Pyewacket (2017)

Njah.

Zo'n ding uur lang is er eigenlijk weinig te beleven. Het is een film die de horror vanuit het drama probeert op te bouwen, maar de moeder/dochter band is zo slecht neergezet dat het eigenlijk niet weet te boeien. Beetje lam drama dat vooral in de weg zit, terwijl de film ook niet meteen de indruk geeft om qua horror wél nog iets uit de kast te kunnen trekken.

Daarom is de finale toch nog een verrassing. Niet qua originaliteit, het is een horrotje dat z'n elementen uit andere films gehaald heeft en daar verder weinig aan toevoegt. Maar de uitwerking mocht er wel zijn vond ik. Einde is zowaar spannend, niet echt puntje van de stoel, maar toch voldoende om geslaagd te noemen.

't Is dan ook jammer dat de aanloop daar naartoe zo pover is. Less is more, maar enkel als die less ook daadwerkelijk wat voorstelt. Betere acteurs en betere regie hadden hier de meubelen kunnen redden, maar dat zat er jammer genoeg niet in. Even volhouden tot het einde dus, de laatste 20 minuten wordt je wel beloond. Althans, de laatste 19, want het finale einde is terug naar af.

Op zich niet dramatisch voor een keertje en dankzij het einde redt de film zich alsnog, maar groots horrorspektakel hoef je zeker niet te verwachten.

3.0*

Neo-emo-meisje raakt verstrikt in zwarte magie heksen-ding gefilmd in typische indie-horror camerabeelden. Nu heb ik een zwak voor het occulte / heksengenre, maar een nieuwe kijk erop was hier niet te vinden. Toch was de film wel een vrij aardige mix van rechtaan horror en pseudo-psychologische dingetjes en met een vrij trage opbouw. De film is al meer dan voor de helft voorbij voordat er wat gebeurd. Moderne tiener-horror wordt vaak bevolkt door makkelijke jump-scares, het is dan positief dan ze er niet zijn! Al kon het voor mijn smaak wel wat vreemder en enger en wat minder schurend tegen andere bekende horror-films. Maar toch is het de moeite waard om eens te bekijken.

Eerie indie-filmpje met solide performances en visueel op niveau. Laatste jaren zien we een enorme toename van dit soort filmpjes, met een duidelijke focus op verhaal en sfeer en minder op 'traditionele' horrorelementen. Dat je dan een dik uur bezig bent met het opbouwen, is dan ook nauwelijks een verrassing. Belangrijker is hoe McDonald het dan af weet te ronden... en daar weet hij wel raad mee. Inderdaad een 'punch to the gut' (wanneer poster-teksten de waarheid spreken, dan wordt het wel héél eng).

Meteen een goede reminder dat ik zijn Backcountry (2014) nog steeds moet zien. Is inmiddels besteld!

Niet slecht maar een beetje flauw. Ik hou best van een slowburner maar het drama was van dermate matig allooi dat ik al gauw naar het horrorgedeelte begon te snakken. Daar maakt de film het soms ook wel waar, met vlak voor het einde een aantal goeie momenten. Dat shot van de 'demoon' die achter dat hoekje vandaan kruipt is echt goud. Helaas is de allerlaatste scene flauwtjes. Kwam over alsof het bedoelt was als een soort 'shocking twist', terwijl ik er eigenlijk allang vanuit ging dat dat haar echte moeder was die ze vermoord had. Beetje een domper.

Al bij al wel te pruimen voor een film uit een genre dat me weinig ligt. Hangt ergens tussen 2,5* en 3,0* in.

Sfeertje is goed, de spanning wordt rustig opgebouwd en de cast doet het ook niet slecht... voor een film als dit dan tenminste. Einde is ook goed alhoewel daar misschien nog iets meer aandacht aan besteed had mogen worden. Best leuk.

I call upon you, brought by leaves and seeds.

Hear with my ears and speak with my tongue.

I invite you to come.

Pyewacket.

Als je al eens een recensie van mij hebt gelezen, dan weet je ondertussen ook dat ik af en toe kan genieten van een low-budget, independent gemaakte film. Zo eentje waar je op voorhand al weet dat de speciale effecten niet van dien aard zijn dat ze je omverblazen. En waarin meestal onbekende acteurs worden opgetrommeld. Dat wil niet zeggen dat dit soort films niet om aan te zien zijn en het camerawerk er amateuristisch uitziet. En ook niet dat het acteerwerk te slecht voor woorden is. Integendeel. Ik heb al meermaals enorm genoten van zulke creatieve , niet-mainstream probeersels. En ik heb ook genoten van “Pyewacket”. Een simpel horrorverhaal (ook al kan je daarover discussiëren of het al of niet horror is) waarin zwarte magie en satanisme de oorzaak zijn van heel wat ellende.

Je zou misschien wel je bedenkingen kunnen hebben bij het impulsief gedrag van Leah (Nicole Muñoz) die na een zoveelste dispuut met haar moeder het bos intrekt en gewapend met een boek over occultisme en wat attributen een oeroud ritueel uitvoert. Een ritueel om de kwaadaardige geest Pyewacket op te roepen zodanig dat die ervoor kan zorgen dat ze verlost is van haar vervelende moeder (Laurie Holden). Het feit dat deze misschien wel eens in een emotioneel dal zit, schijnt ze niet te beseffen. Dat ze naderhand hierover spijt heeft en plots merkt dat haar moeder niet de slechtste is, kan ik wel inkomen. Wie heeft niet al eens zijn ouders verwenst bij het zoveelste discussiepunt? Maar zoals het spreekwoord zegt “Spijt komt na de zonde”. En algauw beseft Leah dat er iets duister en dreigends ronddwaalt.

Echt angstaanjagend is het omzeggens nooit. Er zijn enkele verschijningen, een vriendin die na een nachtje slapen met de schrik op het lijf terug naar huis wil en een gevoel van dreiging op bepaalde momenten. Maar daar moet men dan ook wat geduld voor hebben. Originaliteit is ook niet een term die bij deze film hoort. Alweer zijn het tieners wiens voorkeur uitgaat naar alternatieve muziek en de bijbehorende zwarte kledij en haartooi. Archetypes die vaak gebruikt worden in zulke films. Dat er ook weeral een expert komt opdraven die de zaak toelicht en occulte raad geeft, is ook niets nieuws. De sterkte van de film is het misleidende karakter. Ik hou wel van films waar men twijfelt over de ware aard van het gebeuren. Is de kwaadaardige geest effectief aanwezig? Of zijn het hersenspinsels van Leah? Is ze soms emotioneel labiel waardoor ze dingen ziet?

Achteraf bekeken vond ik dat “Pyewacket” wel de moeite was om eens te bekijken. Niet alleen vanwege het gebruikte onderwerp. Maar ook vanwege het bij momenten uitstekend acteerwerk van Nicole Muñoz. En in mindere mate dat van Laurie Holden. Muñoz haar woede en spijt voelden oprecht aan. Meer dan bij Holden. En ondanks dat het griezelgehalte van laag niveau is, vond ik de dynamiek uitermate geslaagd. Nee, het is geen grootse film. Het enige wat men moet onthouden, is dat men zich nooit moet inlaten met zaken waar men niet het fijne van weet.

2.5*

Van regisseur Adam MacDonald zag ik ooit Backcountry (2014). Zijn eerste lange speelfilm. Een survival film die ik maar matig kon waarderen. Op voorhand zijn de verwachtingen over deze nieuwe poging van MacDonald dan ook laag gespannen. Na afloop kan ik zeggen dat de lage verwachtingen niet werden bewaarheid. Pyewacket is een stuk vermakelijker dan de eersteling.

De waardering zit 'm niet in het verhaal zelf. Dat is tamelijk dun en gemakkelijk te doorzien. Bovendien is er pas na 40 minuten reden tot enige opwinding. Tot die tijd moeten we ons vermaken met oninteressante bezigheden van tieners, hun probleempjes en hun overpeinzingen.

De waardering zit 'm in de sfeervolle uitwerking van het verhaal. Dat gebeurt echter pas na 40 minuten, maar is de moeite. De film vult zich na 40 minuten opeens met onheilspellende momenten en een donke sfeertje. De sinistere wending in het verhaal ontstaat in de eerste plaats door de handelingen van de personages, maar een veel groter aandeel in de totstandkoming van de duistere sfeer is weggelegd voor het geluid.

De sounddesign is van grote klasse. Niet alleen door de inbreng van een passende heavy metalscore met sinistere accenten, maar vooral door in lange stukken film iedere vorm van kunstmatig geluid te elimineren.

In bepaalde scènes is minutenlang geen ander geluid te horen dan het geluid van de natuurlijke omgeving.

De wisselwerking tussen het natuurlijke achtergrondgeluid en de gevoelslagen die bij het angstige hoofdpersonage worden aangeboortd, werkt veel effectiever dan menige angstaanjagende plompe muzikale uithaal in een willekeurige horrorfilm. Het effect is naargeestig en behoorlijk spannend.

Het camerawerk is prima en gevarieerd. Bij dreiging toont de camera nu eens een blik over de schouder van het hoofdpersonage, dan weer toont hij het hoofdpersonage frontaal of werpt een blik in de donkere bossen. Nu eens rent de camera uitbundig met het hoofdpersonage mee, dan weer richt de camera zich ingehouden op een schaduwpartij op de muur. Nu eens dit, dan weer dat. De camera is dynamisch aanwezig en genereert actie en spanning.

Leuke film. Alleen jammer van die 40 oninteressante minuten inspeeltijd.

Tiener Leah [Nicole Muñoz] worstelt met de gebruikelijke tienerproblemen, maar ook met de dood van haar vader en haar emotioneel labiele moeder [Laurie Holden]. In navolging van haar vader heeft Leah zich volledig verdiept in zwarte magie en na een pijnlijke ruzie met haar moeder voert ze een ritueel uit waarmee ze de Pyewacket oproept. Slecht plan! Het type horrorfilm dat vooral bezig is de tijd te doden met stemmige muziekjes en teasers tot aan het laatste kwartier. Kortom: meer dan een uur lang gebeurt er niets interessants. De finale biedt in ieder geval een schokkende wending, maar als het mogelijk is hebt zou ik het eerste uur op dubbele snelheid afspelen. Je kunt dit natuurlijk ook helemaal laten schieten.

Meh.

Pyewacket komt van een regisseur die me met zijn vorige film juist wel wist te charmeren. Bijzonder om dat te zien, aangezien de vorige omgeving zich ook deels in de natuur afspeelde. Ondanks dat Pyewacket inspeelt op wat andere thema's ter opvulling van de dramatiek pakte de scenes me in het algemeen een stuk minder.

Acteerwerk is nog wel aardig. Muñoz acteert soms te veel zonder emotie of uitdrukking, maar uiteindelijk voelt ze wel aan als een realistische tiener. Overige rollen maken wat minder indruk maar een gevoel dat er sprake is van totale onkunde heerst niet. Het is vooral jammer dat de vormgeving en sfeerzetting van de film niet zo goed weet te werken.

Ik vond de filters lelijk en de pogingen tot het creëren van sfeer vaak doodslaan. Van spanning is alleen kort in de finale even sprake. Sfeer heerst soms nog wel een beetje, maar eerder tijdens scenes die echt de rust pakken in plaats van de horrorscenes zelf. Er heerst wel een zekere mate van onderhuidse dreiging, maar er had meer controle over moeten zijn.

Het onderwerp ligt me uit nature al niet zo, maar er kunnen leuke dingen mee gedaan worden. Het jammere is dat dit juist hetgeen is dat aan deze film ontbreekt. Hier en daar nog korte momenten van potentie, een intrigerende finale en een verrassend einde. Daar ken ik mijn punten aan toe. Verder zal het geen film zijn die me bij gaat blijven en ik betwijfel of dit bij anderen hetzelfde zal zijn.

I wish you were dead

Hoe herkenbaar is dit? Iedereen is weleens boos op zijn ouders geweest en heeft misschien zijn ouders zelfs wel dood gewenst. Natuurlijk meent niemand dat echt, althans in de meeste gevallen dan toch. En ondanks dat de keuze die de dochter maakt om een demoon op te roepen vrij onrealistisch en nogal gestoord is, vond ik het wel een goed uitgangspunt. Typisch voorbeeld van hoe een puberbrein werkt. Volledig door emoties laten overnemen en daardoor impulsieve acties verrichten waar men later spijt van krijgt. En als je dan ook nog een soort van moderne heks bent, is die stap al een stuk sneller genomen.

En ja jongens, het is een horror verhaal, dus misschien iets minder naar realisme kijken en je meer laten meenemen met de sfeer. Want die vond ik dus echt heel erg sterk. Vanaf de eerste scène zat ik in de film. Tieners die met occulte shit bezig zijn, is altijd een goed scenario voor rampzaligheid. Juist de traagheid in de film vond ik een pluspunt. Hierdoor raak je steeds meer met de dochter en moeder betrokken en voel je bijna continu de spanning van wat er gaat gebeuren. En dat kunnen niet veel horrors. Waar de meeste horrorfilms leunen op jumpscares of geforceerde disturbing visuals, zit deze film veel meer op het psychologische vlak. Zeker naar het einde toe, wordt dit helemaal duidelijk.

Wat me ook opviel is het sterke acteerwerk van toch wel vooral Nicole Muñoz en ook zeker van Laurie Holden. Je gaat met beide personages echt meeleven en je begrijpt eigenlijk beide standpunten wel. En dan het ritueel. Komaan, dat was echt heel gaaf gedaan. Ook vrij goed onderzoek gedaan naar hoe een ritueel in het echt werkt.

Ergens was ik verbaasd over de hoeveelheid mensen die deze film helemaal niks aan vonden, maar ja dat is met horror. Wat de één spannend en eng vindt, vindt de ander geen drol aan en andersom. Voor mij een topper onder dit genre. Zeker als lowbudget film.