Isle of Dogs (2018)

Ik heb hem gezien in de Berlinale. Was geen grote fan van the Fantastic Mr. Fox, maar dit is toch wel een ander, superieur niveau.

Ik vond het heerlijk, grappig, ontroerend, alles wat de beste films van Wes Anderson zo ontroerend maken.

4,5* maar zelfs dichter bij 5* want dit was zeer speciaal.

Heerlijk.

Mooie mix tussen Anderson's typische stijl en een hoop Japanes invloeden. Uiteraard is er een hoop gezemel uit Amerikaanse hoek over cultural appropriation, het enige wat je daarmee kan doen tegenwoordig is gewoon negeren. Als mensen willen zeiken moeten ze dat vooral doen, maar dit is niet bepaalde een Last Samurai of Memoires of a Geisha.

Het is wél een geweldige stop-motion film, met een geniale cast, Anderson's magische oog voor detail en een voldoende budget om er iets speciaals van te maken. Het verhaaltje is redelijk simpel, da's misschien het enige, maar daar kan ik me bij een film als deze absoluut niet druk om maken.

Anderson lijkt met elke film nog beter te worden. Op papier leek de mix tussen Anderson en Japan niet echt te gaan werken, maar het resultaat spreekt dat volmondig tegen. Amerika heeft meer van dit soort regisseurs nodig, niet minder.

4.5* en een uitgebreide review

Isle of dogs is een hondsdolle stop-motionfilm waarbij Wes Anderson zich opnieuw overtreft zoals bij zijn eerdere stop-motionfilm “Fantastic mr. Fox”. Wes Anderson laat zich volledig gaan in deze aandoenlijke animatiefilm over de trouwe viervoeters van de mens. Anderson legt een ongelooflijke precisie aan de dag op audiovisueel vlak. Visueel is de film een pareltje en kom je soms ogen tekort om alles waar te nemen. Vooral de scènes waarbij niet gesproken wordt, komen de veel verwerkte Japanse invloeden uitstekend tot zijn recht. De luide melodieuze troms op auditief vlak versterken dit gevoel alleen maar. Ook de afwisseling tussen het Engels en het Japans - vooral wanneer de in ware maffiastijl de burgemeester van Megasaki het woord neemt - is indrukwekkend. De openingsscène bvb vond ik geweldig en dompelt je meteen in de sfeer van de film. Ook de kookscène met vis- en schaaldieren vond ik geweldig.

Isle of dogs is zo’n film die je graag een tweede kijkbeurt wil gunnen om alles nog eens te herbeleven én om nieuwe kleine fantastische dingen te ontdekken die je bij de eerste kijkbeurt ongetwijfeld ontgaan zijn. Ook het verhaal is erg leuk en origineel. Een verbanning en deportatie van honden op afvaleiland creëert een sfeertje die verwijzingen oproept van bepaalde dictatoriale regimes in het verleden. Daartegenover is het inhoudelijke verhaal - met een jong kereltje op zoek naar zijn hond - meer gericht op een jeugdig publiek. De combi tussen beide items (sfeer versus verhaal) is niet altijd even geslaagd, maar slaat over het algemeen wel aan. Charmant en stijlvol, typisch een eigengereide Wes Anderson met zijn kunstelige vechtwolkjes versus de jaren 60 stijl van een futuristisch Japan. Mooi!

Redelijk amusante animatiefilm van Wes Anderson, die duidelijk meer interesse heeft in de visuele mogelijkheden dan in het voorspelbare verhaal met weinig subtiele politieke metaforen. De animatie is dan ook vaak verbluffend maar veel van de geslaagde grappen zijn niet meer dan terzijdes die weinig van doen hebben met het verhaal. Zeker in het eerste deel valt er genoeg te gniffelen, maar mede door een overdaad aan karakters mist het een dramatisch middelpunt. De onderkoelde stemvertolkingen van de sterrencast helpen daar ook niet bij. Het eindresultaat kabbelt zich rustig voort, met hier en daar een aardige grap, maar hoewel Isle of Dogs inhoudelijk herinneringen oproept aan Watership Down en vooral The Plague Dogs, is dit bij lange na niet zo meeslepend.

Waarom is dit een must see? Het is leuk gemaakt, maar qua inhoud vraag ik me bij Anderson’s films (en ik heb ze allemaal gezien) vaak af waar we in godsnaam naar kijken? Is Anderson niet gewoon te gehyped? En zou de beoordeling hier, op IMDB en bij de recensenten ook zo hoog zijn geweest als het niet door Anderson gemaakt zou zijn? Of zouden we het dan maar een vreemd filmpje gevonden hebben? (het blijft speculeren) maar ik ben van mening dat de reggiseursnaam zorgt voor dit soort reacties. Niet de kwaliteit van deze film.

Ik vind de film heel knap en mooi gemaakt, het is een kunstwerk, maar het verhaal kon mij weinig boeien. Ik kon het niet goed volgen en ik houd niet van politiek. Aangezien het visueel wel interessant bleef voor mij, en door mijn liefde voor honden, toch een voldoende. 3*

Precies waar ik bang voor was, maar eerdere goede films van Anderson, goede kritieken en een vrij zaterdagmiddag brachten me toch naar de bios. En ja, het is allemaal best mooi en Anderson toont zijn liefde voor veelal symmetrisch aandoende shots. Op momenten fijne humor en ook enkele stemmen zijn heerlijk, behalve de te duidelijk Norton. En aan alles zie je dat er met liefde aan gewerkt. Maar ik werd er niet in meegtrokken. Uiteindelijk ben ik me er te bewust van naar een film te kijken (die ook heel vreemd werd geprojecteerd met de subs onder het beeld waardoor het beeld zelf kleiner was) en weet de film me gewoonweg niet voldoende te boeien om op zijn minst 100 minuten geïnteresseerd te kijken en vermaakt te worden. Jammer, en volgende keer maar weer een echte film. 2,5*.

Wes Anderson is een van die regisseurs die zich weet te onderscheiden van andere filmmakers uit Hollywood. Zijn films zijn altijd lekker eigenzinnig en dragen een typische stempel van de regisseur. Met Isle of Dogs maakt Anderson zijn tweede stop-motion film uit zijn oeuvre. Fantastic Mr. Fox was zijn eerste en deze belooft minstens net zo bijzonder te zijn.

In Japan in de nabije toekomst is er een uitbraak van hondenaanvallen aan de gang. Hierdoor beslist een corrupte burgemeester alle honden naar het eiland vol afval, Trash Island, te verbannen. De twaalfjarige Atari Kobayashi reist naar deze plek, op zoek naar zijn huisdier Spots en komt er in aanraking met een meute onder leiding van Rex. Samen ondernemen ze een epische reis die de toekomst van het hele gebied zal bepalen.

Wat animatie betreft sta ik toch elke keer weer te kijken van stop-motion films. Wat wordt er toch een geduld en liefde gestopt in het maken van de meeste van deze films. Het moet een helse klus zijn om personages gemaakt van klei of wat dan ook op deze wijze leven in te blazen. Anderson lukt het wederom om een lieve en uitdagende film op poten te zetten. Het verhaal leent veel uit de Japanse cultuur en lijkt dit ook met veel kennis en respect aan te pakken. Dit wil nog weleens mis gaan bij Amerikaanse films die een andere cultuur willen uitbeelden.

Anderson weet zijn verhaal veel bescheiden humor mee te geven. Ook hier krijgen we te maken met pratende beesten of lieve kleine piepende wezentjes, maar vergeleken met een doorsnee Pixar film wil het hier nooit te kinderachtig of voorspelbaar worden. Zo’n personage als Oracle of die puppies hadden in de handen van een ander makkelijk om zeep geholpen kunnen worden. Kudos voor Wes Anderson wat dit betreft.

Toch heeft Isle of Dogs ook zijn minpunten. Ik kan mij goed voorstellen dat het verhaal met haar politieke lading niet iedereen zal liggen. Ook had een kortere speelduur de film nog beter kunnen maken. Hoe je het wendt of keert, 100 minuten of meer voor een animatiefilm werkt vaak averechts. Ook willen bepaalde stemmen niet helemaal verweven raken met de personages. In het geval van Edward Norton hoor je ook echt Edward Norton. Daarentegen moet je goed luisteren wil je Bill Murray of Jeff Goldblum herkennen. Dit is dus maar een klein gevalletje van kritiek.

Isle of Dogs is gewoon weer de zoveelste erg leuke Wes Anderson. De man weet zich te onderscheiden met zijn live-action films en nu definitief ook met zijn stop-motion werk. Fantastic Mr. Fox was geen one hit wonder. Ik denk zelfs dat Isle of Dogs nog een tikkie beter is.

Isle of Dogs (Wes Anderson) - recensie - It's Only a MovieIt's Only a Movie - itsonlyamovie.nl

Neen, dit is 'm dus niet. Voor mij zelfs de minste Wes Anderson die ik gezien heb. Komt niet in de buurt van die andere animatiefilm, The Fantastic Mr. Fox. Dat ligt vooral omdat het verhaal mij eenvoudigweg niet aansprak. Ook de animaties vond ik niet altijd even denderend. Dat laatste ligt vooral aan de plek waar het verhaal zich grotendeels afspeelde, dat trash Island. Op dat afval raakte ik snel uitgekeken.

In het kort gezegd; een fikse tegenvaller dus. De volgende keer mag Wes Anderson van mij toch maar weer op de tour gaan zoals in de Moonrise Kingdom of The Grand Budapest Hotel, die voor mij behoren tot Anderson's beste films.

Wel positief ben ik over de soundtrack, vooral die drumpartij aan het begin.

3.0*

De films van Wes Anderson zien er adembenemend mooi uit – al hou ik overigens niet zo van de stop-motion, er zal veel werk in hebben gezeten en je komt in ieder geval ogen te kort om alle details op te nemen – maar komen te kort aan inhoud. In ieder geval kon ik weinig met de inhoud van deze film: zoals de film visueel is volgepropt zit ook het verhaal volgepropt met elementen uit de wereldpolitiek (van complottheorieën en hackers tot populistische autocraten) en de Japanse cultuur/natuur (van robotpets en haiku’s tot Fukushima) maar kan ik de bedoeling erachter niet doorgronden. Het grote verhaal – dat ook weer is volgepropt met details - kan ik alleen maar interpreteren als de zoveelste Holocaust-vertelling (een dictator die een groep eerst tot 2de rangs-burger verlaagd, ze dan deporteert en ze ten slotte wil uitroeien) met de daarbij behorende moraal (het is allemaal slechts haatpropaganda; de onderdrukten zijn heel lief en liefde van individu tot individu overwint haat), maar ik heb geen idee waarom honden de plaats van Joden moeten innemen en waarom dit alles in het toekomstige Japan moet afspelen. Ik vraag me af of Anderson dat zelf weet, al lijkt hij wel te willen provoceren met zijn versie, zoals de vervanging van Joden door honden, de constante paddestoelwolken bij elke explosie en kwesties van culturele toe-eigening (met dan weer bewust niet vertaalde Japanse teksten) en de ‘white savior’.

Al met al is de film aldus een beetje een puzzel voor me en ik weet niet goed of dat de film goed of slecht maakt. In ieder geval heeft de film me niet veel gedaan, al is de overvloed aan beeld- en verhaalelementen ook weer enigszins overweldigend.

Het ziet er mooi uit, maar van de film is mij niet zoveel bijgebleven helaas...

Deze film is niet voor iedereen weggelegd denk ik...

Zeer ingenomen met deze erg fraaie, inventieve en levendige animatie met oog voor details, waarbij

ook de humor niet ontbreekt. Ook de soundtrack bekwam mij aangenaam functioneel. En interessant

dat de filmregisseur Wes Anderson, na diens Fantastic Mr. Fox, zich andermaal inlaat met een

anime project. Het vraagt wat mij betreft naar nog meer...

Wes Anderson is één van de betere regisseurs van deze tijd met een eigen stijl die nog steeds groeit. Een man die ritme in zijn kleurrijke beelden brengt als je begrijpt wat ik bedoel. Heerlijk om te zien en een verademing tussen de vele blockbusters. Tussen de commerciële studio's en de kleinere alternatieve films is dus ook ruimte voor eigenzinnige films als dit met een regisseur die creatief durft/mag te zijn.

Isle of Dogs speelt niet alleen met beeld, maar ook met taal. Japanse teksten die niet ondertitelt worden, Japanse gesprekken die soms vertaalt worden via een tolk, vooral de honden die Engels spreken tegenover de Japanse mensen... Heerlijk om te zien en een originele manier om dit zo te brengen. De muziek is evengoed passend zodat we een sterke mix krijgen van beeld, geluid en verhaal. Onderhouden verhaal, nodige humor en een opvallende stemmencast die zeer goed gekozen is.

Hier heb ik van genoten en het doet deugd om nog eens echt te genieten van een film van dit niveau. Het leek wel dat de tijd van regisseurs wat gedaan was en de studio's de fakkel opnieuw hebben overgenomen. Maar er zijn nog enkele namen gelukkig die nog steeds hun eigen stempel kunnen/mogen drukken. En toch met genoeg ondersteuning om geen creatief idee in de marge te worden.

Typisch Wes Anderson, deze onderkoelde, gortdroge stopmotion animatiefilm. Hier en daar wat aan de saaie en abstracte kant, maar op cruciale momenten komt de boel steeds weer voldoende tot leven. Best mooi geanimeerd eigenlijk en de stemmencast is eersteklas, al ben ik bepaalde Anderson huisakteurs die steeds maar weer komen opdraven (zoals Edward Norton en Bill Murray) inmiddels wel een beetje beu.

Eindelijk weer eens een echt opmerkelijk project van de immer eigenzinnige Anderson, komt in de buurt van zijn beste werk(Fantastic Mr. Fox, The Grand Budapest Hotel). Niet alles wat hij maakt valt bij mij in de smaak maar om dit vindingrijk, soms sarcastisch verhaal kon ik erg lachten. Kan natuurlijk ook zijn dat ik een beetje klaar was met het voorspelbare patroon van al die animatiefilms, dan komt zo'n typische maar wel afwijkende bijdrage van deze Wes net op het goede moment. Wellicht dat ik hem dus bij een tweede kijkbeurt wat minder hoog inschaal, maar voorlopig heeft hij mijn volledige zegen. Ook van onze honden trouwens.

Fraai vormgegeven animatiefilm van Wes Anderson, op visueel gebied zeer de moeite waard. Helaas valt het qua verhaal wat tegen. Echt boeiend wil het niet worden. Ook de personages stellen wat teleur, geen enkel personage weet echt indruk te maken. Wel een goed verzorgde stemmencast overigens, met de nodige bekende acteurs.

“I suppose if it worked, we'd be dead already.”

Typische Wes Anderson film. Eigenzinnig, absurd en vermakelijk, en hij gaat ook weer terug naar zijn liefde voor stop motion. Zo goed als Fantastic Mr. Fox is Isle of Dogs niet, maar het is wel weer een creatieve film vol met kleurrijke personages en spitsvondige dialogen. Het probleem van de film is dat zelfs anderhalf uur eigenlijk al te lang is voor het verhaal dat Anderson wil vertellen. De maatschappijkritiek is overduidelijk, maar gelukkig kiest Anderson wel voor een luchtige en humoristische aanpak. Zoals we van hem gewend zijn.

Ik vind Wes Anderson echt een top regisseur.

Je ziet altijd in de eerste minuut al dat het een film van zijn hand is.

Isle of Dogs is weer een stop motion a la Fantastic Mr. Fox.

En toegegeven die vond ik toch net even iets beter als deze.

Ik kan me ook wel vinden in de kritiek dat Wes Anderson te vaak gebruik maakt van dezelfde acteurs (Edward Norton, Bill Murray). Het raakt een beetje uitgewerkt.

Neemt niet weg dat ook deze Wes Anderson een unieke film is, met bijzondere karakters, droge humor en heerlijk anders is. Ik hou er van.

Altijd! Altijd is het er heerlijk toeven! Nee, niet op Hondeneiland. Wel in Wes Andersons universum. De Amerikaan levert met ‘Isle of Dogs’ nog maar eens een prachtig staaltje komische, creatieve en hartverwarmende cinema af. Van de manier waarop hondenkarakters geanimeerd worden over de rits heerlijke stemmen tot het hilarische verhaal: het zit allemaal snor.

De grootste vreugde bestaat echter uit – en hoe kan het ook anders bij Anderson? – de absurde details, waaraan jong en oud hun ogen rijkelijk en non-stop de kost kunnen geven. En o ja, ook de muziek is trouwens weer raak, met een heerlijke adaptatie van Prokofievs ‘Lieutenant Kijé’ voorop.

Hoog tijd voor een Oscar, of hoe lang gaat de Academy nog treuzelen?

3,5*

Wederom een mooie en interessante film van Anderson, waar je op meerdere manieren naar kan kijken. Ik vraag me namelijk ergens af of deze film bedoeld is als een allegorie voor de huidige Amerikaanse (of breder, de Westerse) samenleving waar immigranten de schuld van problemen krijgen met honden in de rol van de immigranten. Maar zelfs als je het plot loskoppelt van elke mogelijke connectie met de echte wereld, blijft er een leuk en innemend verhaal over. Ik ben absoluut gèèn liefhebber van honden, maar deze film wist me toch flink mee te krijgen in het verhaal en met de (honden)personages.

Leuk is de mix met Japan zonder dat je het gevoel krijgt dat het de blik van een westerling op Japan representeert. Het voelt veel meer authentiek Japans aan, waarbij het natuurlijk ook helpt dat ze de Japanse karakters gewoon lekker Japans laten praten. Maar de belangrijkste kracht van de film is de enorme creativiteit, er komt zoveel op je af en alles is met zoveel detail vormgegeven. De ontwerpen van de karakters ben ik wat minder fan van, omdat het een beetje houterig overkomt (zonder dat de animatie zelf houterig is), maar over het algemeen is het prachtig wat er allemaal op het scherm voorbijkomt.

Een dikke 4* en ik kijk alweer uit naar de volgende creatie van Anderson.

Wes Anderson does it again. Wat mij betreft mag Anderson op deze weg doorgaan, want op animatiegebied stelt hij zeker niet teleur (waar zijn live-action films soms nog wel eens een misser kunnen zijn).

Na het bijzonder charmante Fantastic Mr. Fox is ook Isle of Dogs weer een prachtige stop-motion animatie geworden, nu met honden in de hoofdrol. Het is gewoon fascinerend hoeveel detail erin zit verwerkt, in zowel de aankleding als de animatie. De honden krijgen echt persoonlijkheid door de overtuigend geanimeerde emoties en bijbehorende voice acting. Geen over the top cartooneske stemmetjes, geen vervelend sentimenteel gedoe zoals in reguliere animatiefilms, maar personages die oprecht hartverwarmend en grappig zijn.

Andersons films zijn altijd wel een beetje quirky en dat zal niet iedereen bekoren, maar zelfs de grootste Anderson-hater zal moeten toegeven dat vrijwel elk shot een klein kunstwerkje op zich is vanwege het prachtige kleurgebruik en de symmetrie.

Ook fijn dat Anderson ervoor koos om Japanners ook echt Japans te laten spreken. Waar de meeste filmmakers concessies doen en Engels de voertaal laten zijn, doet Anderson lekker zijn ding en overbrugt hij op een creatieve en geloofwaardige manier de taalbarrière. Tel daarbij op dat ook de Japanse cultuur met respect wordt neergezet zonder het te willen veramerikaniseren of karikaturiseren. Het geeft de film meer authenticiteit en tilt het -zonder elitair te willen klinken- naar een 'hoger' niveau.

De enige reden dat het geen 5* krijgt is omdat het personage Tracy me niet zo aansprak en het einde een beetje anticlimactisch was . Maar goed, wat maakt het ook uit, de hele rit ernaar toe is al enorm vermakelijk.

De live-action films van Wes Anderson zijn niet mijn smaak. In animatie komt zijn stijl voor mij iets beter tot zijn recht, waardoor ik Fantastic Mr Fox wel een leuke film vond. Deze film heeft min of meer datzelfde sfeertje weer, waardoor hij op zich wel beviel, maar (zoals ik bij Fantastic Mr Fox ook schreef), weer 'iets' heeft dat niet helemaal mijn ding is, maar wat ik niet helemaal onder woorden kan brengen.

Het is schitterend gemaakt en heeft een heel originele sfeer, waardoor je eigenlijk doorlopend het gevoel hebt dat je het geniaal 'moet' vinden, maar verhaaltechnisch is het voor mij hier en daar net wat moeizaam en vergezocht, en vind ik de soort humor er net niet helemaal uitkomen. Ergens in het begin moest ik meteen lachen, dus ik dacht 'dat wordt leuk', maar later in de film moet de humor eigenlijk alleen komen van de wat droge sfeer (hoe de honden op elkaar reageren, subtiele dingen in het elkaar aankijken, puur van die visuele geregisseerde dingen), maar veel minder van obvious grappen of leuke tekst. Natuurlijk hoeft het geen lachen gieren brullen te worden, maar de film leunt gewoon weer erg op de Wes Anderson-signatuur en -sfeer, en als dat minder je ding is zoals bij mij, dan grijpt het je nooit helemaal.

Nou ja, misschien dat het ook gewoon een extra kijkbeurt nodig heeft omdat de film vrij volgestouwd zit en er elke seconde wel iets nieuws te zien is, en valt dan ineens het kwartje voor mij, maar voorlopig kan ik er gevoelsmatig toch niet meer voor geven dan 3,5*, maar dan wel vooral door hoe het gemaakt is hoe en alles eruitziet.

Goeie film waarin de honden van Japan door een burgermeester worden verbannen naar een eiland vol afval. Wederom de kenmerkende en toch wel unieke stijl van Wes Anderson, die de film eigenlijk alleen al de moeite waard maakt. Het verhaal stelt niet al te veel voor, en ondanks dat de film behoorlijk vol zit had het ook zeker niet langer moeten duren. Van de stemmencast met flink wat bekende namen deed Edward Norton het het leukst.

Leuke en grappig filmpje van Anderson, maar niet het niveau van zijn laatste films en zeker niet van Fantastic Mr. Fox. Maar de stijl en stemmen zijn natuurlijk weer gewoon heel goed. Maar verhaal was beetje vlakjes.

3.5*

Visueel aantrekkelijke film waarbij ik de indruk krijg dat de heer Anderson zijn creativiteit wat beteugelt heeft. De thema's Japan en honden zijn geinig en er zit ook zeker humor in de film maar echte dijenkletsers zitten er niet in. Betrap me er wel op dat ik de hond die ik net ben tegengekomen toch iets anders bekijk. Al met al erg leuk om gezien te hebben maar niet indrukwekkend.

Kinderfilm voor hondenliefhebbers.

Sinds Fantastic Mr. Fox wordt Wes Anderson steeds meer mainstream en minder hipster. Op zich een gunstige ontwikkeling, want zijn eerdere films vond ik vaak bijzonder vermoeiend. En voor hem zal dit ook wel een stuk meer geld in het laatje brengen.

Isle of Dogs heeft nog steeds veel van de typische Wes Anderson kenmerken: zeer verzorgd, mooie kleuren composities en een wat droge vertelstructuur.Toch mikt hij hier nog meer dan bij FMF op een jeugdiger publiek. Dat is te merken: de humor is schaars en het verhaaltje erg simpel. De opvallend eenvoudige soundtrack valt ook op.

Verder is de fusion van een Amerikaanse film met de Japanse cultuur bijzonder goed geslaagd. De PC brigade had daar uiteraard problemen mee, maar die zeiken nu eenmaal over alles. Heb al met al best van de film genoten, maar het mist voor mij net dat beetje extra's. 3***

Niet helemaal mijn ding, maar dat heb ik wel vaker met Wes Anderson. Het verhaal is qua verloop heel eenvoudig en dus vrij zwak, dankzij het "tweetalige", waarbij steeds een tolk navertaalt, wordt het in de tijd uitgerekt en haalt het de 100 minuten. Qua animatiestijl moet je hier van houden, en dat is bij mij niet zo het geval. Qua stijl wel apart, maar niet een film die me bij zal blijven. Of het een kinderfilm is, ik vond het niet zo, vind het te duister daarvoor. Kleine 3*.

Rare animatiefilm zeg ! Heel wisselend, soms heel leuk gebracht dan weer wat aan de saaie kant. Vind de film ook meer iets voor volwassenen want de aanwezige humor is wel heel droogjes die de kinderen meestal zal ontgaan. Ook het verhaal kent een donkere kant wat de film sowieso al minder luchtig maakt. Aparte animatiestijl en de combinatie cultuur/taal tussen het Oosten en Westen komt nogal wat chaotisch over. 6/10

De negende film van Wes ­Anderson is opnieuw een verrukkelijke kijkervaring! Laat het maar aan hem over om fantastische visuele werelden te scheppen. Ditmaal keert hij terug met prachtige stop-motion animatie. Leuk is ook de interpretatie van taal. De film opent met de mededeling dat al het geblaf is vertaald naar Engels, terwijl mensen hun eigen taal behouden. Plottechnisch is de film misschien iets minder uitdagend dan eerdere films van Anderson maar de gortdroge humor is gebleven. Achter de mooie sets, de charmante personages en het bizarre verhaal schuilt een gepaste dosis tragedie. Hierdoor wordt deze Wes Anderson-film wederom meer dan zomaar een kleurrijke afleiding. Het feit dat de film zich afspeelt in Japan wordt benadrukt door een perfecte opzwepende soundtrack van Alexandre Desplat, die dan ook veelvuldig gebruik maakt van de taiko (Japanse drum). Heerlijk!

Ik ben eerder een bewonderaar dan een liefhebber van Wes Anderson. Van al z'n films vind ik eigenlijk alleen Moonrise Kingdom onverdeeld geslaagd. Wat Isle of dogs betreft geldt ook weer dat het er prachtig en uniek uit ziet, en in het begin kijk je je ogen uit. Maar qua vertelling is het vrij zwak en daardoor verliest de film gaandeweg veel van z'n pluimen. Gelukkig blijft het wel ver boven het neuzelniveau van 'Mr. Fox'.