Mustang (2015)

Deze film maakt deel uit van een nogal prestigieuze Cannes-selectie “La Quinzaine des Réalisateurs 2015” en kreeg op 3 juli 2015 een speciale vertoning in Flagey-Studio 5 te Brussel n.a.v. 40 jaar Cinéart.

Vijf jonge zussen stellen de grenzen die hen worden opgelegd op een uitdagende wijze in vraag. Hun immens verlangen naar vrijheid is de drijfveer om met oude tradities te breken. (zoals gearrangeerde huwelijken, enz.)

Door de speelse maar aangrijpende manier van verhaalvertelling klaagt de film op indringende en intelligente manier een samenlevingsvorm aan, die door middel van een uiterst conservatieve moraal de sociale orde in stand tracht te houden, vooral binnen de leefwereld van jonge meisjes.

Of de balans in deze film wel of niet in evenwicht is? Ons Westers brilkijkgedrag geeft de vrijheid aan iedere kijker om daar zelf een persoonlijk oordeel over te vellen. De talrijke docu’s en filmen over dit onderwerp zijn nog amper bij te houden. Dus aan verwijzingen of vergelijkingen naar andere producties geen gebrek, ze zullen weer welig tieren.

Doch... Deze Mustang heeft een extra troef: de actrices!

Een pluim voor de sublieme casting want... deze vijf meiden acteren met een naturel...

Om dergelijke glansprestaties met zoveel flair te brengen op een zo jonge leeftijd, is niet voor iedereen weggelegd. In de herfstperiode volgt er allicht een 2de of 3de herziening met allicht een andere impact.

Cfr. De in Ankara geboren cineaste Deniz Gamze Ergüven ging aan het Fémis studeren na haar master geschiedenis behaald te hebben in Johannesburg. Haar korte afstudeerfilm Bir Damla Su werd geselecteerd voor de Cinéfondation en voor Locarno. Aan kennis en talent ontbreekt het haar duidelijk niet. Ze schreef het scenario van Mustang in samenwerking met Alice Winocour.

De soundtrack/scapes zijn van baardman Warren Ellis (yep, die van Nick Cave & the Bad Seeds, Grinderman, ...)

Ondanks enkele ‘over the top’ voetbalscènes, een erg sterke debuutfilm.

Mijn applaus gaat vooral naar die vijf onbekende talentvolle meiden die hier even een poepje laten ruiken aan al die gerenommeerde acteurs en castingbureaus.

Dat het moge stinken!

The Virgin Suicides, maar dan in Turkije. Dat is wat je bij voorbaat hoort over deze film.

Vijf zusjes leven bij hun oom en grootmoeder, nadat ze al een tijdje hun ouders zijn verloren. De familie is zeer traditioneel, en het "losbandige" gedrag van de zusjes zorgen voor roddels en geruchten in het kleine dorpje waar ze wonen. De familie grijpt in, geen school meer voor de meisjes maar isolatie in het grote huis waar ze zich moeten voorbereiden op het feit dat ze, liever vroeger dan later, uitgehuwelijkt zullen worden.

De film is geregisseerd door een vrouw, en dat is ergens ook wel voelbaar. Tevens is het haar eerste film, en ook dat kan hier en daar opgemerkt worden. Aantal scenes die net even wat rommelig uitgewerkt zijn, of situaties die een klein beetje knullig worden aangepakt. Maar waar Turkse films veelal vanuit een mannen-perspectief worden verteld, zoals het hoort in de lokale cultuur, beleven we Mustang voornamelijk vanuit het oogpunt van de zussen, met name de jongste van de bende. Je voelt met ze mee hoe hun leefwereld steeds beperkter wordt, hoe ze geïsoleerd worden van de wereld en hoe ze bijna gedwongen worden in een huwelijk. Ook al zijn ze veel te jong. Je voelt hun jeugdige enthousiasme en hun zin voor ontdekking. Hun onderlinge relatie met elkaar. Hun drang naar vrijheid. De meisjes zijn hier zonder twijfel de grote sterren.

Mustang is een film met een vrij treurige ondertoon, die hele mooie en lieve momenten afwisselt met de andere kant van de medaille. Maar ik vond het een erg krachtige film, zonder geforceerd over te komen. De stijl van filmen is met name ook niet meteen iets wat je verwacht bij een thema als dit. Veel momenten dragen een soort warme, dromerige gloed met zich mee, die de zwaarmoedigheid soms nog een extra dimensie geven. Daar zijn zeker zowel de eerste en laatste scene van de film een mooi voorbeeld van.

"Mustang" meets "The Virgin Suicides".

Aan TVS moest ik onmiddellijk denken toen ik deze film afgelopen avond in de sneak aan het bekijken was. Het verschil was met die film dat "Mustang" deels een happy end had waar ik best wel blij mee was. Ik vond dat die vijf rebelse meiden trouwens het voortreffelijk deden. Voor mij waren ze in ieder geval een lust voor het oog. Dat kan niet gezegd worden van die kwaaie oom die mij onmiddellijk deed denken aan die andere kwaaie oom, genaamd Erdogan. Kan vanuit het oogpunt van de regisseur nooit toeval geweest zijn.
Ik ben het trouwens absoluut niet eens met het negatieve beeld dat Verhoeven over Turkije schetst. Die beelden van de school kwamen bij mij best wel modern over uit ondanks de schooluniformen die de meiden en jongens droegen. De meiden droegen in ieder geval geen hoofddoek. Die ooms en dikke tantes met hun smakeloze kleding is andere koek. Zij vertegenwoordigden het conservatieve platteland dat trouwens niet veel verschilde met de conservatieve leefwijze van de Turken in mijn straat. Maar ja, Turkse Nederlanders zo las ik in een artikel in de Volkskrant zijn over het algemeen zeer conservatief en lijken in de verste verte niet op de Turken in de Turkse grote steden zoals bij voorbeeld Istanbul, waar ik zelf een keer geweest ben.

4,0*

Leuke film, die ik vooral als parabel zie. Het loopt immers net te snel allemaal in zo'n enkele zomer, maar het is wel goed in beeld gezet. Voor mij is dit een film van de knieval die vaak voor conservatieven wordt gemaakt, ook door meer progressieve mensen. Sterk voorbeeld zijn de vrouwen die meisjes huishoudelijke klusjes leren, maar ze ook leren kauwgom te maken waarvan je weet dat die vrouwen herinneren ooit ook jong te wijn geweest. Je vraagt je af, waarom ga je erin mee in dat ouderwetse gedachtegoed? Of nog sterker, grootmoeder zonder hoofddoek die naar buiten loopt om de kinderen te straffen, daar buurvrouw met hoofddoek ziet en als een soort eerbied haar shawl om haar hoofd doet. Nooit dat die ander eens zal zeggen: weet je wat, ik ga meer de toekomst in en pas mij aan en de doek gaat af. Maar als je iets niet moet doen is naar mensen met achterlijke ideeën luisteren, maar ze keihard uitlachen en snel de andere kant uit lopen. Laar ze dan maar.

De film wordt absoluut gedragen door de vijf jonge actrices die heerlijk naturel zijn en zelfs de jongste weet niet te irriteren. Daarnaast is vooral Akdogan een prachtig meisje om te zien. De sfeer is lekker zomers, de bruiloften zijn wel fraai in beeld gezet en hoewel het einde wat vluchtig en gemakzuchtig is, zijn de beelden van Istanbul in de vroege morgen wel fantastisch. Ook één van die eerste shots, met het strand en daarachter alleen maar zee en één horizontale lijn van de branding is prachtig. Misschien had ik nog wat meer sfeer willen proeven van het dorpje, want dat kwam niet heel erg aan bod. De film is eigenlijk net te kort. 3,5*.

Intrigerende film waarin schokkende en luchtige momenten elkaar afwisselen. Regisseur Ergüven heeft zich naar eigen zeggen laten inspireren door The Virgin Suicides (1999) van Sofia Coppola. De overeenkomsten (met name het isolement) bevestigen dat, maar de huwelijksproblematiek van de jonge meisjes zorgt daarnaast voor een extra dimensie. Dat maakt dat het centrale thema van de film tevens de generatiekloof betreft tussen het traditionele, conservatieve Turkije enerzijds en het naar vrijheid en eigen keuzes hunkerende moderne Turkije anderzijds.

Ik weet niet of Ergüven de film bedoeld heeft als metafoor voor het hedendaagse Turkije, maar ik sluit dat niet uit. Hoe dat ook zij, zij heeft een pakkende film in elkaar gezet die mij van begin tot einde boeide. Het fraaie slot is er een om in te lijsten!

Het is me iets te gemakkelijk allemaal. Mustang heeft een hoog 'Thea Beckman'-gehalte, omdat alle mannen eigenlijk gewelddadige en op seks beluste schoften zijn (vooruit, op één na) terwijl de vrouwen harmonieus en vredig willen leven. Girls just want to have fun. Om de kijker hiervan goed te doordringen wordt er zelfs een heuse voetbalwedstrijd in de film gepropt waarbij er alleen vrouwen op de tribunes zitten. Uiteraard levert dit een groot feest op zonder relletjes. Waarom het tweede en derde meisje zich niet verzetten tegen hun gearrangeerde huwelijk begreep ik niet helemaal, aan pit toch geen gebrek. De sfeer van opsluiting is wel goed getroffen, de ontsnapping aan het einde bracht nog wat spanning en de muziek is fraai. Redelijk filmpje. (Van de metafoor-theorie hierboven geloof ik geen barst, daarvoor is de situatie in Turkije te gecompliceerd en de film te recht door zee.)

Goeie film over vijf tienerzusjes die thuis worden gehouden om zo hun kuisheid te bewaken tot hun uithuwelijking. De film speelt zich af op het platteland van Turkije. Qua verhaal en montage soms wat onevenwichtig (misschien ook omdat de film vanuit de zusjes wordt verteld). Het geheel weet wel te boeien en is ook mooi in beeld gebracht. De vijf zusjes zijn goed gecast, waarbij vooral de jongste positief opvalt. Met gemak 3.5 sterren.

Sterke, moedige film, een aanrader. Geregiseerd door een vrouw, en dat is te merken. Marleen Gorris heeft er een geduchte Europese concurente bij.

M.i. duidelijk vooral een film over vijf zeer jonge meiden die uit hun keurslijf willen, en daar ver voor willen gaan. Dat het verhaal in Turkije speelt is derhalve niet primair relevant, had bijna ieder ander land kunnen zijn(als we het uithuwelijken even vergeten dan).

Vergelijking hierboven met de film van S. Coppola valt in het voordeel uit van deze Mustang. Mustang is directer, straight to the point, en derhalve eerlijker. The Virgin Suicides was wat zweveriger en liet meer ruimte voor eigen interpretatie. Enfin, het is maar waar je van houdt.

Een goede drama film...

Sterke en prima verhaal...

Prima acteerwerk...

Mooi HD kwaliteit breedbeeld...

Prima achtergrond geluid/muziek

(Dolby Digital)...

Prima camerabeweging...

Wel spannend laatste slot...

Intriest verhaal over een reeds meermaals verfilmd thema.
Ga me niet wagen aan maatschappelijke, culturele of godsdienstige overwegingen, maar één ding is toch wel zeker, liefde vanuit de "opvoeders" voor de tieners is er niet, getuige het ontzeggen van onderwijls, het prediken van morele waarden, maar wordt daar geen seksueel misbruik gesuggereerd en als één der meisjes uit het leven stapt, is er geen besef dat het fundamenteel verkeerd loopt met hun manier van opvoeden.
Vertederend beeld van de vijf tienermeisjes die zich werkelijk verbluffend goed voor de camera gedragen. Zeker de kleine Lale is overweldigend.
Als dit het debuut is van de cineaste, dan mag er hopelijk nog meer goed filmwerk van haar worden verwacht.

The Virgin Suicides is niet veraf, daar zijn we het er (bijna allemaal) mee eens. Hetzelfde thema, de verstikkende invloed van conservatisme op de jonge levenslust, kon zonder probleem toegepast worden op een andere cultuur. Religie speelt hier geen rol. Ik vond Mustang nog best hoopvol, gezien de afloop, en het blijft natuurlijk een mooie metafoor. Het huis wordt ingericht als een gevangenis, met hoge muren en tralies, en het conservatisme dat elke uiting van geluk in de kiem smoort, is een sluipmoordenaar... de tegenstelling tussen de mooie natuur met groene bossen en fluitende vogeltjes steekt sterk af tegen de apathie dat zich stilaan meester maakt van de meisjes. Ook ik vind het een OK film, maar bereikt niet de diepgang van Virgin Suicides en heeft qua uitwerking geen echte hoogtepunten. Een 3,5* lijkt me persoonlijk net iets teveel.

Mustang

We koesteren allemaal de vrijheid om onze eigen keuzes te maken en het leven te leiden wat we voor ons zien. En de kans om dit leven na te jagen. Jammer genoeg weten we allemaal dat dit niet altijd vanzelfsprekend is, en Mustang laat dit op indrukwekkende en fascinerende manier zien. Vijf zussen die door een ogenschijnlijk onbelangrijke gebeurtenis steeds meer worden geïsoleerd van de wereld door een tirannieke oom.

Uithuwelijking, geen school maar huishoudklusjes en een huis wat meer op een gevangenis lijkt, regisseuse Erguven laat de zwarte en conservatieve kant van Turkije zien. Maar Erguven is een vakvrouw en te getalenteerd om haar film te donker te laten worden. Mustang heeft ook zijn luchtige momenten en laat op een mooie manier de sterke band zien tussen de vijf zussen. Ze zijn allemaal sterk uitgewerkt, maar de assertieve en voetbalgekke Lale is toch wel mijn favoriet. Actrice Sensoy gaat het erg ver schoppen. Je gaat echt met de zussen meeleven en wanneer Lale op het laatst over de Bosporus uitkijkt en haar nieuwe leven in Istanbul begint, kun je niet anders dan trots op haar zijn. Complimenten ook voor de schitterende cinematografie. Een indrukwekkende film die iedereen eigenlijk moet zien.

Een net iets te makkelijke film als aanklacht tegen het conservatieve, vrouwonderdrukkende platteland van Turkije (zoals Erdogan die in heel Turkije wil): iedereen weet dat en hoe in culturen als deze jonge vrouwen worden onderdrukt, zoals door middel van uithuwelijking op jonge leeftijd van meisjes, en de film toont dat thema op een weinig originele en verrassende manier. Wat de film als drama redt is dat onderhavige (moslim?)culturen extreem gewelddadig zijn (niet te vergelijken met bv. The Bible Belt) – ik herinner me een andere film waarin een moslimmeisje bij wijze van eerwraak door haar familie op de weg wordt geduwd zodat ze door een auto wordt overreden – zodat de meisjes letterlijk hun leven op het spel zetten door zich rebels te gedragen en de film daardoor toch nog een beetje spannend wordt.

'Mustang' (2015) spettert in de scènes waarin de vijf zussen allemaal tegelijk op het beeld zijn. Deniz Gamze Ergüven toont deze zussen als een feminiene kracht waar je niet omheen kunt. Hun ontluikende seksualiteit en de hang naar vrijheid en zelfstandigheid. De steun die ze aan elkaar hebben in tijden van nood, terwijl ze met hun kattenkwaad de kleinburgerlijke dorpsgemeenschap en hun grootmoeder dwarszitten. De schunnige schuttingtaal waarmee ze ongegeneerd over vrouwenlichamen en hun eigen seksualiteit praten, of wanneer ze wulps over het beeld krioelen in hun korte broekjes en bikini's. Het is bijna jammer dat deze luchtige zomersfeer, die op zichzelf eigenlijk al een krachtig statement is, de aanzet blijkt tot een zwaarmoedig emancipatiedrama: over een tirannieke pater familias, gedwongen huwelijken en de vrijheidsbeperking van vrouwelijke expressie. De film wordt vanaf dat punt een tikkeltje schematisch en voorspelbaar, en heeft naar mijn smaak net iets te weinig ruimte voor ambiguïteit.

Een degelijke en serene film van debutante Deniz Gamze Ergüven. Als je dit al kan brengen bij je debuut, dan kijk ik vol verwachting uit naar het vervolg. Kings, haar nieuwe film komt binnen een dikke week in première op het filmfestival van Toronto. Mustang bracht haar alvast geen windeieren op: voor Kings wist ze internationale sterren als Hally Berry en Daniel Craig te strikken.

Terug naar Mustang. Mustang is een ontwapende film waar uithuwelijking centraal staat. Waar het huwelijk binnen de Westerse samenleving een harmonieus romantisch getint verbond is tussen twee individuen is dit in vele gevallen binnen de (conservatieve) moslimgemeenschap niet het geval. Hoewel de koran (dacht ik) géén passages kent van uithuwelijking blijkt dit nog steeds ruim verweven in het sociaal stelsel. De insteek is dan ook helemaal anders waarbij de eer en het welzijn van de familiegemeenschap centraal staan. De vrouw als dienende en rol die voorbereid moet worden op het leven met haar nieuwe man (koken, wassen en plassen). Misschien is de parallel niet geheel door te trekken, maar ook in onze vorstenhuizen worden huwelijken nog steeds gestuurd waarbij een komaf van minstens (hoge) adel een referentie is, dit terzijde.

De vijf zusjes, waarbij de allerjongste het meest uit het oog springt, zetten een prachtige prestatie neer. Hun enthousiasme en levensvreugde - rebellie zou ik het niet willen noemen - werkt aanstekelijk en ze laten zien dat een kind vooral een kind wil én moet zijn, los van geïnstitutionaliseerde regels en gebruiken. Vandaar ook de verwijzing naar de filmtitel naar het gelijknamige onstuimige Amerikaanse wildpaard. Het contrast met de oma of de oom is dan ook enorm. De in mijn ogen te ondergane verplichte maagdelijkheidstest is "gruwelijk" te noemen. Psychologisch moet toch zoiets inhakken op een kind?

Geen eerwraak of uitgesproken tirannie in de film. Het blijft al bij al netjes. Het gedrag van deze 5 meisjes speelt uiteraard al langer dan de bewuste openingsscène. De film laat net iets te veel uitschijnen dat het "probleem" zich nu past manifesteert. Ik was wel verbaasd dat de uithuwelijking van de 2 meisjes zeer weinig rebellie opleverde van de meisjes of van de zussen. Die zelfmoord was weliswaar een statement (de begrafenis verliep trouwens sereen en ordentelijk). Vreemd overigens dat de toch traditionele en conservatieve familie dit niet veroordeelde (of het kwam althans niet aan bod in de film) - want in zo goed als alle religies ten strengste verboden.

Erg mooie Turkse coming of age.

Coming of age... In het begin wordt je al meteen in de toepasselijke zonovergoten sfeer gegooid. De vijf zusjes die lol hebben met enkele jongens van hun school op het strand. Erg mooie shots en beelden... Zonnetje op de achtergrond... Maarja, zoals je wel al kan raden hebben de ouderen van het bekrompen dorpje waar ze in leven daar absoluut geen boodschap aan. En zeker de vader van de meisjes niet...

Dit onschuldige momentje is al meteen de ultieme doodsteek geweest waar ontering en schande van wordt gesproken. Waar de oma de meisjes nog een beetje probeert te verdedigen heeft de obsessieve vader andere radicale plannen. De zusjes worden verplaatst naar een huis, om daar vervolgens onder druk van vader te moeten verblijven tot er een bruid voor ze is verkozen. De vrouwelijke garde (tantes, oma) moeten de wacht houden maar strijken zich vaak over het hart. De verveling en de ondragelijke hitte wordt hier intensief weergeven, maar soms lijkt er ook een klein beetje hoop te zijn wanneer een van de jongens op het strand toch nog een van de meisjes probeert op te zoeken. De stiekeme dingen die de meisjes doen wanneer ze door het raampje weten te ontsnappen zijn hier echt de magistrale stukjes coming of age (dat voetbalwedstrijd, de club of vooral die stukjes tussen Lale en die jonge voddenboer.)

En daar blijft het niet bij. De zelfmoord van Ece.... ja, wat anders. Wat ik wel vreemd vond is dat Lale en Nur overblijven en dat Sonay en Selma uit het niets verdwenen lijken te zijn... Zonder aanleiding en zonder een reden. Alsof de regisseur ze ineens vergeten is... of heb ik iets over het hoofd gezien? Maar al met al, de laatste kwartier is een nagelbijter waar ik met strakke zenuwen naar heb zitten kijken. En dat het Ece en Lale gelukt is om te ontsnappen en Istanboel te bereiken... In tijden niet meer zo'n mooie happy end gezien (en dat mag ook wel eens voor de verandering) Klasse. Om in te lijsten zo mooi en sympathiek, als ik mag overdrijven.

Ja, wat kan ik er verder over zeggen? Gewoon mooi en sterk en zo neergezet dat je als kijker continu de emoties en spanningen van de zusjes meevoelt. Het is alleen jammer dat de regisseuse soms wat onoplettend lijkt waardoor er gaatjes en onwaarschijnlijkheden ontstaan. Maar daar wist ik overheen te kijken. Het acteerwerk van de zusjes is ook erg sterk en behoorlijk indrukwekkend. Ieder zijn eigen karakter en eigenschap maar allemaal in dezelfde situatie.

Ja, weinig woorden meer voor. Gewoon een parel die je elke seconde mee laat leven.

5,0*

Droevig.

Een beetje een moeilijke film om te beoordelen vind ik persoonlijk, omdat ik hem in visueel gebied veel kansen vond missen en of alles nou zo zwaar overkwam ook niet echt, maar het is wel een realistische en vrij pijnlijke film.

Op acteerwerk is vrij weinig aan te merken, behalve dat ik Lale nogal vervelend vond, en daarom speelt ze haar personage ook vrij goed. Vooral veel overtuiging van de ouders, en zijn er mooie natuurbeelden van de landschappen.

Het mist een paar kansen, zo is de zelfmoordscene onverwacht, maar niet iets waar ik nou zo droevig van ben geworden. en is het niet zo'n zware film zoals ik had verwacht. Wel een aanrader desondanks mijn middelmatige score.

De film heeft een zodanig evidente boodschap, dat het moeilijk wordt om daar - qua speelfilm - iets goeds van te bakken, en het scenario, de afwikkeling van het plot, loopt ook voor geen meter. Een dubbele onevenwichtigheid. Voorspelbaar en repetitief.

Maar goed, het is een stel innemende grietjes natuurlijk, en het is misschien wel slim om daar constant de camera op te houden.

De scènes rond de voetbalwedstrijd vind ik wel erg leuk, en met name dan de beelden van de massaal volkomen uit hun dak gaande meiden.

De levenslust, en de niet te temmen lijkende levenskracht vooral die daarvan afspat, maakt de angst van het patriarchaat, en zijn wil tot controle van het vrouwelijke, in zekere zin haast invoelbaar.

5 zussen die bij hun nonkel en grootmoeder wonen, nemen afscheid van hun lerares en zonder het te beseffen ook van hun kindertijd. De 5 kinderen hingen mooi aan elkaar, genoten van het leven. Stilaan werden ze ouder. Hun zin voor avontuur en ontdekking is met de jaren gegroeid. Een verrijking in hun ogen, een bedreiging voor de traditionele familie. Het is niet te zeggen of het een verschil is dat ze niet hun ouders zijn, maar ze dragen niet die levenslust als de kinderen.

De zin voor avontuur van de 5 meisjes komt alsmaar in botsing met de wil van nonkel en grootmoeder om hen in een traditioneel leven te duwen. De meisjes reageren verschillend op die druk en de clash wordt alsmaar groter.

De film is vanuit de jongste dochter gemaakt, die door haar jonge leeftijd ook het laatst zal te maken hebben met die druk van buitenaf, maar wel ondertussen getuige is op de eerste rij van wat haar zussen meemaken. Het oogt allemaal eenvoudig qua verhaal, maar de regisseuse zorgt voor echte personages en mijdt mooi de clichés. Het is geen opgemaakt Hollywooddrama. Ook al eindigt het niet met een big bang, laat de film best wel indruk achter. Een sfeervolle karakterfilm en boeiend om te zien hoe de spanningen opbouwen en hoe de meisjes er elk mee omgaan.

Zeer mooie en interessante film. Hier wordt nog maar een duidelijk gemaakt wat een leven jonge meisjes en vrouwen hebben in bepaalde dorpen. Zo middeleeuws. Zeer goed gebracht, de hoofdrol is duidelijk het kleine meisje Lale.

Zeer interessante film over 5 zussen die gewurgd worden door de sociale controle van hun omgeving. Zwaar onderwerp zou je denken, maar toch blijft de toon speels. Dat is voornamelijk te danken aan het geweldige vijftal, het plezier spat er vanaf, zelfs als ze hun hippe kleren moeten in ruilen voor grauwe hobbezakken. De zussen vormen een eenheid. Mooiste scenes zijn dan ook die waarin ze met zijn allen in bed liggen en lichamelijk vervlochten lijken met elkaar, kluwen van ledematen met vijf hoofden. Zulke meiden moet je de ruimte geven, niet beknotten, dat kan alleen maar verkeerd aflopen.

Sinds de dood van hun ouders worden vijf meisjes opgevoed door hun oma [Nihal G. Koldas] en hun strenge, conservatieve oom [Ayberk Pekcan]. Wanneer die ontdekt dat de meisjes contact hebben met jongens besluit hij een poging doen de meisjes te temmen door ze uit te huwelijken. Maar zo gemakkelijk gaat dat niet. Verteld vanuit het perspectief van Nur [Doga Zeynep Doguslu], de jongste van de meiden, en het samenspel van de meiden is van zeer hoog niveau. Vol rake en vermakelijke momenten, waaronder het bezoek aan de voetbalwedstrijd tussen Trabzonspor en Galatasaray waar alleen vrouwen aanwezig mogen zijn.