Om det Oändliga (2019)

Nieuwe Roy Andersson!

Interessante synopsis.

Yesss! Dat werd weer tijd. Lijkt een serieuzere toon te hebben dan z'n vorige films.

Vind je, SmackItUp? Op basis van de trailer lijkt het me een voortzetting van zijn vorige drie films. En da's me maar al te welkom!

Serieus was misschien niet het goede woord. Het leek me wat tragischer dan zijn vorige. Al zal het uiteindelijk niet veel uitmaken, en dat is inderdaad niet erg!

Dat is zeker waar. De onderwerpen lijken wat serieuzer maar alsnog worden ze met het typische Andersson sausje overgoten .

Dit zal hoe dan ook 2020 worden als het wordt aangekocht, niet?

Ja lijkt me wel ja. Het is ook al bijna 2020 overigens.

Komt sowieso gewoon uit dunkt me, altijd wel iemand die Andersson aankoopt.

Als ik de poster zie lijkt het alsof Wim Wenders' geest is gekidnapt door een liefhebber van kitsch.

Aangekocht door Lumière maar of daar nu zo blij van moeten worden ...

Hij draait op IFFR

About Endlessness | IFFR

John Milton schreef:

(quote)

nja, de andere 3 stemmers waren beduidend positiever

Wel jammer dat Verhoeven altijd weinig kwijt wil over zijn sterren (of ik lees er altijd overheen?). Volgens mij is hij vrij religieus. Vraag mij af of de lage score daar mee te maken heeft? Of is die gewoon saai. Kan ik mij ook wel voorstellen bij Anderson.

Praat liever over films dan dat ik erover schrijf.

About Endlessness is vooral een nakomertje met mislukte nieuwe troeven zoals een opdringerigere voice-over. Opeens speelt het niet meer vandaag de dag af maar koppelt hij verschillende eeuwen van misère aan elkaar. Het is een ratjetoe van ideeën dat nergens gaat werken. Wat mij betreft is Andersson compleet verzuurd en bagatelliseert hij het leven in al zijn facetten. In zijn eerdere werk zit nog (naasten)liefde, barmhartigheid en empathie verwerkt voor zijn personages. Dat is hier helemaal verdwenen.

Welnu Verhoeven, ondanks dat je minder graag schrijft, zie ik hier een mooi en persoonlijk commentaar dat ik graag meeneem voordat ik de film ga zien (en er na overwegen zal). Het klinkt welhaast zweverig maar ik kan er wel van genieten als je een film op een eigenwijze dan wel simpelweg aan de hand van een religieuse invalshoek belicht. Universele begrippen als “liefde, empathie, naastenliefde” zou je trouwens ook als niet gelovige kunnen waarderen in een film. De vraag is wel: geldt dat voor mij ook voor deze (absurde) film? Even goed zou ik me daarom aan je mening kunnen ergeren. Kortom je commentaar biedt me een (nog) mooier vooruitzicht!

Nb 1. zelf schrijf ik mss wel liever dan dat ok praat (al praat ik ook veel haha).

Nb 2. als liefhebber van absurde cinema heb ik telkens verzuimd iets van Roy Anderssons oeuvre te bekijken, maar staat dit al jaren op de wenslijst.

Mistroostige troosteloosheid, laat dat maar aan Roy Andersson over. Hij is een fenomeen die het weer helemaal waarmaakt.

Wie de vorige drie films van Andersson kent weet wat er gaat gebeuren. In zoverre is originaliteit ook ver te zoeken. Maar hoe dan ook blijft het een heerlijke mistroostige, absurdistische wereld die Andersson ons steeds weer voorschotelt. Over 5 jaar ga ik gewoon naar de volgende.

Andersson op herhaling.

De Andersson-signatuur is van begin tot einde herkenbaar, uitgebeend en geperfectioneerd. Maar zoals zomergastenpresentator Freek de Jonge zo gedenkwaardig zei tegen fotograaf Anton Corbijn, "wat je wint aan vaardigheid, verlies je aan zeggingskracht", gaat hier ook voor de Zweedse meestercineast op wat mij betreft. Om sommige sketches moest ik nog mild grinniken, maar de jeu is er toch een beetje af.

Vanaf 18 juni in de bioscoop (Cinemien)

De film toont hetzelfde als de vorige films van Andersson, hooguit zijn de tableaux (bewegende schilderijtjes) waar de films uit bestaan bij deze nog taltijker en onsamenhangender qua plot. Maar ze hebben wel dezelfde artistieke kwaliteit en het thema dat ze verbindt is opnieuw de ontgoocheling van het bestaan waarbij het realisme zowel ontroerend als absurdistisch kan zijn. Toch vond ik de film wat saai.

Mwahh, viel toch wat tegen, in vergelijk met de vorige Roy Andersson, minder humor en minder “pakkend”, IK ging me vervelen

Een voor mij, niet geslaagd experiment

Het is een beetje jammer dat het openingsshot van deze meditatieve film herinneringen oproept aan "Birdemic: Shock and Terror". Temeer daar de special effects in het visuele en emotionele hoogtepunt van de film - afgebeeld op de filmposter - wél indruk maken. Er is geen verhaal, slechts een verteller die de meeste scènes afsluit of inleidt met de woorden: "Ik zag...", gevolgd door een beschrijving van wat we zagen of te zien krijgen. Regisseur Roy Andersson besteedde veel aandacht aan beeldcompositie, waarbij elk element tot in detail lijkt te zijn uitgedacht, en het consequente gebruik van pastelkleuren in combinatie met het (bewust) langzame tempo waarin actie en interactie zich voltrekken tonen aan dat Andersson het visuele aspect van de filmkunst begrijpt. De inhoudelijke samenhang is echter ver te zoeken, waardoor "About Endlessness"ondanks de beperkte speelduur soms zo eindeloos lijkt te zijn als de titel suggereert.

Op één mooi shot na, boven een kapotgeschoten stad (Keulen?), in grijstinten waar de camera zachtjes horizontaal beweegt is dit een film die bestaat uit enkele tientallen volledig statische shots in overwegend bruin, beige, grijs. Sommige shots zouden niet misstaan op een fototentoonstelling: sterk gekadreerd en boeiend om te zien, maar even vaak vind ik de shots niet heel bijzonder. Ook hetgeen er gebeurt boeit niet altijd, vermoedelijk ook door de enorme treurnis. Op een gegeven moment ben je er wel klaar mee. Het is fijn als er dan enkele andere momenten in zitten, met 3 jonge dansende meisjes of scènes die beginnen met een focus op persoon X en uiteindelijk gaat om persoon Y. Dan gebeurt er binnen zo'n scène nog wat interessants. Zoals op de vismarkt, waar het shot begint als men vis bestelt en op de achtergrond een ruzie begint waar de aandacht uiteindelijk heen gaat. Maar al met al was dit te eentonig om de volle speelduur, die al beperkt is, te boeien. 2,5*.

Wat een negativiteit hier.

Andersson tovert wat mij betreft gewoon verder. Tableaux die ik bijna zonder uitzondering zo aan mijn muur zou hangen. Alleen dat is al uniek en genieten. En dat allemaal zonder een laaghangend avondzonnetje.

Her en der is een scène zelfs fantastisch. Ik denk aan de scène op het perron. Heel mooi.

Ik ga voor Göteborg.

De symboliek van deze scene (ook op de poster) die ook in zijn eerdere films af te lezen viel: het verwoeste vaderland Zweden. Tussen de zwartgallige ongein vielen nog de scene met het verslagen leger dat naar Siberie wordt gedeporteerd en de bunkerscene met Hitler op. Zweden wordt verwoest terwijl het gezapige leven ongestoord doorgaat.

Niet zo sterk als zijn vorige films, wel een dikke voldoende.

3*

Weer een typische Andersson, zeker niet slecht maar wel enigszins voorspelbaar allemaal. We hebben het natuurlijk al drie keer eerder gezien deze manier van filmen. Sommige tableaus zijn erg mooi, andere weer totaal nietszeggend. De opening is mooi, dat wel. De verwoeste stad die we te zien kregen kan alleen maar Keulen voorstellen. De stad die volledig in puin ligt maar waarbij de Dom er vrij ongeschonden uit komt en de rivier die met zijn verwoeste bruggen natuurlijk alleen maar de Rijn kan voorstellen. Niet te moeilijk lijkt me zo.

De meest interessante scène vond ik trouwens die van de priester die zijn geloof kwijt was en daardoor in een existentiële crisis raakte. Voor mij was het duidelijk dat de priester eigenlijk altijd een ideologie gevolgd had - die van de R.K. kerk – en daarin i.m.o. volledig terecht aan ging twijfelen. Het geloof wordt je gegeven, komt van binnenuit, is 100% subjectief en kan je dus van buitenaf niet aangeleerd worden. Dit zei de door mij zeer gewaardeerde filosoof Sören Kierkegaerd en daar kan ik het dus helemaal mee eens zijn. Wat deze film wel enigszins met Andersson's andere drie films deed verschillen is dat de dames die wij te zien kregen er wel een stuk aantrekkelijker uitzagen. Als het om de personen gaat in Anderson’s films is lelijkheid toch wel vaak troef, maar dat heeft natuurlijk ook zijn charme.

3,5*

Keulen blijkt het inderdaad te zijn. Vanuit de lucht lijkt Gothenburg op Keulen (met de rivier en de bruggen) plus dat Roy Anderson uit Gothenburg komt. Vandaar mijn gok.

Ik zag een film... en dacht... WTF???

Apart is het wel, maar ook nietszeggend. Tig korte scènes die op zichzelf niet echt boeien en ook weinig verband hebben met de andere scènes. Er zaten enkele scènes tussen die nog best aardig waren maar het merendeel viel erg tegen. Al met al een film die niet aan mij besteed is. Gelukkig duurt de film niet zo lang.

Dit is kunst, best mooi en knap gemaakt..... maar wat betreft kunst in films; daar heb ik helaas helemaal niets mee.