Tully (2018)

Vanaf 10 mei in de bioscoop (The Searchers)

Oef, veel herkenbaars in die trailer. Wordt een mooi filmpje dit.

'Tully'; Review: Charlize Theron Is Fearless as a Beleaguered Mom - Variety

"'s Nachts opstaan om macaroni te eten": hoe Charlize Theron 23 kilo bijkwam voor haar nieuwe rol | HLN.be

Macaroni gaat er altijd wel in zou je denken

Mackenzie, Mackenzie, wat ben je toch geweldig.

Zojuist gezien in de bioscoop. Overtuigende toch wel realistische film, die niet saai is, en met een erg onverwacht einde.

Aanrader! Zeker ook door de relatief korte tijd is het erg goed te doen.

Een film over moederschap, postnatale depressie en baby’s is niet bepaald een film die ik normaal gesproken zou willen zien, maar de recensies van de kranten waren positief en Juno (2007) - MovieMeter.nl (van dezelfde regisseur) vind ik een hilarische film, dus besloot ik de film een kans te geven. Welnu, er zitten een paar leuke grapjes in de film maar ik geloof niet dat de film het van z’n humor moet hebben (en op dat gebied haalt de film het sowieso niet bij Juno). De film is veel meer een origineel drama met volgens mij als belangrijkste thema ‘verandering’: hoe kunnen we accepteren dat ons lichaam en ons leven verandert, hoe willen we veranderen (wat zijn onze dromen, wat is goed voor ons om te zijn) en hoe willen we dat de ander is (als we van iemand houden dan willen we juist niet dat de ander verandert of afscheid neemt omdat die ander een nieuwe fase in zijn leven wil beginnen).

Qua dat thema van verandering wordt in de film een vraag gesteld die mij sterk deed denken aan eenzelfde vraag die Socrates stelt in een dialoog van Plato: als je van een schip elke plank vervangt, is het dan een nieuw schip geworden? Socrates/Plato wilde met die vraag het standpunt van de materialistische filosofen weerleggen: materie is niet hetgene wat iets maakt tot wat het is maar het antwoord op de vraag wat iets is - de vraag naar de identiteit van iets of iemand - moet worden gezocht in wat het doet c.q. wat zijn functie (of ‘vorm’ of Idee) is. Wij weten inmiddels dat (bijna) alle cellen van ons lichaam worden vervangen gedurende ons leven: toch menen wij dat wij dezelfde persoon blijven (je zou kunnen zeggen dat ons lichaam verandert maar dat onze ziel – iets immaterieels wat ons tot een bepaald persoon maakt – niet verandert). Deze discussie is ook belangrijk met betrekking tot robotten en kunstmatige intelligentie: als we een robot kunnen maken die kan denken en handelen zoals wij denken en handelen, is er dan ook niet sprake van intelligentie (of zelfs een ziel), ook al bestaat een robot uit siliconen e.d. dus uit geheel ander materiaal dan waar wij uit bestaan, zodat het antwoord op de vraag wat denken of wat de ziel is moet worden gezocht in wat het doet in plaats van uit welk materiaal (uit welke atomen) het bestaat? Overigens, in de film wordt niet over deze vragen gefilosofeerd maar lijkt simpelweg het typisch moderne en dus opnieuw het materialistische standpunt gehanteerd: ons lichaam en dus wijzelf veranderen voortdurend. Elke ochtend worden wij in die zin opnieuw geboren, want we zijn niet meer dezelfde als die we de avond ervoor waren toen we gingen slapen.

PS. De moderne filosofie (en misschien ook het boeddhisme) kent ook een idealistische variant op het thema van de constante verandering: als wij ons zelfbewustzijn of denken zijn, dan zijn we onze gedachtestroom die constant verandert zodat we elke seconde iemand anders worden. Het is dan zoals Heraclitus’ rivier: we kunnen niet twee keer in dezelfde rivier stappen (want de stromende rivier is geen twee tijdstippen dezelfde gebleven).

Als drama dat ons levenslessen wil meegeven – we veranderen nu eenmaal, zoals dat ons lichaam niet meer strak blijft na een bevalling en dat een leven als moeder beter saai is om de kinderen regelmaat te geven tot en met dat we elkaar moeten loslaten om een nieuwe fase in ons leven te kunnen beginnen – is de film aardig en geslaagd, maar geen film die veel impact op me heeft gemaakt.

Kwam deze vraag nou wel letterlijk in de film voor? Ik heb het in de afgelopen weken ergens gehoord, maar nu weet ik niet meer of het in deze of een andere film was.

Mooie beschouwing trouwens.

Ja, de vraag komt letterlijk in deze film voor. Daarom moest ik meteen aan Plato denken want die gebruikt precies hetzelfde voorbeeld van het schip waarvan het materiaal stap voor stap wordt vervangen.

Dank voor het compliment: ik probeer soms mijn gebruikersnaam eer aan te doen.

Mackenzie is inderdaad erg fijn, heerlijke vrouw om naar te kijken en hier speelt ze de stralende Tully ook wonderwel, goed gecast wat mij betreft. Met uitzondering van het stralen, kunnen we dat zonder problemen ook zeggen van Charlize Theron, die andermaal laat zien wat ze kan. En ze kan het, wát een fenomenale rol weer. Fearless. Zou me niet verbazen als dat tot een aantal nominaties leidt. Ze verdient die in ieder geval wel.

Ik was niet de grootste fan van Juno, maar dit script van Diablo Cody beviel me een stuk meer. De humor werkte, maar vooral ook de empathie met Charlize. Wat snappen we haar goed... Ik althans wel.

3.7*

Deze film kun je samenvatten als FightClub voor mama's.

Je ziet het wel een beetje aankomen maar mist de impact van de film tussen spoilertags.

Charlize Theron schittert als Marlo, de vermoeide moeder van twee met een derde op komst. Haar echtgenoot [Ron Livingston] werkt overdag en het irrationele gedrag van zoon Jonah [Asher Miles Fallica] werkt Marlo regelmatig op de zenuwen. De slapeloze nachten na haar bevalling doen haar besluiten om, op advies van haar broer, een 'night nanny' in te huren. Tully [Mackenzie Davis] weet snel Marlo's vertrouwen te winnen en die bloeit langzaam maar zeker weer op.

Veelvuldig omschreven als 'een ode aan het moederschap', maar de film gaat veel meer over de relatie tussen Marlo en Tully en ouderschap in het algemeen - vader draagt ook zijn steentje bij aan de opvoeding van de kinderen. De twist op het einde is overbodig, gekunsteld en, veel erger nog, nietszeggend. Het enige effect van die twist is dat het (net als bijvoorbeeld The Sixth Sense en The Usual Suspects) veel van het voorafgaande ontkracht. Ik houd er niet van langdurig voorgelogen te worden, dus dat is een groot minpunt. Maar Theron en Davis zijn geweldig en er zijn veel sterke momenten.

Juno (2007) was hilarisch en daar houd ik niet van, maar wel van Juno. Dus met een open houding deze nieuwe Jason Reitman gaan zien en dat had ik beter niet kunnen doen. Waarom toch alles uitvergroten in Amerikaanse films? Ondertussen weet ik het antwoord: omdat alles uitvergroot is in Amerika vanuit Europees perspectief. Daar is het allemaal normaal. Ik kan er niet meer zo goed tegen.

Een fijne en verrassende film, met een sterke rol van Charlize Theron. Het zou mij niet verbazen, al is het nog vroeg, als zij voor haar hoofdrol een oscarnominatie in de wacht sleept. Aanvankelijk twijfelde ik of ik deze film zou gaan zien, omdat ik vreesde een gezapige gezinsfilm voorgeschoteld te krijgen. Verre van dat, zo bleek. Los van de heerlijk bijtende humor heeft deze film ook een verrassende twist, die alles wat je ervóór hebt gezien in een ander perspectief plaatst. Knap gedaan.

Een film die even op gang moest komen voor mij maar je daarna als kijker het verhaal weet in te trekken. Dit komt o.a. door het sterke acteerniveau van Charlize Theron maar ook zeker door haar overtuigende tegenspeelster die ik nog niet goed kende, maar Mackenzie Davis was de juiste keuze! Denk hierbij ook nog eens de sfeervolle muziek die voor de verandering wel eens goed paste en scènes versterkte in plaats van voor onnodige afleiding zorgde.

Toch staat er helaas wel iets tegen waardoor ik de film niet een heel hoog cijfer kan geven, ik was eigenlijk al bang voor deze voorspelbare twist die nergens voor nodig was sinds het moment dat Tully binnenkomt. Waarom lijkt opeens iedere hedendaagse film een geforceerde twist nodig te hebben? Leuk als het totaal onverwachts is maar in het geval van Tully had het verhaal meer indruk gemaakt zonder.

Ik snap deze beslissing niet van de regisseur, maar gelukkig had hij de rest wel goed!

Geen meesterwerk helaas, maar wel de moeite waard!
3,5*

Tully net gezien en normaal heb ik films zo door maar hier even de weg kwijt..

Kan iemand wat dingen verhelderen zonder dat ik mij dom blondje voel ?

A) Hoezo zegt de man van Marlo in het ziekenhuis dat ze Tully heet? Zo heet de nanny toch?

B) Hoezo zien we de stap avond nog een keer zonder nanny?

Dank alvast voor een reactie!

Ik vrees dat je de clou echt finaal hebt gemist, Cat48. Marlo is Tully. Er waren nooit twee vrouwen.

Okay. Ja dat vermoeden had ik al. Dank voor je reactie. Maar uh, een beetje geforceerd en vaag is de ontknoping wel toch? Tenminste van mij had het niet gehoeven. De film was prachtig hoe hij was, laat gewoon een plot, niet nodig.

De film was mooi zoals de film was, de twist was totaal overbodig en voorspelbaar.

Vandaag in het filmhuis gezien. Ik vind het een erg goede film. Ik zat al gauw in het verhaal. Het pakte mij op en nam mij mee. Het acteerwerk vind ik erg goed en de humor spreekt mij aan. Mooi beeld, en wat een leuke vrouw vind ik Mackenzie Davis. Aan het eind kwam een twist die voor mij onverwacht kwam, maar die ik ook nogal vaag vind. Het geeft wat om over na te denken, zal ik maar zeggen. Een hoge score. 4,5*

Snap de onwijs hoge beoordelingen niet helemaal, ik vond de film voornamelijk saai en komisch vond ik het al helemaal niet. Misschien is dat omdat ik geen vrouw ben en geen kinderen heb. De twist kan je ook al vrij snel raden. Het acteerwerk is dan wel weer vrij sterk, maar dat ben ik niet anders gewend van vooral Charlize Theron.

Vermakelijk maar vrij doorzichtig komisch drama, met een weinig verrassend verhaalverloop. Charlize Theron is prima in de hoofdrol en haalt alles uit de kast, maar zij kan de film net niet dat beetje extra meegeven. Regisseur Jason Reitman, wiens eerste paar films toch uitstekend waren, kan dat helaas ook niet.

Een komedie is het absoluut niet.

Melodrama is het die gezapig vooruit kabbelde maar toch niet verveelde. Het verhaal was wel goed en de acteurs ook.

Het enige dat mij mss wat stoorde dat is dat men der liet uitschijnen dat mannen het niet of nooit zwaar zouden hebben. Bv mijn pa moet niet onderdoen voor mijn ma.

Vrouwen hebben nu eenmaal vaker die nauwere band, dat verzorgen vd kleine en noem maar op dat is gewoon beter weggelegd voor een vrouw.

Ik zal alvast nooit een nieuwe man zijn of worden maar ik blijf liever alleen en vooral liefst kinderloos want int begin had ik zin na al dat gebleit om de film te stoppen, ik wordt er gek van, nu weet u meteen al reden nr1 wrm ik geen klein patatte wil .

Ik vond ook dat het einde net iets meer uitgewerkt mocht zijn.

Een 3.5 lijkt me een correcte score.

Leuk drama. Het verhaal is best origineel. Hoewel het saai lijkt en het feitelijk weinig inhoud heeft, weet Reitman er best wel weer wat leuks van te maken. De film is meer drama met een kleine knipoog dan een komedie. De film verloopt vlot en de chemie tussen Theron en MacKenzie is prima. Met name Theron zet een ijzersterke rol neer. De twist op het einde is best aardig en dramatiseert de boel nog wat extra. Prima film. 3.5/4.0

Eigenlijk een klein sociaal drama wat de middelmaat ontstijgt door die onverwachte wending in de slotfase. De films van Reitman zijn tot dusverre vaak herkenbaar aan een fris, origineel basisidee, maar in de uitwerking uiteindelijk net geen top, zoals ook Tully. Het acteerwerk past ook wel binnen dat kader : Theron benadert hier haar Monster vorm, is een goede actrice maar een legende a la Streep zal ze nooit worden. Duidelijk dat ze hier alle registers open mag trekken, maar af en toe leidt het af dat deze mooie vrouw dit keer een slonzig type mag spelen, en legt ze het er in enkele momenten iets te dik bovenop De voor mij tot nu toe onbekende Davis is in de andere belangrijke rol wel een aangename verrassing, elke keer dat ze in beeld komt krijgt de film een heuse opkikker, haar aanwezigheid spat welhaast letterlijk van het doek. Meer van dit, please! Tully is alles bij elkaar toch een prent die beslist een keer gezien mag worden, maar stiekem blijf ik wachten op een ultiem meesterwerk van Reitman.