The Hatred (2017)

The Hatred is er één zoals velen. Een spookfilm dat zich afspeelt in een groot huis en duistere geheimen bewaard uit het verleden. Kehoe neemt echter de tijd om het verleden te verkennen met een intro van liefst 22 minuten. Maar het gewenste effect blijft uit, want het verhaal wordt er niet beter op.

Pluspunt is wel dat we hierdoor een kleine rol van Andrew 'Wishmaster' Divoff zien. Heel leuk om hem weer eens te zien opdraven. Het blijft een kwaadaardige smoel. De rest van de cast doet het ook naar behoren, al zijn de vier meiden waarschijnlijk vooral gecast om mooi te zijn. Toch vond ik de chemie tussen hen en het meisje Irene wel prima. In het begin irriteerde ik me wel een beetje aan het pedante koppie, maar dat werd later minder.

Langzaam maar zeker wordt het duidelijk dat er dingen mis zijn. Er wordt in het verleden gegraven en dan blijkt dat er een nazi heeft gewoond. Het werd me niet helemaal duidelijk waarom er voor een nazi is gekozen, maar een nazigeest is natuurlijk wel dubbel evil. Helaas zijn de schrikeffecten slecht en is vooral de geest een luidruchtig CGI prulwerk. Het beste moment kwam nog van Alice die als geest door de gang liep, maar daar is alles mee gezegd.

Nog een redelijk cijfer voor de cast en de spaarzame spannende momentjes, maar over het algemeen is het een dertien-in-een-dozijn-werkje.

Nogal vlakjes.

Een lang voorstuk waarin weinig opwindende dingen gebeuren, gevolgd door een half uur ontrafeling waarin eveneens weinig opwindende dingen gebeuren.

De schriks zijn er wel, maar ze worden behoorlijk aangekondigd. Meestal door de immer luider wordende muziek die het naderende eindpunt in een scène begeleidt. Door de vooraankondiging missen de enge momenten een opschrikeffect.

Een voorspelbare jumpscare is natuurlijk niet ongewoon in horrorland. Dat gebeurt in meer films, maar in andere films vinden de schrikeffecten meestal plaats in een sfeer van duisternis en beklemming. Die sfeer weigerde in deze film door te breken. En ja, dan komen de enge momenten wel erg vlak en zouteloos over.

Het creatuur had een paar aardige momenten, maar dat gebeurde enkel als onzichtbare en juist daardoor dreigende aanwezigheid. Eenmaal groots in beeld, zag het er niet best uit. Niet eng of opwindend in ieder geval.

Behalve vier aangenaam uitziende personages die worden vormgegeven door heel behoorlijk acterende actrices, valt er weinig te genieten in deze middelmatige film.

Beste humor ooit !

De lange intro vond ik juist goed om in het verhaal te komen. Daarna volgt pas het verhaal van Regan die een weekendje op de dochter van een gezin moet letten. De opbouw is verzorgd en geleidelijk aan komen dan ook een paar jumpscares die zich meestal voorspelbaar aankondigen door de muziek. Vanaf hier brokkelt ook het niveau van de film geleidelijk aan af naar een zeer simpel ( en tegenvallend ) uitgewerkt slot. De cast doet het verrassend goed want de 4 mooie meiden en het kind spelen hun rollen overtuigend. Helaas als geheel de zoveelste spookfilm die je in de 13 in dozijn lade kunt stoppen ondanks de toevoeging van het originele nazi thema. Toch jammer van de slappe uitwerking naar het einde toe. 5/10