Voyna Anny (2018)

Het allereerste shot van Anna’s War vertelt een verhaal op zichzelf. Het toont waar het in deze film uiteindelijk om gaat: de rauwe dialoog tussen dood en overlevingsdrang. Deze confronterende long take, een trage reis van de camera, markeert een omgeving die we eigenlijk niet willen zien, een waarheid die we niet kunnen kennen.

Een groep Oekraïense dorpsbewoners haalt de zesjarige Anna (Marta Kozlova) uit een Joods massagraf. Eenmaal gearriveerd bij een plaatselijk schoolgebouw, geannexeerd door de nazi’s en omgedoopt tot hoofdverblijf, laten de bevreesde locals het meisje aan haar lot over. “Als we haar aan de nazi’s geven, gaan ze misschien vragen stellen”, klinkt het. Na een grove tien minuten speeltijd heeft Anna zich verborgen in de kilte van een nis. Overleven kun je hier alleen in de schaduwen.

verder lezen

Wat een ontzettend mooie recensie tbouw! Helemaal mee eens.

Ondanks de korte speelduur lijkt deze film wel een eeuwigheid te duren. Het openingsshot doet al vermoeden dat regisseur Aleksey Fedorchenko en co-scenarist Nataliya Meshchaninova de boel al flink moesten rekken en er desondanks niet in zijn geslaagd om verder te komen van 74 minuten. Een verhaal is er overigens niet, alleen een introductie. De zesjarige Anna [Mara Kozlova] is de enige overlevende van een massa-executie en nadat ze uit het massagraf is ontsnapt krijgt ze tijdelijk opvang bij een oud stel dat haar overdraagt aan de autoriteiten. Ze weet te ontkomen en verstopt zich in de schoorsteen van een sporadisch gebruikt gebouw waar ze moet zien te overleven.

De film verloopt volgens een vast stramien: Anna zoekt naar voedsel en moet voorkomen dat de steeds wisselende bezoekers aan het gebouw haar schuilplaats ontdekken. De film is zeer episodisch en de meeste episodes zijn een herhaling van zetten. Er gebeurt vrijwel niets, bovendien heeft Kozlova geen enkele expressie in haar ogen waardoor je nooit weet wat er in haar hoofd speelt. Niet zo vreemd dat zij van het scherm wordt gespeeld door een kat, die overigens op zeer lugubere wijze aan zijn einde komt. Extreem saai.

Verbluffende film. De oorlog door de ogen van een angstig zesjarig Joods meisje. Klein en groots tegelijkertijd. Soms zo pijnlijk dat enkel het zicht op het einde van de scène het getoonde verteerbaar houdt. Ook cinematografisch behoorlijk sterk, met als hoogtepunt de droomachtige sfeer rond de nazistische kerstdis.

De eerste vijf minuten zijn overigens van een bizarre lugubure schoonheid die gevoelsmatig de hele holocaust vat.

Verdient misschien wel de volle score.

Een Joods meisje overleeft een massagraf en verstopt zich in een gebouw waarvan ik denk dat het het gemeentehuis is; kenmerkend aan de film is dat zuiver het perspectief van het meisje wordt gegeven en er niets wordt uitgelegd. Vervolgens zien we de hele film lang hoe het meisje ontberingen – dorst, honger, kou, eenzaamheid – doorstaat en daarin behoorlijk inventief blijkt (en in de huiskat vindt ze ook wat gezelschap). Dat maakt de film in essentie de zoveelste overlevingsfilm – zoals bv. Arctic (2018) - MovieMeter.nl – maar deze film is duidelijk een artistieke filmhuisfilm in plaats van een spannende Hollywoodfilm: er is geen noemenswaardige dramatische ontwikkeling of ontknoping maar de beelden en muziek zijn mooi althans indringend (en erg artistiekerig). De film toont effectief hoe het meisje als een dier moet (over)leven met de nodige onsmakelijke beelden (al eet ze uiteindelijk niet ook de dode ratten op omdat ze een beter idee heeft) en tegen het einde zit ook een surrealistisch uitziend feest (waardoor je je afvraagt of het meisje aan het hallucineren is geslagen).

Een mooie, bijzondere film. Ik houd vaak niet van oorlogsfilms, maar deze spreekt mij erg aan qua uitvoering en verhaal. Ik vind dat het meisje ontzettend goed speelt. Erg knap en indrukwekkend. Er gebeurt niet heel veel in de film, er gebeurt veel van hetzelfde, waardoor ik het wel een beetje moeilijk vond om constant geboeid te blijven. Toch vrij sterk, wat mij betreft. Een 7. 3,5*

niet mijn type film.....zelden zo een hoog gerankte film bekeken die mij zo tegenviel

zonder van de tijd

Zonder meer knap gemaakt. De openingsscene duurt (te) lang, maar gelukkig is het geen voorbode voor de rest van de film. Ik snap dat sommige de film saai en traag vinden. Dat is de film eigenlijk ook. Maar toch. Je leeft mee met het meisje. Het is spannend. Het is een herhaling van zetten, maar dat weet je pas ná de zet. Dat is de spanning die het meisje elke avond voelt. En wij als kijker ook. Het is indrukwekkend hoe ver iemand gaat om te overleven. De besluiten die je moet nemen. Het besef dat één fout fataal kan zijn. Waarom toch geen 4 of 5 sterren? Misschien smaak. Misschien het einde. Misschien toch het gebrek aan dialoog. Of het gebrek aan verhaal. Een knap gemaakte film, maar het moet 'je ding' zijn en je zult er zeker niet vrolijk van worden. Wel vol universele thema's. 3 Sterren dik verdiend, maar ik snap de 1 en 5 sterren ook.

Sterke film over een meisje dat ondergedoken leeft in de schouw van een school. Rauw en authentiek lijkt het me. Zeer eentonig ook, want buiten je stil houden en de tijd te doden zonder te veel lawaai te maken, kan e niet doen. Of toch, de dagelijkse zoektocht naar voedsel, drinken of kledij zorgt ervoor dat ze steeds inventiever moet zijn.

Een film ook waarbij beelden en daden meer zeggen dan woorden. Anna's war is een doordringend portret van een overlever die zich elke dag moet heruitvinden, niet wetende wat de volgende dag zal brengen of hoe lang het nog zal duren.

In mijn ogen alles behalve een saaie film, maar veel gebeurt er inderdaad niet. Dit is een mooie typische filmhuisfilm. Toch wel de moeite om eens te zien. Sterke rol ook van het meisje.

Het is mij een raadsel hoe mensen deze film saai kunnen vinden. Kennelijk hoort dat bij onze tijd: het moet snel, er moet actie zijn. Mensen kunnen het zich niet voorstellen, een leven waarin niets gebeurt. Wel, in deze film gebeurt van alles. Het meisje zwerft door het gebouw waar ze zich schuil houdt om aan drinken en voedsel te komen. Ze zit overigens niet in een nis, maar bovenin in een schouw. En maar hopen dat niemand een vuurtje gaat stoken. Eén keer kijkt een klein jongetje naar boven en zegt: er zit daar een meisje. Niemand luistert....

Ik heb op het puntje van m'n stoel gezeten om te kijken naar de overlevingsdrang van dat meisje. De openingsbeelden van deze betrekkelijk korte film komen wel binnen, al weet je even niet waar je naar kijkt. Zo gruwelijk was het dus. De film eindigt wat abrupt.