Molly's Game (2017)

Best een interessante en goed gemaakte film met sterke rollen van zowel Jessica Chastain als Idris Elba.

Het verhaal werd ook best overtuigend gebracht en wist mijn aandacht best lang vast te houden,ondanks het feit dat ik helemaal niks met pokeren of andere gok/kaartspellen heb.

Maar ruim twee uur was,ondanks de levendige regie van Aaron Sorkin toch wat te veel van het goede.Ook ging de verteltrant me verloop van tijd wat tegenstaan,net als die wat overdreven zogenaamde intelligente discussies tussen advocaat en cliënt.

Desondanks wel een degelijke voldoende want afgezien van het feit dat het onderwerp niet echt mijn pakkie an is,blijft Molly's game voor het grootste gedeelte toch wel boeiend.

Pokerface.

Met het spelletje heb ik niks. Dus met enige weerstand toch maar eens gekeken.

Gelukkig ligt de focus vooral op het waargebeurde verhaal van Bloom. Hoe ze van topsporter met een dominante vader uiteindelijk succesvol in de gokscene is gerold is een interessant gegeven. Daar werd ruimschoots de tijd voor genomen om het verhal over te brengen. Boeiend, maar door de lange speelduur verslapte toch mijn aandacht enigszins.

I wasn't really listening

Weinig boeiende film over een ex-olympier die een organisatorische rol krijgt binnen het pokerwereldje. De aanloop met het ski ongeluk is aardig hoewel op de echte beelden nergens een ski los schiet, maar dat terzijde. De beelden van de arrestatie en de gesprekken met Elba zijn prima en Chastain is sowieso altijd een goede rol om te kijken. De hele uitleg en beschrijvingen met die pokeravonden zeggen me daar en tegen weer helemaal niets met al de spelers die de revue passeren. Even wordt het interessant met de inmenging van de Russische maffia en de homeinvasion om daarna naar een bijzonder nulpunt te storten met psycholoog vaderlief die vijftien jaar therapie in vijftien minuten propt. Give me a break! Wat een lul de behanger sowieso die man. Hij is dan psycholoog maar doet hij er ook iets mee?

Net als de bovenstaande quote van Elba had ik ook van die momenten dat ik even weg was. Onnodig te zeggen dat de film me matig kon boeien en films over de financiële en gokwereld me zoiezo niet liggen, maar dat is uiteraard geheel persoonlijk. Gezien en snel naar de volgende.

Zo, de beginscène raust er lekker snel in met dat meisje op ski's. En het gaat maar door en door, net een meisje uit groep 8 die stuiterend van de red bull over haar schoolreisje wil vertellen. Er valt veel te zeiken over deze film; over het rammelende script, het personage dat Kevin Kostner neerzet (zelden zo'n ongeloofwaardige hork gezien, en dat moet dan en psycholoog voorstellen), de voice-over. Maar... Jessica Chastain maakt veel goed en het kijkt lekker snel weg. Een film dus om snel weer te vergeten.

Vermakelijke film, de tijd vloog voorbij ondanks de speelduur van ruim twee uur.

De film kent een jachtig tempo wat meteen al geïllustreerd wordt in de openingsscène. We zien Bloom als topsportster aan het werk, gevolgd door haar ongeluk en tenslotte hoe ze in de pokerwereld terecht is gekomen. Dit alles in een razend tempo, met flashbacks en scherpe en snelle dialogen.

Het werkt allemaal prima, mede door de uitstekende Jessica Chastain en Idris Elba. Er is heus wel het een en ander aan te merken op deze film verder, maar wat blijft hangen is dat het erg vermakelijk is en je geen tijd hebt om tussendoor andere dingen te gaan doen. Het bleef boeiend, daarom ook een ruime voldoende.

3.5*

Ah, moest dat, dat Freudiaans akkefietje aan het slot? Jazeker! Dat haar vader wist dat zij het wist verklaart zijn onbarmhartige houding, en haar onverzettelijkheid, haar verregaande anarchie en haar verlangen om haar lichaam in de achterkamers van het mannelijke verlangen als onmogelijk koopwaar aan te bieden.

Haar queeste wordt in feite een straf voor elke man met macht, elk symbool voor de vader, waarbij elke avond de rituele moord inhoudt die ze nooit kon plegen: ze duikt in een wereld van het allergrootste kapitaal, doch blijkt zelf niet te koop te zijn. Tegelijk kan ze met haar duizelingwekkende fortuin niet kopen wat ze nodig heeft: verbondenheid. Ook daar zit het infantiel trauma onder: zich kwetsbaar opstellen, houdt immers de mogelijkheid in van ontrouw, en dus van onherroepelijke schade. Toch?

Nou. Dat dus in een meeslepende, spannende film. Vlot verteld, bijwijlen grappig. En met Jessica Chastain. In de hoofdrol. Guys, need I say more?

3,5*

Wat een ontzettend goede film met in het midden het tot het einde toe fascinerende personage Molly Bloom. Topprestatie van Chastain maar zeker ook van Sorkin. Het verhaal is ook weer eens wat anders dan anders en het wordt op een prettig tempo verteld, waarbij het format van heen en weer tussen verleden en heden goed werkt. Minpuntjes vond ik toch wel Elba die iets te graag lijkt te willen, in contrast met de bedeesde maar veel overtuigender manier van acteren van Chastain en dat de dialogen me soms al te adrem en bijdehand werden. Soms mag (moet?) het even gewoon wat nuchterder. Dat Costner ook zo bijdehand uit de hoek komt, past natuurlijk wel goed; zo vader zo dochter. Grappig ook eigenlijk, hoeveel vader en dochter op elkaar lijken op enkele vlakken.

Indrukwekkende film die diverse potentiële obstakels (het vooraf weten hoe de film gaat eindigen, de vrij constante voice-over, de psychologie-van-de-koude-grond-monoloog van Kevin Costner op het bankje bij de schaatsbaan) probleemloos overwint dankzij het superbe spel van Jessica Chastain, de monoloog van Idris Elba, de fantastische dialogen en het dwingende karakter van de plot. Gek rolletje van Chris O'Dowd.

Het regiedebuut van Aaron 'The West Wing' Sorkin is een stijlvolle duik in de schaduweconomie rond illegaal pokeren. Voormalig olympisch skiester Molly Bloom (Jessica Chastain) loopt een knieblessure op en ziet zich genoodzaakt om een ander levenspad te kiezen. Tot grote teleurstelling van haar vader Larry Bloom (Kevin Costner), die met diens hardvochtige opvoeding probeerde om zijn dochter een winnaarsmentaliteit bij te brengen. Maar Molly's gefnuikte ambities en onderdrukkende vaderfiguur vormen een voedingsbodem voor haar dubieuze moraal rond het organiseren van pokerpartijen voor de allerrijksten. Met haar superbe mix van mathematisch inzicht, discipline en doorzettingsvermogen zet Molly de competitie buitenspel en neemt zelf de markt over. Voor even terug aan de top. Helaas sluiten de netten zich wanneer zowel de Russische maffia als de FBI haar in het vizier krijgen.

'Molly's Game' (2017) is zo'n film waar een sterk script net dat extra beetje glans krijgt door een aanstekelijk titelpersonage. Zo vaak zie je volgens mij ook niet dualiteit bij een vrouwelijke schelmenfiguur die zelf instigator is van criminele praktijken. Zoals Jessica Chastain haar neerzet als een kameleonachtige verschijning die zich plooit naar de spelregels van mannenbolwerken, maar tegelijkertijd openingen vindt omdat ze stelselmatig wordt onderschat. Het is zeker bevredigend wanneer Molly mannen schaakmat zet wanneer ze worden gehinderd door hun eigen ego en chronische zelfoverschatting. Toch is het jammer dat 'Molly's Game' (2017) wel erg gekleurd lijkt door hoe de werkelijke Molly Bloom haar pokeravonturen heeft opgetekend. Naar het einde toe kreeg ik steeds meer het idee van een typisch Amerikaanse sorry-bekentenis waar de scherpe kantjes zijn afgevijld. De valse heroïek van iemand die de schuld op zich neemt en een beter mens is geworden omdat er inzichten zijn opgedaan.

Was op zoek op Netflix naar een gepaste zaterdagavond film. Genre hangt altijd af van mijn gemoedstoestand van het moment. Vond niet direct mijn gedacht en dan maar aan deze begonnen die al een tijd in mijn favorieten stond. En moet toegeven dat het een zeer aangename film was. Vrij narratief met snelle dialogen en sfeervolle pokeravonden. 2u20 waren zo gepasseerd. Verhaal gaat vnl. over macht (door Molly) over machtige personen en dit op een een eerlijke en menselijke wijze in een bedenkelijk gokmilieu. Echt wel genoten van dit filmpje. Feit dat het gebaseerd is op echte feiten intrigeert me wel wel. Op einde nog een emotionele plotwending waardoor film voor mij 4 sterren verdiend. Jessica Chastain doet bij niet onmiddellijk een belletje rinkelen, maar zet hier toch wel een acteerprestatie neer. Leuke bijrol van de ‘vergeten’ Kevin Costner…

In een zeldzame vegetatieve zapsessie ben ik per toeval op deze film beland. Normaliter is het eerste reclameblok reden genoeg om verder te gaan, maar ik bleef toch geïnteresseerd hangen. Nu voel ik sowieso vlinders in de buik bij het zien van de beeldschone Jessica Chastain. Maar de actrice verdient uiteraard meer credits dan dat, aangezien ze een behoorlijk overtuigende rol neerzet als Molly Bloom. Het verhaal over de rise and fall van deze onfortuinlijke maar gewiekste organisator van high stakes poker is dan ook intrigerend. Soms wel iets teveel dialoog naar believen, maar ik was simpelweg pot committed om de film tot het einde uit te zitten.

3,5 * Interessante bad beat story

Mooi verteld, waargebeurd verhaal dat wat snel verteld wordt met veel voice overs en dialogen

Ik houd wel van waargebeurde verhalen en ben dan vaak ook wat milder mbt het scenario (je bent immers wat gebonden aan de werkelijkheid). Deze film kenmerkt zich door uitstekend acteerwerk, hoog tempo, (heel) veel dialogen en een goed verteld verhaal. Voor mij waren het soms té veel dialogen (ik was soms meer bezig de ondertitel te volgen dan naar de film te kijken, want het gaat allemaal héél snel). Ik was blij dat ik de film af en toe kon pauzeren en terugspoelen. Vooral in het begin wordt gepoogd een te lang verhaal in een te korte tijd te vertellen. Soms was voor mij ook niet alles volledig te begrijpen (ik begrijp weinig van het pokerspelletje en dat helpt niet). Wat ik erg goed vond is dat - ondanks het nogal 'vertellerig' karakter van de film - er genoeg ruimte is om emoties te laten zien en de beweegredenen te begrijpen. Relaties worden goed uitgediept. De uitstekende acteerprestaties helpen daarbij. Het gaf me ook een beeld in een wereld die ik zelf niet ken. Al met al bovengemiddeld en 3,5 sterren waard.

Wisselvallig maar gelukkig wel grotendeels onderhoudend regiedebuut van gevierd scriptschrijver Aaron Sorkin, gebaseerd op het onwaarschijnlijke maar waargebeurde verhaal van Molly Bloom, een ex-skikampioene die zichzelf opnieuw uitvindt als organisator van underground pokertoernooien. De voice-over van Jessica Chastain is veel te prominent aanwezig en werkt al snel op de zenuwen, net als haar te zelfbewuste akteerwerk. Gelukkig is het script levendig genoeg om te blijven boeien en is de supporting cast uitstekend. Kevin Costner lijkt er aanvankelijk nogal bekaaid af te komen als de vader van Bloom, maar de prachtige scene die hij deelt met Chastain tegen het einde van de film maakt veel goed.