Revenge (2017)

Soms moet je het niet ver gaan zoeken en werkt de oude formule ook nog. Het is maar hoe je het presenteert. Concept kennen we al langer van de wraakactie. De makers willen dan ook niet het warm water uitvinden, maar amuseren zich duidelijk en zetten een leuke film neer. Entertainment met de elementen die op tafel liggen. Net genoeg over de top en foute humor die de film boeiend maken. Meer moet dat soms niet zijn.

Vooral de opbouw van de film vond ik sterk, het eerste uur is best spannend. Cinematografie is ook fraai, van de dialogen kan ik helaas niet hetzelfde zeggen, die waren niet geweldig. Geldt ook wel voor het erg karige script. Het tweede deel van de film wordt al in de titel verklapt en dan wordt het helaas ontzettend voorspelbaar. Hier had meer in gezeten. 2*.

In de grote lijnen doet regisseur Coralie Fargeat niks nieuws binnen het subgenre 'wraakfilm'. Door de snerpende synthesizers en felle neon kleuren krijgt het echter wel een lekkere hallucinante Grindhouse vibe. Voeg daar nog eens tientallen liters bloed aan toe en je hebt een overtrokken rape & revenge film die zijn naam eer aandoet.

Jammer dat er niet meer van dit soort films zijn! Goede actie, goede soundtrack en goede cinematografie. Veel aan de film is onrealistisch maar dat maakt helemaal niet uit, het is gewoon super leuk en vermakelijk. Laatst ook Jagveld gekeken, een zuid-Afrikaanse film die een stuk slechter is dan deze, maar hebben wel duidelijk dezelfde elementen. En wat is die Jen toch niet normaal lekker!

een echte mannenfilm die je met een korreltje zout moet nemen! 3*

Goed!

Het was soms wel eens even wennen dat er voornamelijk Frans in werd gesproken. Mede dankzij de locatie denk ik en aangezien Frankrijk er hier, op bepaalde acteurs na, nergens deel van uitmaakt.

Mathilda Luz speelt de bloedmooie Jen die door haar geliefde (later overspeler) Richard, wordt meegevoerd voor een romantisch uitje in de Grand Canyon, met als doel: jagen. Even later arriveren er twee andere vrienden en lijkt het alleen maar gezelliger te worden. Totdat Richard eventjes weg is en Jen door een van de vrienden verkracht wordt. Je zou bij terugkomst van Richard kunnen rekenen op een commotie onder de vrienden... maar nee, Richard is helemaal nog niet zo lief als dat ik had gedacht.

Ze wordt voor dood achtergelaten, maar Jen overleeft een vrij dodelijk ongeval, wonder boven wonder. (Tsja, het blijft een film). De drie vrienden blijven echter argwanend om het feit of ze wel daadwerkelijk dood is. En dat was een slechte keuze, want Jen laat het er niet bij zitten.

En dit levert een schitterende, stijlvolle en voornamelijk broeierig kat en muisspel op, waar de jagers eigenlijk doelwit worden van een jager... en andersom. Maar ze hadden het niet op Jen voorzien. De film weet subtiel te blijven, kabbelt rustig voort, is niet specifiek over de top... maar werkt zich wel toe naar het uiteindelijke noodlot. En dat is zeer beklemmend en knap gedaan.

Ook leuk om erachter te komen dat Richard gespeeld word door die acteur die ook Kenneth speelde in D'Ardennen.

Ja, dit was (weer) een fijne wraakfilm.

4,0*

Deze film stond al een tijdje op mijn kijklijst, en nu kwam het er dan eindelijk van. Op aandringen van John Milton, die me ook waarschuwde dat ik mijn suspension of disbelief aan moest zetten. Nou, daar had ie in ieder geval gelijk in. Revenge heeft een typisch I Spit On Your Grave-verhaal, waarbij een vrouw bruut wraak neemt op haar verkrachters. Er gaat vervolgens in deze film best wel wat goed, maar ook een aantal dingen bepaald niet, en ik kom dan ook niet verder dan een krappe voldoende.

De twee leads acteren prima, waarvan ik Matilda Lutz helemaal niet ken, en ik tot mijn verbazing Kevin Janssens recent heb gezien als Patrick in De Patrick. Ik had 'm in ieder geval niet herkend, wat een compliment voor hem is, denk ik. De twee andere acteurs (er zitten maar vier acteurs in de hele film) zijn wat minder, maar soit. En visueel ziet de film er goed uit, met ook mooie omgevingen én behoorlijk veel harde actie en bloedige gore. Zover, dikke prima, maar hoewel ik al gewaarschuwd was, is dit plot zelfs met de nodige karrenvrachten zout nog steeds wel aan de flauwe en voorspelbare kant. Dit had meer suspension of disbelief nodig dan ik zo op een gemiddelde dinsdagavond op kan brengen, blijkt, en ook met suspension of disbelief blijft het nogal simpel en voorspelbaar. Ondanks die geregelde irritatie maakte het visuele aspect en de sterke actie/horrorscenes het toch weer deels goed.

Leuk.

Gegeven is niet nieuw maar uitwerking is inderdaad naar behoren. Ziet er lekker fris uit met een mooie lead. Vooral ook fijn dat het ook is wat het is. Je kan als maker te graag willen dat je film gewichtiger is dan goed is voor je film. Door van alles extra erbij te gooien. Sociaal commentaar of heel graag terug willen naar het verleden (Mandy). Nu is dat tot een minimum gelaten en wil het helemaal niet ouderwets zijn. Je kan met de Amerikaanse reclame en het feit dat het door een vrouwelijke regisseur is gemaakt nog wel een analyse loslaten maar het staat de film niet in de weg.

Enige nadeel zit een beetje in het midden van de film. Dan is het telkens eentje omleggen, het verliest dan even wat momentum. Daar had ze iets meer variatie kunnen inzetten. Er komt nog genoeg leuks langs en voor een debuut smaakt dit naar veel meer.

3.5 sterren.

Een simpel wraakfilmpje, als je niet veel diepgang verwacht dan is dat wel dik oké! Eigenlijk verdient deze film maar een 3,5* maar omdat de lead actress mij de hele speelduur zo kon bekoren, geef ik een half puntje extra. Matilda Lutz is echt een lust voor het oog! Revenge begint sterk, ik was meteen in het verhaaltje mee. De film is wel erg kleurrijk, ik heb het kleurenpalet op mijn beeldscherm zelfs moeten aanpassen. Het middenstuk had alleen wat spannender kunnen zijn, maar het slotstuk is toch weer een spektakel. Wat een massa bloed op de vloer van die villa, heel grappig ook dat Matilda uitglijdt in de liters bloed van haar slachtoffer! Dat ze die val overleefde was wel heel erg ongeloofwaardig. Had ze die drugs (wat was het ook weer, een soort paddo denk ik?) eerder ingenomen, dan had dit nog een verklaring kunnen geweest zijn hoe ze die pijn kon verbijten.

Frisse wraak film .

Natuurlijk vaker gedaan , maar hier totaal anders , geen mega power woman zoals Beatrice in Kill Bill .

Of een ander verhaal met een wel overwogen wraak idee .

Maar de omloop van omstandigheden , en wat je er mee kunt .

Vaak niet realistisch , maar een paar scènes staan me zeker bij , zoals de vogel tattoo, en de voet glas scène .

Die laatste was heftig pijnlijk , maar zeker geen torture porn zoals ( ja die ligt nogal gauw om de hoek ) I spit .

Komt bij kijken dat het allemaal waanzinnig mooi geschoten is . Fel blauw , druppels bloed op een mier .

Het was allemaal net even anders , en dat maakte een uiterst mooi geheel .

Jammer dat regisseur Fargeat hierna nooit meer van zich heeft laten horen , maar wie weet ?

Erg goed .

Dikke 4 * .

Miljonair Richard [Kevin Janssens] gaat met zijn vrienden Stan [Vincent Colombe] en Dimitri [Guillaume Bouchêde] een weekendje jagen in de woestijn (niet de meest interessante locatie voor die hobby) en neemt zijn maîtresse/seksspeeltje Jen [Matilda Lutz] mee. Jen flirt er flink op los maar kijkt toch raar op wanneer één van de 'vrienden' probeert haar te verleiden. Het één leidt tot het ander en voor ze het weet laten haar mannelijke kompanen haar zwaargewond achter in de woestijn. Toch handig dat ze wat peyote bij de hand heeft, want dat verklaart waarom ze zonder al teveel pijn haar ernstige verwondingen weet te behandelen en geeft regisseur Fargeat een excuus om het flink wat hallucinaties op het beeld te toveren in deze leeghoofdige stijloefening. Veel bloedvergieten, veel visuele trucs en geluidseffecten, maar de oppervlakkige personages en het onzinnige script doen de belangstelling rap tanen.

Een film binnen het genre van I spit on your grave, dat is wel duidelijk. Zelfs de plotlijn wordt gevolgd waarbij een mooie jonge vrouw wordt verkracht en nadat ze bekomen is van de shock transformeert in een heuse wraakgodin. Ook de gore met open snijwonden en veel bloed mag je gerust afvinken.

Laat ons beginnen met het beste van de film. Ik vond de slotscène met Kevin Janssens best fijn. Spannend, prima speelduur en een fijn kat en muisspel. Ook daar aan bloed geen gebrek. Jammer genoeg redde dit de film niet voor mij en was ik vrij pissed hoe de jonge vrouw aan haar einde kwam, of leek te komen .... Die val, het spiesen, het verliezen van zoveel bloed ... onmogelijk dat je dat overleeft, laat staan dat je even later terug rondhuppelt.

Verder visueel niet slecht, al. Ik al vermakelijk, maar springt er eigenlijk nergens echt uit. Goed voor een keertje al was het maar voor Kevin Janssens of femme fatale Lutz.

Wat is dit toch een heerlijke fucking vette film!

Verhoogd naar 4,5

Pure fun!

Audiovisueel spektakel. Regelmatig is het echt genieten deze Revenge. Sfeervolle locaties, schitterend kleurgebruik, een heerlijke soundtrack en een uitstekend gebruik van bloed en gore. Uiteraard neemt de film het niet zo nauw met de wetten van de natuur en is het plot weinig verassend. Maar dat is dan ook niet waar de focus ligt. Hooguit is het iets zonde dat de dood van Dimitri wat tegenvalt en je de vondst van zijn lichaam van mijlenver ziet aankomen. Maar dit pareltje is zoveel meer dan een standaard wraakfilmpje.

4,0*

Toegegeven, 70% van de film is echt mooi geschoten, lekker sfeertje, daar ligt het niet aan. Maar voor de rest vond ik maar weinig aan. Een vleugje overacting, onrealistische gebeurtenissen, en verlies je een paar liter bloed? Gooi er een beetje wraptastic tegenaan en je kan weer door. Gaat er bij mij niet in. *2.5

Destijds vond ik dit een geweldige film. De herziening bevestigt dat, maar niet langer meer de maximale score. Revenge is een film die het meeste uit een nogal simpele inhoud weet te halen. Elke scene kijkt als een soort schilderij en er zit geen saai moment tussen. Fijn dat Fargeat elke scene visueel uitgedacht lijkt te hebben, de film maakt daardoor een buitengewoon verzorgde indruk. Daarnaast is Lutz een geweldige keuze voor de hoofdrol en mogen de schurken zeker niet misstaan. Ik moet zeggen dat ik Colombe de beste acteur van de film vond. Regelmatig moeten lachen om zijn lichaamstaal, past absoluut in een film als deze. Verder bloederig en grafisch, al moet je geen actiespektakel verwachten. Veel mooie beelden met af en toe een expliciete explosie van geweld ertussen. Wat dit keer opviel is dat het bloed rijkelijk in het rond vloeit, maar de pay-offs laten weleens kansen liggen. Neem nou de finale. De bloederige gang is geweldig gedaan, maar dat laatste schot om Janssens om te leggen ziet er dan weer iets te beperkt uit. Het is echter maar een klein kritiekpunt op een film die verder als een huis staat. Ik heb weer genoten en het blijft een absolute favoriet.

Amusant.

Totaal absurd wraakfilmpje. Alle geloofwaardigheid is vakkundig aan de kant geschoven en moet zowat het laatste van de makers hun zorgen geweest zijn. Wat ze wel voor ogen hadden was ongetwijfeld een gewelddadige film, waarin een sterke vrouw (behoorlijk letterlijk te nemen) mannen op hun plaats zet.

ik heb mij in ieder geval behoorlijk geamuseerd. Enkele scènes zijn hilarisch, vaak omdat ze er dusdanig ver over gaan. Bovendien ziet de film er ook gewoon uitstekend uit. Tof geschoten, enkele prominente kleuren die terugkomen, veel contrasten. Er valt zeker wat te zien, zoveel is zeker maar een meesterwerk is het wel niet.

3

Veel frisser en leuker dan The Substance (2024) die nu net even doorbreekt - en vanzelf was dat de aanleiding om dit vroegere werkje van Fargeat eens op te zoeken.

Om maar even mee te beginnen, het concept klopt gewoon. Al is het misschien niet precies een nieuw idee, om het in verzadigde kleuren te filmen is wel vrij nieuw - de meeste films in dit genre spelen in een donker bos en zijn vooral grijs en donkergroen getint. Daarmee is dit een frisse afwisseling qua beeld, en de beeldvoering tout court is ook een stuk frisser en vlotter dan gemiddeld.

Een acteursfilm is het niet, met uitzondering van Lutz hebben de prestatiaires maar heel weinig te doen. Het gaat meer om de mis-en-scene, de kleuren, de timing, het narratief zonder afleiding met getruc of gedoe met hogere of diepere lagen. Zoals dat ook eigenlijk hoort in een film wat mij betreft. Daarmee een veel duidelijker blijk van het kunnen van Fargeat dan haar laatste werk, al lijkt dat qua waardering omgekeerd evenredig te verlopen. Tsja.

Way to go. Het is echt een old school rape revenge movie en de update zit hem dan wel in de briljante regie en visuele vormgeving van Coralie Fargeat. Verder is dit dus old school wat betekent dat sommige old school verhaallijnen nog niet gedateerd zijn

Alles is prima aan deze productie: de regie, de fotografie, het verhaal met haar twists, de acteurs en de muziek (bij momenten wordt gerefereerd aan de eighties met typische synths wat een passende cheesy ondertoon brengt al blijft het zeer gedoseerd). Het is allemaal op een leuke entertainende manier flink over the top. En in dit genre moet dat zeker kunnen.

Echt een klasse film. Simpel doch doeltreffend, stijlvol, maar bovenal vanuit een passie om cinema te maken. Er zit achter elke scene een idee, plus het is ook nog eens heel goed uitgewerkt.

Ik vraag me wel eens af hoever feministen in hun fantasieverhaaltjes gaan om hun perverse wraaklust fetish te kunnen botvieren , wat een stompzinnigheid , en dan heb ik het nog niet eens over het feit hoe zij in hemelsnaam dit soort verwondingen ubehaupt zou kunnen overleven , maar meer nog de manier waarop de mannelijke personages worden geportretteerd , als zijnde compleet zonder enig moreel besef , zelfs die zogenaamde vriend .

Het enige wat deze film echt sterk doet is de technische kant van de gore die dit keer eens niet nepperig CGI eruit ziet.

In wat voor wereld leven we eigenlijk als we vrouwenhaat scherp veroordelen maar tergelijkertijd mannenhaat als entertainment zien .

Je zou deze film redelijk kort kunnen samenvatten als zijnde stompzinnige mannenhaat van de schrijfster anex regisseuze , want meer is het niet .

Coralie Fargeat wist me met The Substance werkelijk omver te blazen en beschouw ik misschien als de beste film van de afgelopen jaren. Haar debuutfilm stond dan ook al een tijdje op mijn to-see lijst.

Qua camerawerk en kleurgebruik is het talent van Fargeat hier duidelijk zichtbaar dat ze later in The Substance nog meer zou tentoonspreiden. Niet dat het niveau van The Substance hier gehaald wordt, maar vervelen doet deze film niet. We krijgen een vrij gelijkaardig verloop te zien zoals in 'I Spit on Your Grave' waarbij Jen uit de dood herrijst en wraak neemt op de 3 mannen. Diegene die op een realistische wraakfilm hopen, komen in dat geval van een kale kermis thuis. De Broeierige hitte van de woestijn doet de film ook veel goed en er zitten enkele scènes in die er iets bovenuit steken zoals de bier-tattoo scène, maar vooral de bloederige finale is erg sterk.

Ik twijfel tussen een 3* en 3.5*. Het is nu eenmaal een subgenre waarin nog weinig verrassingen verborgen liggen, maar Fargeat weet er meer uit te halen dan de meeste zouden doen.

3.5*