Domino (2019)

Ach.

"Het jaartje teveel" zullen we maar denken. Het is alweer een aantal jaar geleden dat De Palma nog wat van zich liet horen. Nu is laten horen relatief, want deze film lijkt niet echt veel aandacht naar zich toe te trekken. Uiteindelijk ook niet zo verwonderlijk als je kijkt naar het resultaat.

Het ik goedkope shlock geworden. Nu ben ik al niet de grootste De Palma fan, maar een bepaalde basiskwaliteit kon je hem toch niet ontzeggen. Die lijkt nu ook compleet verdwenen. Wat rest is een ultraflauw thrillertje zonder spanning, zonder sfeer. Visueel erg matig, soundtrack vooral nietszeggend en de "schokkende" scenes missen alle impact

Acteerwerk is ook belabberd, het plotje slaat nergens op, zeker niet het vervelende drama dat er steeds bijgesleept wordt. Het is dat het uiteindelijk een korte film is met genoeg tempo, dat is het enige wat deze Domino nog een beetje op de been houdt. Maar da's niet meteen waar je een film voor kijkt natuurlijk.

1.5*

Drie sterren geschonken uit respect voor de oude meester, maar besef dat dit rijkelijk veel is. Meer een stijloefeningetje dan een serieus te nemen misdaadfilm, deze ongemotiveerde europulp. Lang geleden dat Brian De Palma een echt goede film heeft geleverd, daarvoor moeten we terug naar de nineties eigenlijk. Domino duurt kort genoeg om je er niet erg aan te storen en kent een aantal mooi langzaam opgebouwde momenten van spanning, maar het verhaal hangt als los zand aan elkaar, waardoor je bij de plotseling opduikende aftiteling met een hoop vragen blijft zitten. Holland spreekt een woordje mee door de vermoeid ogende Carice(game of thrones collega Coster-Waldau lijkt trouwens ook weggelopen uit een wassen museum) maar ook omdat er ergens halverwege een bijzonder gewelddadige aanslag wordt gepleegd tijdens een filmfestival te Amsterdam. Desondanks geen aanrader, helaas.

Jammie, wat een heerlijke euro-hutsepot van kwelgeest De Palma! De Palma geeft die ergerlijke bureaucratische elite van het Luxemburgplein lik op stuk: de personages bevinden zich in een kluwen van procedureel gehakketak, 2/3 van de film bestaat uit lijzige administratieve telefoongesprekken, het is vaak onduidelijk in welk land de film zich afspeelt en de Europese personages drukken zich allen uit in een veramerikaniseerd jargon. Verhofstadt en zijn acolieten zouden trots zijn om dergelijke identitaire verwarring en taalkundige verschraling te veroorzaken! Natuurlijk is deze film volslagen kut en mislukt, maar ik had het niet anders willen zien. Niets zo fijn als de eigenzinnige spreidstand van De Palma, meesterautist en meesterstilist die omwille van zijn lastig karakter of temperament steeds in conflict komt met producers, waardoor het eindresultaat zeker niet aanvoelt als een feilloos esthetisch hoogstandje, maar een soort eigenaardige lofzang op DTV thrillers uit de jaren '90 met Tom Berenger. Doorspekt met allerlei mooie Hitchcock verwijzingen natuurlijk, zoals de evocatie van de Zuid-Franse daktegeltjes van To Catch a Thief. Heel ontroerend moment. Maar ook voor iemand die geen hipster cynicus is, heeft deze film wel wat te bieden. Zo lijkt de stijl van De Palma intrinsiek vervlochten met het idee van de productionele mislukking. De enorm bombastische opbouw en tergende suspense van het slot wordt plots onderbroken door... een anti-climax. Maar dit gevoel van gebrek aan verwezenlijking correspondeert als gegoten met de stijl van De Palma, die temporele spelletjes speelt, in één zelfde scenes de emotionele belevingswerelden van verschillende personages gelaagd in beeld brengt, waardoor het voor de kijker onduidelijk is wat 'real time' nu moet voorstellen. Elk De Palma personage lijkt gevangen door schuldgevoel, door schaamte en hoopt een eerder trauma te herstellen, waardoor elke deus-ex-machina zoals het einde ook heel wrang en nep-idyllisch aanvoelt. Ga nog niet meteen op pensioen, ome Brian, ik verwacht nog minstens één uitmuntend fiasco van jouw makelij.

Redelijke film waarin een agent de dader probeert op te sporen die zijn partner heeft vermoord. Op zich is het magere verhaaltje niet het grootste probleem, dat zijn vooral de ondermaats uitgewerkte personages. Ook de korte speelduur werkt niet in het voordeel hier. Wel een goeie opening en finale met een prima spanningsopbouw waarbij de hand van Brian DePalma duidelijk zichtbaar is. Een kleine 3.0 sterren.

Een hoop potentie en met tijden zelfs gewaagd(de aanslagen en de onthoofdingsvideo's) maar tegelijkertijd ook erg traag en met totaal verkeerd gekozen muziek die de scenes niet spannender maken maar je juist het idee geven naar een toneelstuk te kijken. Ik weet niet precies wat De Palma voor ogen had, of nou ja half dan door de paar harde scenes die de film rijk is en die erg dicht bij de werkelijkheid komen, maar zelfs met dit interessante gegeven gaat de film het niet redden. Acteerprestaties zijn redelijk maar nergens uitmuntend en er zijn veel gemiste kansen op spanning en actie.

Jammer, maar nee.
2*

Deze film voelt aan als een B-film uit de jaren 80, met die muziek maar vaker nog de delen zonder muziek die haast nep overkomen. Enorm slecht geacteerd ook, vooral door Van Houten en rommelig qua plot. Sommige scènes leken echt te veel in de studio's gemaakt.
Maar ik heb me weleens meer verveeld en enkele scènes steken erbovenuit. Zeker in de stierenarena, met de muziek en montage, dat is echt wel een goed stukje film maken. Jammer van de rest. 2,0*.

Niet te harden inderdaad.

Normaal ben ik zeer coulant met gevallen helden zoals De Palma, maar dit was echt niet om aan te zien. Duidelijk dat de beste man (tientallen) draaidagen tekort kwam. Niet alleen voor de nodige visuele panache, maar überhaupt om een fatsoenlijk verhaal te vertellen. De film heeft totaal geen flow en het verhaal gaat telkens van de hak op de tak, hier zijn pagina's script gesneuveld. Zou het resultaat graag eens met het oorspronkelijke scenario willen vergelijken.

Overigens is het koppel Van Houten en Pearce (last-minute inbreng van de Nederlandse producent begreep ik) niet bepaald van toegevoegde waarde. Die laatste schmiert er op los en Van Houten slaapwandelt door de film met een emotieloze botoxkop ...

De Palma moet toch echt een wurgcontract getekend hebben, want iedere andere regisseur van formaat was opgestapt toen dit (in pre-productie al) begon te ontsporen.

1.5*

Ik zag de scores en las de bercihten, en dacht dat kan toch niet. Niet met Coster-Waldau, Carice van Houten en Guy Pearce. Top cast maar mensen hierboven hebben gelijk. Film raakt kant noch wal, en wordt redelijk vlug afgewerkt.

Dus uitwerking had vele malen beter gekunt, eenvoudig door de film langer te maken, en de personages verder uit te diepen. Ook de engelse taal in Denemarken is totaal misplaatst.

Nee geen aanrader.

Zijn legio B-films die veel beter zijn, muziek is me niet eens opgevallen.

Ik had hem na 3 minuten al moeten pauzeren, om te checken of ik wel echt een film uit 2019 aan het kijken was of niet stiekem eentje uit 1980. Want mijn god; wat een oubollige, gare muziek zeg voor een film uit 2019.
En dan nog maar te zwijgen over het slechte acteerwerk..
Carice lijkt hier wel een beginnend actrice, alsof ze voor het eerst als figurant in een film meedraait, zo slecht gewoon. En wat was dat met die plot anyway, hahaha dat ze een affaire had met Lars ?!?!?! Heb echt dubbel gelegen hierom, het sloeg werkelijk waar nergens op. Die hele verhaallijn hadden ze net zo goed weg kunnen laten, want dat had echt 0 toegevoegde waarde aan de film

Het verhaal is ook al matig, dus er bleef weinig over om te liken.

Och, ik vond het nog niet eens zo slecht, eerder vreselijk middelmatig, maar dat is niet zo'n verrassing voor iemand als ik die toch al nooit zo'n fan van De Palma was – dat hij in de jaren 70 lid was van de officieuze "Movie Brats" en daardoor in één adem genoemd werd met Spielberg, Lucas, Scorsese, Coppola en Schrader (en Milius) heeft mij ook altijd een beetje verbaasd. Van déze film was het uitgangspunt best aardig, de cast redelijk sterk en de insteek van het perspectief van de terroristen interessant, maar er komt allemaal niet zo gek veel van terecht. De suspense van de eerste scène wordt enigszins teniet gedaan door de bespottelijke vergeetachtigheid van het personage van Coster-Waldau, Carice van Houten is een prima actrice maar lijkt hier op de automatische piloot te spelen, en alleen de laatste scène laat mijn hart iets sneller slaan. Als geheel is het dertien-in-een-dozijn wat mij betreft.

Politieagenten Christian [Nikolaj Coster-Waldau] en Lars [Søren Malling] reageren op een melding van huiselijk geweld en arresteren Ezra Tarzi [Eriq Ebouaney], die Farook Hares [Emrin Dalgic] heeft gemarteld en vermoord. Door enkele stommiteiten weet Ezra te ontsnappen en raakt Lars ernstig gewond. Christian is er alles aan gelegen om Ezra te vinden, maar wordt daarbij gedwarsboomd door de CIA in de persoon van Joe Martin [Guy Pearce], die Ezra wil gebruiken om een terroristisch netwerk te ontmantelen. Carice van Houten speelt een Nederlandse agente die om persoonlijke redenen bij het onderzoek betrokken raakt in deze onderhoudende, maar weinig subtiele misdaadthriller die vooral bij de uitvoering van de aanslagen onvoldoende overtuigd. Zou wel eens de geschiedenis in kunnen gaan als speelfilm met meest uitgemolken ontknoping ooit. Een FF-knop is dus een pré! Goed acteerwerk, met name van Pearce en Van Houten, biedt enige compensatie.

Wat de befaamde regisseur Brian De Palma hoopte te bereiken met deze misdaadthriller is me volstrekt onduidelijk, maar de wanhopigheid spat er werkelijk vanaf. Domino vormt een redelijk typerende film die hoopt te scoren met choquerende scenes, maar de relatief explosieve geweldsdelicten kennen allemaal een dermate lelijke stilering dat het effect compleet verloren gaat. Het acteerwerk van Nikolaj Coster-Waldau en Carice van Houten valt verder rampzalig te noemen en betere rollen zoals die van Guy Pearce worden amper gebruikt. De meest prominente dooddoener is echter de idiote uitwerking van het verhaal. Het scenario van Petter Skavlan is uiterst serieus, maar zo absurd idioot qua idee-uitwerking dat de goedkope indruk te allen tijde blijft overheersen. Zo'n terrorist die bijvoorbeeld door een minidrone wordt omgebracht, hoe verzin je het toch na zo'n lange spanningsopbouw. Het is dat enkele beelden tussendoor zo bizar direct zijn dat de film nog een beetje weet te boeien, maar De Palma levert wel een erg armoedige film af met Domino.

Oef;

Brian De Palma is de weg kwijt. Dat zou je kunnen denken als je deze film gezien hebt. Domino is zo standaard als maar zijn kan, zeker in scenario. Dat is écht wel te simpel geschreven. Enkele typische De Palma-kenmerken komen zo nu en dan wel eens naar voren, maar waar hij 40, 50 jaar geleden nog verfrissend te werk ging, is deze film oubollig en achterhaald. Alsof de tijd De Palma grandioos ingehaald heeft. Ten tijde van Game of Thrones of van zijn Deense films kan ik Nicolas Coster-Waldau zeer waarderen, maar als zijn Hollywoodcarrière het van deze films moet hebben, kan hij daar toch beter voor passen.

1,5