Isle of Dogs (2018)

Zoals we van Anderson gewend zijn: bijzonder fraai gemaakt, prachtige plaatjes, mooie vondsten. Maar ook typisch Anderson: het verhaal boeit maar deels (meer niet dan wel), waardoor de overvloed aan creativiteit ondergesneeuwd wordt door verveling. Per minuut neemt de interesse af. Ik durf gerust te stellen dat het laatste half uur een kleine helletocht is en het een flinke prestatie is om 'm uit te zitten.

Zou fijn zijn als Anderson zijn fantastische stijl eens een aantrekkelijk verhaal meegeeft. Dan kan er zomaar een meesterwerk ontstaan.

Nu kom ik niet verder dan een 3*. Wezenlijk is het gewoon een ***-film, vanwege het laatste half uur.

Ok.

Uiteindelijk wel duidelijk met de hand van Anderson geregisseerd, maar zo geniaal vond ik dit filmpje uiteindelijk niet. Ik vind sowieso de animatiefilms van Anderson niet zo heel briljant uiteindelijk. Behalve dat het wat vlotter is.

Qua animatie is de stop-motion natuurlijk altijd knap, maar de poppetjes zelf vond ik er behoorlijk lelijk uitzien. Vooral dat Japanse jochie zag er niet uit. De honden wel wat beter, maar qua design vond ik het allemaal voor Andersons doen erg ondermaats.

Maar visueel is het allemaal zoals verwacht weer helemaal verzorgd voor de rest. Goed, knap cameragebruik en veel detail in de achtergrond waardoor je heel makkelijk door de film zelf heengaat. De locaties zagen er, in tegenstelling tot de poppetjes, goed uit.

Voice-acting ook prima. Het was niet dat een bepaald iemand er ver bovenuit stak, maar het zag er allemaal goed uit. Vooral rustig en neutraal ingesproken waardoor er niet al te veel chaos en drukte inging en dat was gewoon goed.

Jammer dat er wel een bepaalde kant inzat die er niet in had gehoeven. Karakter van Gerwig was bijvoorbeeld vooral vervelend en nam de prima humor die van de honden afkwam weg met wat flauwe humor die hier niet heel erg op z'n plaats viel.

Verhaal zelf is grappig bedacht en Anderson weet er veel mee te doen en veel ook lekker leuk in beeld te krijgen. Alhoewel het op het eerste gezicht kinderlijk lijkt vind ik dit toch wel iets meer de volwassen kant opgaan, dus kijk uit.

Voor de rest is het altijd wel een bepaald charme dat Anderson in zijn film weet te stoppen. Het is wat vreemd in het begin, maar Anderson weet er heel vaak toch wel weer iets van te maken. Dit is niet het bioscoopvoer voor kinderen, maar wel een interessante film met toch helaas punten die ik niet zo fijn vond.

Helemáál mijn ding is Wes Anderson niet, maar dat hij een totaal eigenzinnig en uniek auteur is moge duidelijk zijn. Net die originaliteit kan ik dan ook zeker wel waarderen, maar ik denk dat zijn stijl (nog) wat beter tot zijn recht zou kunnen komen binnen een wat abstracter narratief. Uiteraard zit de film vol geweldige visuele vondsten en legio geinige details, maar al die leuke aspecten worden toch nog nét iets teveel tegengewerkt door de overmatige focus op een in wezen nogal flauw en saaiig verhaaltje.

Maar verder absoluut genoeg te genieten. Fijne scheut droge humor, sterk stemmenwerk, visueel wonderlijk en Anderson's oog voor detail blijft je verbazen.

Geen verwachtingen bij deze film, maar het was wel een vermakelijke film. Een wat aparte animatiestijl, maar het is eens iets anders.

Het verhaal verveelde niet en was geschikt voor jong en oud. Fantastic Mr. Fox vond ik wel beter, maar deze was ook wel leuk.

Deze stond op TV aangekondigd als kinderfilm, wat hij hoegenaamd niet is. Prachtfilm, al maakte hij mij ook intens droevig.

Redelijk.

Zonder meer een schitterend gemaakte film. Wes Anderson combineert zijn typische stijlkenmerken met o.m. Japanse invloeden. De combo werkt geweldig. Visueel is dit een fantastische film. De stijl van de figuurtjes - zowel honden als mensen - is ook tof gedaan. Weer wat anders dan bv. Fantastic Mr. Fox, maar tegelijk erg herkenbaar.

Bereikt Anderson (audio)visueel zowat het summum van z'n oeuvre, vind ik dat inhoudelijk tegenvallen. De film had beter volledig kunnen focussen op de honden. Niet dat bepaalde menselijke typetjes slecht gedaan zijn, integendeel. Het is maar dat de overgang soms wat ongelukkig is. Ik kon niet echt in de film komen zoals ik had gehoopt. Het verhaaltje poogt ietwat emotioneel te zijn, maar blijft te afstandelijk. Spijtig.

3

Donderdag aan de Wes Anderson met deze Isle of Dogs en eigenlijk vooraf geen weet of idee van de inhoud of dat het een animatie was, dat laatste ontdekte ik pas toen ik thuis was van de Kringloop. Afijn, toch maar proberen ook al is animatie niet mijn ding.

Hoe goed kan het gezegde 'de gebeten hond' van toepassing zijn als in dit geval waar 'mens beste vriend' het nogal gedaan heeft vanwege een virus en massaal wordt gedeporteerd naar één of ander eiland vanwaar het verhaal zich vervolgt met een jonge ex-eigenaar genaamd Atari die zijn trouwe viervoeter Spots komt zoeken met heel veel gevolg zoals een extermination en opstand tot gevolg. En ja, ach, het mag best gezegd dat er een aardige cast bij elkaar gebracht is voor de stemmen, en uiteraard ziet het er prachtig uit en is het overduidelijk dat hier met veel zorg aangewerkt is.

De vraag is dan echter weer waar het verhaal nu precies over gaat, volgens vele omschrijvingen betreft het verhaal lucht of valt het inhoudelijk tegen. Maar is dat wel zo? Wat is Anderson's eigen vertaling? Ergens zie ik wel een aanklacht hoe gemakkelijk men dieren aanschaft en weer van de hand doet. Was het niet zo dat het aantal in de steek gelaten en weggedane dieren na Corona explosief was gestegen. Dieren schijnen onderdeel van het 'ideaal plaatje' te zijn maar worden net zo gemakkelijk gedumpt en weggedaan, zoals bijvoorbeeld de Labradoodle van mijn vader die een schat van een beest is maar volgens de vorige eigenaar onhandelbaar en ern bijter was. Of neem de rage die Hachi tot gevolg had met betrekking tot het Akito ras die daarna ook massaal gedumpt werd omdat het extreme moeilijke honden blijken te zijn. Daarnaast kan men spreken van een etnische zuivering richting alles wat Japan de landsgrenzen heeft binnen gelaten na de Tweede Wereldoorlog.

Maar goed, dan gaan we wel heel ver binnen een film die vermakelijk is, er natuurlijk goed uitziet, een beetje humor en drama bezit en een diepere boodschap voor wie dat wil zien. Mij persoonlijk doet het niet zo heel veel buiten de gedachte dat we ons gezelschapsdieren mischien wat te vanzelfsprekend nemen terwijl het toch in feite een verlengstuk is van je leven of gezin. Afijn, zoals reeds gezegd, verder is het aardig maar niet boven gemiddeld plus het feit dat ik bijzonder weinig met animatie heb. Een 3 voor de moeite.

Het zal 'officieel' best een goede film zijn, maar het kan mij niet pakken.

Dit is typisch zo'n film die je moet passen. Het is een stop motion film zoals de Fantastic Mr. Fox (die me aanmerkelijk beter beviel). De film is fantastisch mooi gemaakt (wat een werk heeft hier ingezeten), maar stop motion en ik zijn sowieso geen natuurlijke match. Het grootste probleem van deze film is dat de film erg afstandelijk is: de manier van spreken, de muziek, de manier van filmen. Het houdt afstand met de kijker waardoor ik emotioneel geen enkele binding kreeg met de honden of met Atari. Dit lijkt (helaas) wel een trade mark van Wes Anderson te zijn (ik had hetzelfde met The Fantastic Mr. Fox). Het verhaal is dit keer ook nog eens erg dun. Er gebeurt niet zo gek veel. Het is allemaal nogal apart in beeld gebracht (moet je van houden of niet), maar op mij kwam het wat gekunsteld over (anders om het anders).

Op zich zitten er een paar leuke (terugkerende) grappen in en ik moet zeggen dat Scarlett Johansson echt wel een leuke Nutmeg neerzet (maar ook hier: even onderkoeld als de andere karakters). Dat onderkoelde en afstandelijke geeft de film een sfeer waar je van moet houden denk ik.

Dus mijn advies: als je van stop motion houdt, je raakt de eerste 10 minuten in de ban van de film en je waardeert het aparte sfeertje: vooral afkijken. Zo niet: stoppen en iets anders opzetten. Ik geef 2 sterren omdat het op zich kunstig is gemaakt en ik waardeer het risico dat ze hebben genomen met het maken van zo'n film. Maar een echt leuke filmavond was het helaas niet. Al met al wordt dit toch mijn laatste Wes Anderson film denk ik.