Elizabeth Harvest (2018)

Onderhoudende maar volkomen plot-driven thriller die naar het einde toe steeds groteskere vormen aanneemt. Dit soort films verworden altijd tot een soort raadseltjes waarbij de uitkomst belangrijker wordt dan de betrokkenheid bij de personages of het drama.

Door de muzikale knipogen naar de gouden tijden van Hammer Horror, gaat Frankenstein Ciarán Hinds steeds meer Christopher Lee lijken.

Ondanks Abbey Lee gaat Elizabeth Harvest het ene oog in en het andere weer uit.

Begint best leuk maar brokkelt langzaam maar zeker af tot er weinig meer van over is. Het verhaal is na een klein uurtje eigenlijk al klaar maar dan krijgen we nog een nasleep van een half uur dat alles teniet doet. Gugino en Hinds doen het nog redelijk maar de andere 3 spelen matig en weten niet te overtuigen.

Degelijke eerste helft die nadien geleidelijk aan ontspoort met heel wat ongeloofwaardige plotwendingen die het verhaal niet te goed komen. Abbey Lee weet me niet te overtuigen, daarentegen Ciarán Hinds en Carla Gugino wel. Het geheim is voorspelbaar en ook het verloop herken je terug uit andere films, al wordt hier te veel aandacht besteed aan eigenaardige, plotse wendingen dan aan de personages. Opvallend hoe ook je aandacht verzwakt naar het einde toe. 5/10

De film begint sterk - erg sterk. Maar het plot is te zwak en valt vanaf de helft in elkaar, ergens in een mix van teveel konijnen uit de hoge hoed en voorspelbare twists. Visueel erg sterk, waarbij vooral zwaar geleund wordt op de blauwe ogen en het rode haar van Abbey Lee.

Qua sfeer doet de film sterk denken aan Ex Machina (2014), wellicht vooral door de setting in een weelderig huis met verboden deuren die niet open gaan. Mooi gespeeld door de sterke cast, hoewel er aan het einde wel wat missers tussen zitten wat mij betreft - maar dan is de film toch al zo ongeveer alle spanning kwijt.