Mandy (2018)

Dit dus.

Paar leuke ideeën, enkele mooie visuals, aardige muziek en moest soms lachen, maar merendeels gewoon strontlelijk en totaal stuurloos.

2*

Vergeet Hereditary en A Quiet Place als beste horrorfilms van het jaar, die eer gaat naar Mandy. Een simpel concept dat omhoog wordt getild door een verrassend geniale Nicolas Cage en mooi aangekleed dankzij regie en cinematografie. Zeer sfeervol met nodige kleuren, muziek en beelden. Ik ben minder vertrouwd met de oude horrorfilms in deze stijl (geef mij maar de dramahorror van oa The Exorcist of Rosemary's Baby of monsterfilms als Alien en Predator). Als ik dus moet verwijzen naar andere films denk ik aan een mix tussen Calvaire en de films van Refn. Als je de link al wil leggen natuurlijk. Indrukwekkende film en één van de betere films van het jaar.

Vreemde film, het eerste kwartier ging zo moeizaam voorbij dat ik overwoog om hem uit te zetten. Na een half uur actie, tijdens het verbranden van zijn vrouw had ik een deja vu naar Once upon a Time in the West, de harmonica scene, zeker met de indringende muziek die hierbij zat..
Daar hebben we een pluspunt. De muziek in deze film is geweldig, evenals de setting.
Van het verhaal kan ik dit dus niet zeggen, veel en veel te langzaam, en vaak ook ongeloofwaardig met de kills.

Het einde ging ook veel te gemakkelijk allemaal, en jammer genoeg zagen we de motorrijders ook niet goed in beeld.

Heerlijke psychedelische film met een mix van verschillende genres met een uitstekende Cage.

Dit is zo film waar de meningen behoorlijk uiteenlopen. Zelf vond ik dat Nicolas Cage de laatste jaren kwa films best in een neerwaartse spiraal terecht is gekomen.

Ik had van Mandy meer verwacht. Mijn inziens steunt de film te veel op hallucinante beelden en zware geluidseffecten.

Geen slechte film maar niet mijn ding.

Het basisgegeven : "Man neemt wraak op de moordenaars van zijn vrouw" heb ik wel beter gezien.

Erg vreemde wraakfilm. Deed me een kleine beetje denken aan Only God Forgives (2013). Ook met Mandy krijg je een mysterireuze bloedrode sfeer voorgeschoteld in een occulte setting.

Nicolas Cage doet het uitstekend als een op wraak beluste en tevens krankzinnige Red Miller. Een man met weinig woorden, een film ook met weinig dialogen, maar het zijn net die films die Cage op zijn lijf geschreven zijn. Red, een toepasselijke naam overigens, want haast de gehele tijd is zijn gezicht of lichaam besmeurd met bloed. Cinematografisch een mooie film die met montage, visuele effecten en decoropbouw voor een helse sfeer zorgt. Inhoudelijk stelt het allemaal niet zo heel veel voor, maar boeien doet het wel. Waanzin bij momenten, dus zeker eens de moeite waard om te aanschouwen.

Erg interessant. De film heeft een erg sterke jaren 80 vibe, niet alleen vanwege de soms oververzadigde beelden, maar met name door de hypnotiserende synthesizer soundtrack. Het plot voelt ook erg jaren 80 exploitatie gezien de hoeveelheid bloed die over het doek spat, de soms matige effecten, de kettingzagen die aan goedkope horrorfilms doen denken en gezien het passende matige acteerwerk.

Qua sfeer moest ik een beetje denken aan de serie Stranger Things, die ook die jaren 80 vibe heeft, waarbij de setting ook afgelegen is en waar er metafysische wezens rondlopen. In deze film zijn dat de bikers, die behoorlijk onmenselijk overkwamen. Maar goed, deze film gaat natuurlijk een stuk verder, voelt veel meer aan als een LSD trip, en de beelden zijn bij vlagen echt geweldig.

Perfect is het allemaal niet, maar wel een enerverende ervaring. Het begin van de film zit rond de 3,5*, maar de tweede helft tilt het geheel naar een dikke 4*.

Wanneer de end credits op het scherm rollen, realiseer ik me ineens wat voor hallucinante kijkervaring Mandy geweest is. Volledig overrompeld door de psychedelische beelden en soundtrack zit je namelijk twee uur in een filmische lsd-trip. Verder een heerlijke hommage aan de 70's/80's grindhousefilms met bitterzoete wraak als thema waarin gore niet geschuwd wordt. Overdaad baat.

Zo dit was matig... Ik moest best lachen om Cage als die weer eens een grimas tevoorschijn tovert of een oerschreeuw oefent in de badkamer- hij schmiert er ouderwets op los. Maar het was allemaal best serieus bedoeld als horror-trip. De film was een beetje als de song van King Crimson waarmee de film opent: die begint lekker sfeervol met een fijne melodie maar zodra er gezongen wordt zakt het helemaal in. Zo begint Mandy nog wel aardig en is het visueel best interessant hoewel sterk neigend naar kitsch, een beetje alsof je ronddwaalt in een hyperrealistische game waar de sterren overdreven fonkelen en elke zonsopkomst een orgie van licht en kleur is. Als eenmaal de baddies komen lijkt het even redelijk macaber te worden, op een goede manier, maar jammer genoeg transformeert Cage van een lumberjack in een kruising van Mad Max en Rambo (en smeedt hij eerst even zijn eigen wapen- ook weer zo'n game-element). Hij gaat dan helemaal los onder saaie metaldreunen terwijl de lichtcrew overuren maakt maar boeiend was het al lang niet meer. Omdat ik nog wel wat gelachen heb een kleine 2 *.

"Take a good look, you piece of human excrement! This is the tainted blade of the Pale Night, straight from the Abyssal Lair!".

Om eerlijk te zijn, toen ik de vorige film van regisseur Panos Cosmatos, zag was ik niet onder de indruk. Ja, ik vond het visueel prachtig. Ik vond de film vooral pretentieus. Echter na bijna acht jaar taal noch teken was daar 'Mandy' en ditmaal is het geen experimentele, pretentieuze film! In het begin van de film leek het er even op dat het weer dezelfde zweverige manier ging worden als dat hij deed in zijn vorige film. Het waren veruit de lastigste minuten om doorheen te komen. Het was een kwartiertje wachten maar dan begint het verhaal pas goed en word je als kijker beloond.

Daarbij zit Mandy vol verwijzingen: veel naar de 80’s, en niet alleen door het decennia waarin de film zich afspeelt. Ook zijn er niet de gebruikelijk crossfietsen of old school video-spelletjes. Nee de verwijzingen zijn vaak veel subtieler; T-shirts van Mötley Crüe en Black Sabbath, veel uit de film (en cultmagazine) Heavy Metal, Dungeons and Dragons role-play game (waar het bovenstaande citaat van is) en demonen die lijken geïnspireerd op Clive Barker's creaties. Echter er zijn veel meer verwijzingen zo is het openingsnummer Starless van King Crimson en dat is niet zomaar! Dit nummer komt van het album Red en is dus niet heel toevallig de naam van Nicolas Cage's personage. Terwijl Crimson zich laat vertalen in karmozijn, een naam voor een bepaalde rode kleur, en in deze kleur doordrenkt, de film zich regelmatig.

Natuurlijk kan je vraagtekens stellen bij de personages en hun handelingen. Hoe kon Red, T'he Chemist' (wat heerlijke kop heeft die Richard Brake toch!) vinden, stond de tijger ergens voor? Waarom was de cultleider zo geïnteresseerd in Mandy. Hoe kwam het dat de Black riders; Scabs, Fuck Pig en Dog the Dog soms bovennatuurlijke krachten hadden? Hoe kwam het dat Red wapens kon vervaardigen en blijkbaar ook wist te gebruiken? Echter gaat het niet om logica. Het gaat om een man die naar de hel afdaalt om zijn geliefde te wreken. En dat allemaal op een heerlijke elektronische score van wijlen Jóhann Jóhannsson.

Misschien had dit simpele gegeven niet over een 2 uur durende film uitgesmeerd hoefde te worden. Echter zorgt de uitvoering er nu voor dat dit niet zomaar een simpel dom wraak verhaaltje is geworden. Waarbij het acteerwerk van Nicolas Cage meer dan uitstekend scoort! Daarnaast is de film ook nog eens lekker grafisch en bloederig. Wat de film alleen maar meer ten goede komt! En oké de film was zeker geen snelle hap-slik-weg mainstream film. Maar rechtgeaarde horrorfilm-fans moeten hun vingers hier toch bij kunnen aflikken!? Regisseur Panos Cosmatos overtuigd echt goed met dit heerlijke horrorwerk en weet ditmaal mijn horrorhart ieder geval te raken!

Deze film is wel een speciale onder de horrorfilms die ik tot nu toe heb gezien. Ondanks dat ik niet meer zo van de horror ben, heb ik afgelopen week wel met bepaalde bewondering naar deze film gekeken. Hoe de scenes zijn gefilmd, de muziek, de kleuren, het lichtgebruik, de melancholie en het mystieke zijn op kunstzinnige wijze in elkaar gevlochten. De animaties tussendoor ook mooi creatief gekozen. Nicolas Cage en Andrea Riseborough spelen erg goed, knap hoe Nicolas in alle hysterie, ook aan het lachen kan maken. Wel aardig wat akelige scenes, soms door de vingers moeten kijken 🫣 Een wat trage, maar een spannende en artistieke film. Zeker het kijken waard!

Eum, ik... ja.

Een psychedelische trip met veel kleurtjes en filters op het scherm. Verder enorm trrrraaagggg … Het is pulp maar van de slechte soort. Het is erover dat dit verhaaltje 2 uur van het leven van de kijker in beslag moet nemen. Het is een horrorfilm maar het wordt nergens spannend, I couldn’t care less what happened to Mandy. Het is fijn dat het zich afspeelt in 1983 maar de horrorpulp van toen was van een veel hoger niveau en ook geloofwaardiger in zijn ongeloofwaardigheid. Van deze Mandy geloof ik geen bal. Nochtans geeft Cage best een goeie performance, dus aan hem ligt het niet. Het is het geheel dat niet werkt voor mij. Het beste moment vond ik dan nog de opening credits met de song van King Crimson eronder.

Deze Mandy was plots op mijn radar verschenen door een mooie notering in de top 250 van de 21e eeuw die hier georganiseerd werd, maar ik kan er erg kort over zijn. Het is absoluut mijn ding niet. Visueel was het allemaal te overdreven dat ik zowaar bijna hoofdpijn kreeg van het kleurgebruik. Verder stelt het verhaal niets voor, maar dat zal ook niet de bedoeling geweest zijn van de regisseur. Van enige spanningsboog is ook niets te merken en het hele religieuze sekte gedoe had ook maar weinig toegevoegde waarde, wat resulteerde in veel onzinnig gepraat. Bovendien duurt het ook nog eens ontzettend lang, wat makkelijk in 80-90 minuten had gekund en over de 'acteerprestaties' ga ik zelfs niet beginnen.

1*