Om det Oändliga (2019)

De toon in Om det Oändliga is nog wat zwartgalliger geworden en soms is het tragikomische aspect vrijwel afwezig.

Prachtige soms magisch mooie stylering, maar dit deel heeft wat minder goed uitgewerkte scènes dan het voorgaande deel, dat mijn favoriet uit de reeks is.

Enkele scènes schieten er wat mij betreft bovenuit. De laatste dagen van Hitler in de bunker, die geïnspireerd is op een schilderij uit 1946 van Kukryniksy.

De scène afgebeeld op de poster is een ode aan het schilderij Over Vitebsk (1913) van Marc Chagall.

(bron IMDb trivia)

De dansende meisjes vormen een onverwacht maar zeer leuke lichtvoetige afwisseling.

De scène met de soldaten die worden afgevoerd naar Siberië is echt uitzonderlijk mooi in beeld gebracht, meesterlijk gedaan.

Ik hou hier wel van. Al moet ik toegeven dat ik Andersson liever wat komischere films zie maken. Niet dat dit volledig uit de film is gehaald, maar het lijkt toch vooral een drama te zijn geworden. Gelukkig blijft Andersson's aparte stijl genieten. Ondanks de statische camera is het gewoon weer ontzettend sfeervol gemaakt.

Droefheid mooi gekaderd.

Nog geen 80min, maar het was toch maar een lange zit. De verhalen konden maar matig boeien en ik geraakte ook niet echt in de film. Het zag er wel mooi uit, maar met looks alleen ben je niet veel. Not my cup of tea.

Mijn derde Andersson, dus ik wist waar ik me mocht aan verwachten. Ligt zeker in het verlengde van zijn ander oeuvre. Zeer statische en sobere filmstijl. Alsof al zijn fragmenten schilderijtjes zijn. Elke scène is kort, soms iets te kort om er lijn in te krijgen. Elke scène wordt vergezeld door een vrouwelijke voice-over die beschrijft wat ze ziet.

Sommige scènes waren wel interessant zoals bijvoorbeeld de priester die zijn geloof verloor en zijn ziel op tafel gooit bij de dokter of zichzelf moed indrinkt in de sacristie. De toon van de sketches is veelal melancholisch met hier en daar een humoristische ondertoon. Bizarre personages ook veelal. Bleek opgesminkt met figuranten die even statisch zijn als het cameragebruik.

Absurd en onsamenhangend plot, goed voor een keertje maar niet iets om zomaar maar eens 'op te leggen'.

Met vaste camera, een beetje longshotcinema, brengt Roy Andersson een série minikorte sketches over mensen, toestanden en gevoelns die we best herkennen. Doodeenvoudige handelingen, vaak grappige wisselen af met bloedernstige. Het maakt allemaal deel uit van het leven.

De locaties zijn over het algemeen passend voor het onderwerp en af en toe is er iets op de achtergrond dat nog wat bijdraagt aan het gebeuren.

Eigenlijk had ik toch een tikkeltje meer inventiviteit en humor verwacht. Top is het dus niet. Het duurde ook niet zo lang en al bij al toch genoten van enkele geslaagde passages.

Af en toe zeer geestig. Wel heel stijlvast, fletse kleuren, de gezichten van de personages hebben vaak een ongezonde teint.

Een aantal scènes ziet er prachtig uit en om de scène in de bus en die op de begraafplaats heb ik hardop moeten lachen.

Wat mij betreft is dit juist weer beter dan de duif die op z'n tak over het bestaan zit na te denken. De titel en de voice-over creëren een samenhang die ik in de vorige film van Anderson nog mistte. En de korte speelduur werkt goed bij deze opzet. Ik noem twee scenes uit About Endlessness die me het meest bevielen. Als eerste: de jonge vader die zijn kind de lucht in steekt om te poseren voor de foto (hoe dat tafereeltje langzaam verandert in een soort absurdistische gruwel puur en alleen door de herhaling, want er verandert niks, genius!). En de tweede: de al door kappeuter aangehaalde dans van de drie meisjes. Dit is eigenlijk het omgekeerde van de vorige. Hier begint het tableau met de bekende kneuterige-treurigheid, de valse opgewektheid van de muziek is gewoon pijnlijk, en dan komt het ineens tot leven door menselijk gedrag (maar Anderson smokkelt wel een beetje, want de muziek wordt luider en de kleuren iets levendiger, als ik me niet vergis). De zweefscene met de koormuziek erbij is natuurlijk ook heel fraai en het tekent deze regisseur dat hij dat niet gebruikt als afsluiter of iets dergelijks, nee hoor, gewoon halverwege. De eerste twee films uit deze Roy Anderson-reeks kennen misschien een aantal scenes die filmisch krachtiger zijn, maar ik vond About Endlessness (naar de eerste wet van de thermodynamica) een betekenisvolle film, misschien wel de meest betekenisvolle uit de reeks. Het kan ook zijn dat ik er gewoon voor in de stemming was.

About Endlessness

Roy Anderson lijkt soms wel het depressieve broertje van Wes. Beide tonen een absurdistische hypergestyleerde wereld maar bij Roy zijn de films ook nog eens ontdaan van alle kleur en humor. Ik zie het in ieder geval niet.

Dit is pas de tweede film die ik van m zag en weer kon het me niet erg bekoren.

In deze film zien we zo’n 40 alledaagse situaties. Vaak in een shot gevangen en keurig gekadreerd. Ik zie wel dat het kunstig is, maar zoals aangegeven, ik vind er niks aan. Ben wel benieuwd wat voor mindset er nodig is om hier wel met volle teugen van te genieten.

2*

Ik heb het geprobeerd, een keertje een Andersson, maar geef mij voortaan toch maar weer het groots & meeslepende van een Bollywood in plaats van dit asgrauwe cynisme waar ik humor in moet zien. Nooit een goed teken als een film van nog geen 80 minuten eindeloos lijkt door te gaan - iets vergelijkbaars had ik met Krazy House. Benieuwd wat andere mensen hier in zien wat ik blijkbaar mis.

2,0*