De leegte die zijn moeder achterlaat en de gewelddadigheden van zijn vader trekken diepen sporen in zijn bestaan. Sporen, die op meesterlijke wijze geprojecteerd worden op verschillende gebeurtenissen en personages in het verhaal. Vergeten dat iets, of iemand, er niet is, of er niet meer is, terwijl allerlei indirecte details wijzen op het tegendeel, veroorzaakt kortsluiting in het menselijk brein.

Het in de brand steken van verlaten (lege) plastic serre's waar niets in groeit, zou door de ogen van Jongsu niet zo heel veel verschillen van het verbranden van een Porsche met daarin Ben die zijn leven vult met betekenisloos amusement en uiterlijke schijn. In die zin lijkt de leegte van Ben dan weer op zijn altijd afwezige moeder, waarmee alles betekenis krijgt. Jongsu rijdt poedelnaakt in een staat van pure loutering zijn verhaal uit, als ware hij opnieuw geboren. Hij laat de vlammen die almaar kleiner worden letterlijk achter zich.

Verder kan ik de film (sfeer, drama, mysterie, muziek, acteerwerk, traagheid en beeld) in een woord samenvatten: briljant !

Misschien wel een van de meest besproken independent films van de laatste jaren. Of in ieder geval toch wel uit Azië.

Het verdiepen in de veelvoud aan interpretaties is een dagtaak op zich. En daar ligt ook gelijk de kracht en de magie van de film: je krijgt in hoofdlijnen net genoeg informatie mee om tot je eigen conclusies te komen, maar nog belangrijker, elk detail, gebaar, object, woord of zelfs kleur of camerahoek heeft de potentie om verborgen informatie te bevatten wat van waarde is in het grote geheel mbt het plot alleen al. En juist daardoor kun je ook je eigen verbanden leggen tussen al die schijnbaar onbenullige details. Wat dan ook gelijk die veelvoud aan interpretaties verklaart. Hoe meer je je verdiept in die interpretaties, hoe fascinerender de film wordt (een herziening is zo goed als verplicht), maar tegelijkertijd hoe grotere mindfuck het wordt.

Voor mij heeft de film daardoor niet alleen artistieke maar ook psychologische en introspectieve waarde. De vergelijking met een surreëel schilderij kan dan ook gauw getrokken worden. De rol van de observeerder wordt onderdeel van het werk.

Zeer verdienstelijk stukje cinema, en wat mij betreft zelfs een bijdrage aan het verruimen van de grenzen van de kunstvorm.

Een wat trage film maar het voordeel is dat je er helemaal in kan kruipen. An sich gebeurt er niet zoveel maar het blijft boeien op naar de volgende scène en dat is knap. Alleen de slotscène past m.i. niet zo maar alla een prachtige film.

Beoning is een film waar heel wat interpretaties, symboliek en metaforen uit te halen valt. Ikzelf ga er meestal niet zo achter zoeken, maar dat heeft mij niet van weerhouden om toch van deze film te genieten. Er zit een constante onderhuidse spanning in de film en wordt steeds versterkt naarmate de film vordert. Je voelt meteen dat er iets niet pluis is met Ben. Ook de slome sfeer die de film uitstraalt, kon me wel bekoren.

De driehoeksrelatie tussen Jongsu, Haemi en Ben is boeiend genoeg voor de volle 2 uur en een half. De film heeft best wel een lange speelduur, maar de tijd die genomen wordt voor de karakteruitdiepingen is wel essentieel voor het verhaal. Langs de ene kant hebben we een jonge man die best veel tegenslag kent in zijn leven en plotseling komt er een lichtpuntje in zijn leven met Haemi. Langs de andere kant hebben we een succesvolle man die hem zijn geluk afneemt. Voor Jongsu is Ben zeker en vast de schuldige voor de verdwijning van Haemi.

Toch kan ik er net geen 4* aan geven, al komt het wel dichtbij. Het hele gedoe rond het in brand steken van de schuren zal wel een hele dosis symboliek bevatten, maar ik vond het vrij weinig toevoegen aan het geheel en zeker de scènes waar Jongsu naarstig op zoek gaat naar de schuur die Ben in brand zou gestoken hebben. De scène die zeker nog het vermelden waard is, is de topless dans van Haemi bij zonsondergang. Echt een pareltje van een scène die middenin de film komt opduiken.

voorlopig houd ik het op een 3.5*, maar het is zeker eentje die in de toekomst een herziening verdient.

3.5*