Tully (2018)

Een film over moederschap, postnatale depressie en baby’s is niet bepaald een film die ik normaal gesproken zou willen zien, maar de recensies van de kranten waren positief en Juno (2007) - MovieMeter.nl (van dezelfde regisseur) vind ik een hilarische film, dus besloot ik de film een kans te geven. Welnu, er zitten een paar leuke grapjes in de film maar ik geloof niet dat de film het van z’n humor moet hebben (en op dat gebied haalt de film het sowieso niet bij Juno). De film is veel meer een origineel drama met volgens mij als belangrijkste thema ‘verandering’: hoe kunnen we accepteren dat ons lichaam en ons leven verandert, hoe willen we veranderen (wat zijn onze dromen, wat is goed voor ons om te zijn) en hoe willen we dat de ander is (als we van iemand houden dan willen we juist niet dat de ander verandert of afscheid neemt omdat die ander een nieuwe fase in zijn leven wil beginnen).

Qua dat thema van verandering wordt in de film een vraag gesteld die mij sterk deed denken aan eenzelfde vraag die Socrates stelt in een dialoog van Plato: als je van een schip elke plank vervangt, is het dan een nieuw schip geworden? Socrates/Plato wilde met die vraag het standpunt van de materialistische filosofen weerleggen: materie is niet hetgene wat iets maakt tot wat het is maar het antwoord op de vraag wat iets is - de vraag naar de identiteit van iets of iemand - moet worden gezocht in wat het doet c.q. wat zijn functie (of ‘vorm’ of Idee) is. Wij weten inmiddels dat (bijna) alle cellen van ons lichaam worden vervangen gedurende ons leven: toch menen wij dat wij dezelfde persoon blijven (je zou kunnen zeggen dat ons lichaam verandert maar dat onze ziel – iets immaterieels wat ons tot een bepaald persoon maakt – niet verandert). Deze discussie is ook belangrijk met betrekking tot robotten en kunstmatige intelligentie: als we een robot kunnen maken die kan denken en handelen zoals wij denken en handelen, is er dan ook niet sprake van intelligentie (of zelfs een ziel), ook al bestaat een robot uit siliconen e.d. dus uit geheel ander materiaal dan waar wij uit bestaan, zodat het antwoord op de vraag wat denken of wat de ziel is moet worden gezocht in wat het doet in plaats van uit welk materiaal (uit welke atomen) het bestaat? Overigens, in de film wordt niet over deze vragen gefilosofeerd maar lijkt simpelweg het typisch moderne en dus opnieuw het materialistische standpunt gehanteerd: ons lichaam en dus wijzelf veranderen voortdurend. Elke ochtend worden wij in die zin opnieuw geboren, want we zijn niet meer dezelfde als die we de avond ervoor waren toen we gingen slapen.

PS. De moderne filosofie (en misschien ook het boeddhisme) kent ook een idealistische variant op het thema van de constante verandering: als wij ons zelfbewustzijn of denken zijn, dan zijn we onze gedachtestroom die constant verandert zodat we elke seconde iemand anders worden. Het is dan zoals Heraclitus’ rivier: we kunnen niet twee keer in dezelfde rivier stappen (want de stromende rivier is geen twee tijdstippen dezelfde gebleven).

Als drama dat ons levenslessen wil meegeven – we veranderen nu eenmaal, zoals dat ons lichaam niet meer strak blijft na een bevalling en dat een leven als moeder beter saai is om de kinderen regelmaat te geven tot en met dat we elkaar moeten loslaten om een nieuwe fase in ons leven te kunnen beginnen – is de film aardig en geslaagd, maar geen film die veel impact op me heeft gemaakt.

Charlize Theron schittert als Marlo, de vermoeide moeder van twee met een derde op komst. Haar echtgenoot [Ron Livingston] werkt overdag en het irrationele gedrag van zoon Jonah [Asher Miles Fallica] werkt Marlo regelmatig op de zenuwen. De slapeloze nachten na haar bevalling doen haar besluiten om, op advies van haar broer, een 'night nanny' in te huren. Tully [Mackenzie Davis] weet snel Marlo's vertrouwen te winnen en die bloeit langzaam maar zeker weer op.

Veelvuldig omschreven als 'een ode aan het moederschap', maar de film gaat veel meer over de relatie tussen Marlo en Tully en ouderschap in het algemeen - vader draagt ook zijn steentje bij aan de opvoeding van de kinderen. De twist op het einde is overbodig, gekunsteld en, veel erger nog, nietszeggend. Het enige effect van die twist is dat het (net als bijvoorbeeld The Sixth Sense en The Usual Suspects) veel van het voorafgaande ontkracht. Ik houd er niet van langdurig voorgelogen te worden, dus dat is een groot minpunt. Maar Theron en Davis zijn geweldig en er zijn veel sterke momenten.

Een fijne en verrassende film, met een sterke rol van Charlize Theron. Het zou mij niet verbazen, al is het nog vroeg, als zij voor haar hoofdrol een oscarnominatie in de wacht sleept. Aanvankelijk twijfelde ik of ik deze film zou gaan zien, omdat ik vreesde een gezapige gezinsfilm voorgeschoteld te krijgen. Verre van dat, zo bleek. Los van de heerlijk bijtende humor heeft deze film ook een verrassende twist, die alles wat je ervóór hebt gezien in een ander perspectief plaatst. Knap gedaan.

Een film die even op gang moest komen voor mij maar je daarna als kijker het verhaal weet in te trekken. Dit komt o.a. door het sterke acteerniveau van Charlize Theron maar ook zeker door haar overtuigende tegenspeelster die ik nog niet goed kende, maar Mackenzie Davis was de juiste keuze! Denk hierbij ook nog eens de sfeervolle muziek die voor de verandering wel eens goed paste en scènes versterkte in plaats van voor onnodige afleiding zorgde.

Toch staat er helaas wel iets tegen waardoor ik de film niet een heel hoog cijfer kan geven, ik was eigenlijk al bang voor deze voorspelbare twist die nergens voor nodig was sinds het moment dat Tully binnenkomt. Waarom lijkt opeens iedere hedendaagse film een geforceerde twist nodig te hebben? Leuk als het totaal onverwachts is maar in het geval van Tully had het verhaal meer indruk gemaakt zonder.

Ik snap deze beslissing niet van de regisseur, maar gelukkig had hij de rest wel goed!

Geen meesterwerk helaas, maar wel de moeite waard!
3,5*

Vandaag in het filmhuis gezien. Ik vind het een erg goede film. Ik zat al gauw in het verhaal. Het pakte mij op en nam mij mee. Het acteerwerk vind ik erg goed en de humor spreekt mij aan. Mooi beeld, en wat een leuke vrouw vind ik Mackenzie Davis. Aan het eind kwam een twist die voor mij onverwacht kwam, maar die ik ook nogal vaag vind. Het geeft wat om over na te denken, zal ik maar zeggen. Een hoge score. 4,5*

Vermakelijk maar vrij doorzichtig komisch drama, met een weinig verrassend verhaalverloop. Charlize Theron is prima in de hoofdrol en haalt alles uit de kast, maar zij kan de film net niet dat beetje extra meegeven. Regisseur Jason Reitman, wiens eerste paar films toch uitstekend waren, kan dat helaas ook niet.

Leuk drama. Het verhaal is best origineel. Hoewel het saai lijkt en het feitelijk weinig inhoud heeft, weet Reitman er best wel weer wat leuks van te maken. De film is meer drama met een kleine knipoog dan een komedie. De film verloopt vlot en de chemie tussen Theron en MacKenzie is prima. Met name Theron zet een ijzersterke rol neer. De twist op het einde is best aardig en dramatiseert de boel nog wat extra. Prima film. 3.5/4.0

Eigenlijk een klein sociaal drama wat de middelmaat ontstijgt door die onverwachte wending in de slotfase. De films van Reitman zijn tot dusverre vaak herkenbaar aan een fris, origineel basisidee, maar in de uitwerking uiteindelijk net geen top, zoals ook Tully. Het acteerwerk past ook wel binnen dat kader : Theron benadert hier haar Monster vorm, is een goede actrice maar een legende a la Streep zal ze nooit worden. Duidelijk dat ze hier alle registers open mag trekken, maar af en toe leidt het af dat deze mooie vrouw dit keer een slonzig type mag spelen, en legt ze het er in enkele momenten iets te dik bovenop De voor mij tot nu toe onbekende Davis is in de andere belangrijke rol wel een aangename verrassing, elke keer dat ze in beeld komt krijgt de film een heuse opkikker, haar aanwezigheid spat welhaast letterlijk van het doek. Meer van dit, please! Tully is alles bij elkaar toch een prent die beslist een keer gezien mag worden, maar stiekem blijf ik wachten op een ultiem meesterwerk van Reitman.

Dit is een bijzondere film. Je kunt hem niet echt in een 'hokje' stoppen. Niet dat dit moet. Maar toch. Het is geen echte drama, geen echte komedie, geen commerciële hapsnap, geen filmhuis film. Tja, wat is het dan wel? Gewoon een bijzondere film. In het begin is die wat traag en/of saai. Maar het wordt dan toch wel interessant. Charlize kan altijd zeer goed spelen. Ze zet weer een geloofwaardig type neer. De tegenspeelster sprankelde van het scherm. Leuke meid. Het einde vond ik een beetje 'vaag'. Jammer. Maar in totaliteit een aanradertje.

“I bet you have big plans. I mean, your 20s are great. They are, but then your 30s come around the corner like a garbage truck at 5:00 AM.”

Uitstekende film met geweldige acteerprestaties van Theron en Davis. Theron is een bad ass in films als Atomic Blonde en Mad Max: Fury Road, maar ik zie haar ook graag in dit soort rollen (zie Monster). Onverschrokken, maar ook niet bang om zich kwetsbaar op te stellen en een complete metamorfose te ondergaan.

Dit is een film over een vrouw met psychische problemen, die ten onder gaat aan de druk van het gezinsleven. En dan komt night nanny Davis en ziet het leven er gelijk rooskleuriger uit. De twist op het laatst kwam toch nog als een verassing, en het laat zien hoe Tully uiteindelijk op haar eigen manier weet om te gaan met haar problemen en het drukke gezinsleven. Vreemd maar erg sterk, regisseur Reitman en scriptschrijver Diablo Cody hebben weer een pareltje afgeleverd.

Pregnant drama met een creatieve twist over een moeder, die voortdurend tegen haar psychische limieten zit te hikken. Een ‘night nanny’ brengt van lieverlee uitkomst.

Ongegeneerd zet Charlize Theron haar rol van tobbende moeder neer. Zij kan dat geen ander. Haar tegenspeelster Mackenzie Davis zorgt met een frisse vertolking voor het nodige evenwicht in het verhaal. Een uitstekende, leerzame film over de vaak verborgen lasten van het moederschap.

Ik vond het echt een goede film. Vraag me nog steeds af of Tully er ook echt was, of dat het de verbeelding van de moeder was omdat ze oververmoeid was en ze het dus ook allemaal zelf deed. Ik twijfel nog steeds... Nog maar een tweede keer kijken dan hahah

Mooie film over de verborgen lasten vh moederschap. Absoluut geen komedie. Charlize T speelt de uitgeputte moeder uitstekend. Goed einde ook, die geeft de film net dat beetje extra.

Wat is die Charlize Theron toch een heerlijke actrice.

Ook deze rol van een verslonste moeder weet zij naar een hoger niveau te tillen.

Het verhaal kabbelt een beetje voort, maar is tegelijkertijd een mooie vertelling over een vermoeiend en uitdagend moederschap.

De twist aan het einde geeft de film net dat beetje extra.

Goeie film waarin een moeder van twee kinderen en een pasgeboren baby hulp krijgt in de nachtelijke uren. De film belicht op een niet te zware (en ook niet bepaald subtiele) manier de negatieve kanten van het moederschap. De plot-twist à la The Sixth Sense zag ik al wel aankomen, maar past verhaaltechnisch uitstekend. Charlize Theron zet een goeie en ook wel moedige rol neer als het titelpersonage. Met gemak 3.5 sterren.

Een goeie film, zeker als je in de doelgroep "been there done that" past. Heel herkenbaar en dus ook niet verrast dat ze zich dingen in heeft gebeeld die niet echt waren. Goed om deze kant van het moederschap én vaderschap ook eens te belichten.

Lekkere reclame voor zwangerschap en kinderen krijgen deze film, maar misschien dat er ergens moeders zijn die zich hierin herkennen.

Sowieso fantastische rol van Charlize Theron die weetikveel kilo aankwam.

En een plottwist die erg goed is, maar maybe met iets meer impact gebracht mocht worden.

Charlize Theron had er heel wat voor over om deze rol te vertolken en ze gaat er dan ook volledig in op en zet met veel verve het beeld neer van een overspannen, depressieve moeder, aan haar taken overgelaten door haar partner en die uiteindelijk haar levenslust heeft verloren aan een onverschillige, kritische, bijna cynische kijk op het leven.

Goed bedoelde film om het belang, waarde en ondersteunig van het moederschap te onderlijnen.

Echt prima dit. Vond in tegenstelling tot sommige anderen hier juist het komische aspect van Tully erg geslaagd. Het zijn niet zozeer grappen die worden gemaakt, maar vooral grappige situaties die worden gecreëerd. Mackenzie Davis die gelukzalig glimlachend vanaf een halve meter afstand zit toe te kijken hoe Theron borstvoeding geeft, dat soort dingen, gneh. Het drama is ook niet slecht hoewel ik verwachtte dat het ontluisterender zou zijn, nu blijft het redelijk binnen de normale spreiding volgens mij qua uitbeelding van hoe het moederschap beleefd wordt. De twist doet het prima maar verandert verder voor mij weinig aan de film, positief noch negatief. Voor Theron heb ik wel respect, toch kan je je afvragen of het niet logischer is om een actrice te casten die van zichzelf die lichaamsbouw heeft (het antwoord is ja, dat is logischer, maar men zal wel bang zijn dat het publiek dan wegblijft).

Best aardig.

Charlize Theron draagt deze film met verve en is toch een naam geworden waarvoor ik een film zou zien. Het is trouwens ook goed om te zien dat ze genoeg variatie in haar rollen legt: het ene jaar duikt ze op in actiefilms als Atomic Blonde en Fate of the Furious, dan weer kruipt ze in de rol van uitgeputte moeder, waarvoor ze toch redelijk wat kilo's heeft gepakt.

Jason Reitman houdt zijn film bovendien redelijk frivool, en ook qua speelduur maakt hij de juiste keuze. Van de finale ben ik minder kapot. Dan hou ik meer van de cynische, leven-zoals-het-is-taferelen waarmee dergelijke films beginnen.

3

Alleraardigste film. Niet zozeer een vergezochte twist maar een prachtig pleidooi voor Geloof in eigen kracht.

Fijne rustige film over het moederschap en hoe zwaar het kan zijn met een huilbaby. Het is wellicht een gevoel die vele moeders herkennen bij het zien van deze film. Ook de relatie met de echtgenoot raakt wat in een sleur al vond ik hier de man wel erg apathisch en gezien het script een vrij zwakke rol neerzetten.

Prima rol wel van Theron die prima gestalte geeft aan een leeggezogen moeder, dat mag je zowel letterlijk als figuurlijk nemen. De hulp van de assertieve nachtnanny is dan ook welgekomen. Leuke wegkijker, vrij boeiend de gehele film door ondanks het feit dat er niet zo heel veel gebeurt. Geen wereldfilm, maar ook zeker geen tegenvaller. Mooi!

Vond het geen goeie film. Heel lang gebeurd er niets tot het plot. Dit plot laat veel onduidelijk. De boodschap die de film mij gaf is ‘neem geen kinderen’.

Op goed geluk deze eens bekeken en was eigenlijk wel aangenaam verrast door deze film. Het kwam allemaal erg realistisch over, dikke pluim voor Charlize Theron. Het verhaal was ook wel boeiend en ook wel herkenbaar voor ouders. Verder was de speelduur goed, niet te lang en niet te kort.

De film had nog een verrassend einde, ik had het eigenlijk niet zien aankomen.

Vond het wel een aanrader.

De combinatie van regisseur Jason Reitman en scenarioschrijfster Diablo Cody heeft de eigenaardige neiging om beloftevol te knetteren, maar nooit tot een explosieve dreun te komen. 'Tully' (2018) belooft een heleboel met een spervuur aan spitsvondige dialogen en een heerlijk absurdistische opzet. Bij huismoeder Marlo (Charlize Theron) bekruipt het gevoel dat er met de geboorte van haar derde kind iets van het leven aan haar voorbij is gegaan. De stressvolle monotonie van alledag: een oneindige stroom poepluiers en huilsituaties, een probleemzoontje met verschillende etiketjes en een echtgenoot die beduidend meer tijd besteedt aan zijn Xbox dan aan de kinderen. Haar vermogende broer ziet hoe Marlo lijdt aan het moederschap en doet hen een zogenaamde 'night nanny' cadeau, dat is een kindermeisje speciaal voor in de late uurtjes. Tegen haar gevoel in gaat Marlo overstag en belt een nachthulp.

Het aardige aan 'Tully' (2018) is dat het in grote lijnen het patroon volgt van erotische thrillers over een nachtelijke indringer in een gezin. Of hoe de feeërieke Tully (Mackenzie Davis) wel erg gewillig is om dingen uit handen te nemen die ver buiten haar takenpakket liggen. Ze mengt zich met haar jeugdige enthousiasme steeds explicieter in de huwelijkse spanningen van haar nieuwe werkgevers. Een baby is makkelijk stil te krijgen, maar uit elkaar gegroeide volwassenen zijn toch moeilijker te voorzien in hun emotionele behoeftes. Misschien is het geestigste van alles dat de inmenging van dit nachtkindermeisje weinig reuring of ophef veroorzaakt, terwijl het vrij snel duidelijk is dat er 'iets' niet klopt aan het geheel. Wat wil die nachtelijke aanwezigheid eigenlijk? Heeft ze voyeuristische of exhibitionistische motieven, of ontvouwt er zich een rechtlijniger wraakplot?

Maar ook deze Reitman/Cody blijft een smeulend niemendalletje dat de eigen potentie niet waar kan maken. Zonder weg te geven hoe of wat, maar een symbolisch geladen plotwending geeft hoegenaamd gestalte aan het fenomeen postnatale depressie. Eigenlijk had de film tot op dat punt zulke geforceerde spielerei niet nodig, want op zichzelf zet Charlize Theron een prima performance neer als getormenteerde hoofdpersoon die een karaktertransformatie doormaakt. Hier had echter zoveel meer ingezeten als het bij de kern was gebleven en niet een magisch-realistisch pad was ingeslagen.

Ik vond dit een hele fijne film. Reitman is een regisseur die vaak wel de juiste toon vindt in gezins- en familieperikelen, ook hier weer. Net de juiste beelden tonen, niet te veel drama, echt een sfeerschets maar zeer levensecht. Ook vooral de relatie tussen een zeer sterke Theron en de in zijn afwezigheid goed voelbare Livingtston is zo mooi neergezet. De liefde is misschien wat uitgeblust en ze leven wat langs elkaar heen, maar dat is het dan ook. Geen grote ruzies of problemen, zoals wel meer stellen leven. Verder is de frisse Davis daar een goede aanvulling op. Visueel sfeervol, fijne muziek en goed qua tempo. Af en toe wat voorspelbare paden qua opbouw, maar echt de pret mag het niet drukken. Die twist aan het eind maakt de film op punten volledig anders, en had ook niet gehoeven van mij (ook al is die vrij essentieel voor hetgeen met wil vertellen) maar dat doet geen afbreuk aan de ervaring verder van hetgeen daarvoor werd getoond. 4,0*.

Vrij gezapige film waarin drama overheerst en de humor ver was te zoeken of kwam die bij mij

in ieder geval niet als zodanig over. Nog meer als in Monster werd er voor de rol door actrice

Theron de nodige kilootjes bij gegeten. Moedig, vooral wanneer je vooraf weet dat de inhoud

van de film op zich weinig bizonder is of in ieder geval minder dan bij Monster waar de inhoud

op voorhand meer aanlokt voor een groter publiek.

Theron acteert wel goed, en de groeiende wisselwerking tussen haar en Mackenzie Davis als

Tully is ook weinig op aan te merken. Toch lijdt de film aldoor aan een bloedeloosheid met

de verveling om de hoek. En komt de film alsmaar zonder overtuiging wankelend maar niet

uit de verf. Niet een mispeer, maar ook niet meer dan middelmatig.

Ik denk dat mijn vrouw deze film uitgekozen had. We hebben er ook samen naar gekeken. Het is niet het soort onderwerp voor een film waar ik nou enthousiast voor wordt. Toch vind ik het dan ook wel weer prima om daar samen naar te kijken. Een moeder van drie kleine kinderen is bijna uitgeput van die kinderen en dan zorgt haar broer er voor dat er een kindermeisje komt. Dit is een heel bijzonder meisje dat er ook daadwerkelijk voor zorgt dat het gezin er inderdaad weer bovenop komt. En ik moet ook zeggen dat de film lange tijd heel veelbelovend was. Ik was het grootste deel van de film heel benieuwd hoe het zou gaan aflopen. Iedere keer werden er weer nieuwe lijntjes uitgezet die een bepaalde verwachting schepten over het vervolg van de film. Maar juist daar ging het uiteindelijk toch mis. Al die verwachtingen werden toch niet waargemaakt en dat gaf mij een heel onbevredigend gevoel. Is het dan mijn schuld dat ik te hoge verwachtingen kreeg van de film of is de film uiteindelijk toch goed genoeg zoals hij is? Twee en halve ster dus maar. Het nadeel van de twijfel omdat er teveel verhaallijntjes uitgezet werden die niet afgemaakt werden.

Als ik andere commentaren lees heb ik de film kennelijk niet goed meegekregen. Het argument dat de moeder in een postnatale depressie zat en ze van daaruit het kindermeisje had gefantaseerd komt bij nader inzien heel geloofwaardig over. Ik heb het er tijdens het kijken alleen niet uitgehaald. Al viel me wel op dat haar man haar als meisjesnaam Tully opgaf. En dat was ook de naam van het kindermeisje. Dat vond ik inderdaad wel raar, maar toch ging er geen belletje rinkelen bij me.

(Gezien op 03/07/2020)

Drie kinderen die je helemaal opeisen, een afwezige man, een baby. En dan is er Tully, de nachtnanny.

Een heel fijne film met Charlize Theron als moeder Marlo. Een film zonder mager einde. Man en vrouw vinden elkaar weer terug. Is het niet dat waarop het aankomt in het leven: van elkaar houden? (Enig probleem ... het moet van beide kanten komen.)

Als iemand tegen jou zegt dat hij of zij gewoon bij jou wil zijn (zegt het zoontje tegen zijn mama), dan is dat toch de max!

Ik had er geen moeite mee dat nevenverhalen niet verder werden uitgewerkt.

Het eerste half uur is niet bepaald reclame voor het moederschap, haha. De zwarte, quirky humor had best wat toegevoegde waarde. Eenmaal bij de dramatische kern van de film aangekomen vond ik het echter niet zo heel bijzonder meer. Wel een meer dan prima rol van Theron.

Ik heb me uitstekend vermaakt met Charlize Tully. Theron acteert goed, is bij vlagen grappig en durft zich helemaal te laten gaan. Heb blijkbaar niet goed op zitten letten en snapte daardoor het einde niet meteen. Nadat ik bovenstaande reacties had gelezen heb ik het einde nog een keer opgezet. En verrek, dan valt het kwartje!