He's Out There (2018)

Daddy can see us...

when he gets here.

But he's already here.

Heb je zin in een film in de trant van “Hush” maar dan met personen die niet doofstom zijn ? Kortom een film waarin er veel gekrijs te horen is. En moeten er ook medespelers zijn die domweg worden neergemaaid met een vervaarlijk uitziend bijl zoals in elke “Friday the 13th” episode? Dan is “He’s out there” misschien wel iets voor jou. Ben je echter iemand die een beetje uitleg verwacht over de reden waarom iemand een familie terroriseert, dan zal ik je moeten teleurstellen. Waarom Laura (Yvonne Strahovski) en haar twee dochtertjes Kayla (Anna Pniowsky) en Maddie (Abigail Pniowsky) plots belaagd worden door een onbekende, bleef alsnog een vraagteken op het uiteinde.

“He’s out there” is zeker geen slechte film. De oplopende spanning zorgt ervoor dat je op het puntje van je stoel zit. Het is een beetje zoals “De wolf en de zeven geitjes”, alleen is de wolf een luguber vermomd persoon en de 7 geitjes worden vertolkt door twee irritant krijsende meisjes. Nu is zo’n vermomming niets nieuws in het slasher-genre. Jason Voorhees droeg een hockeymasker. Michael Myers een eng rubberen masker. Leatherface droeg een masker gemaakt met het gelaat van zijn slachtoffers. De dader in “He’s out there” lijkt wel een achterneef te zijn van “The collector” uit "The Collection". Een bijna identieke vermomming en kleding.

Ik vind het wel eens plezant om zo’n doorsnee slasher vol krijsende slachtoffers te kijken. Het minste wat ik verwacht is dan wel een verrassende ontknoping of origineel bedachte slachtpartijen zoals in “You're Next”. Maar in deze film wordt de standaardlijst voor slasher-films netjes afgevinkt en wordt er nergens afgeweken van de standaardformule. En dan is er ook nog eens het feit dat er weinig slachtoffers vallen en men niets (maar dan ook echt niets) van achtergrondinformatie te horen krijgt. Dat maakt dat “He’s out there” maar een simpele, derderangs film is. Zelfs het einde was zo voorspelbaar dat ik noodgedwongen eens diep moest zuchten. En om eerlijk te zijn vond ik de ontknoping ook een beetje bij de haren getrokken.

Wat wel door de beugel kon, was het acteren van Yvonne Strahovski. En niet alleen omdat ze ook nog eens leuk is om naar te kijken. Ze tracht op een realistische manier vorm te geven aan een personage dat doodsangsten doorstaat en tegelijkertijd tracht haar twee paniekerige kinderen te beschermen. Verwacht dus veel verstop-momenten en schreeuwerig wegvluchten. Wat dan weer oerdom overkomt, want diegene die hen het leven zuur maakt, weet dan telkens weer waar ze zich bevinden. “He’s out there” is als een ex-vriendinnetje. Het was plezant voor een tijdje, maar naderhand bekeken bleek het toch niet echt speciaal te zijn en ben je blij dat je er vanaf bent. Binnen de kortste keren ben je op zoek naar een nieuwe aanwinst en ben je die andere al vergeten. Laten we hopen dat men niet zinnens is om hieraan een vervolg te breien.

2*

Behoorlijke miskleun. Er is vanalles fout gegaan in de post productie. De colorist mogen ze echt strippen van z'n titel, want dat 'ie dit toelaat... wat een afzichtelijke look heeft deze film meegekregen. In enkele donkere shots werkt het nog, maar de scene's met meer lichtbronnen (en dan met name de zon) zijn oogverblindend kitscherig. En dat terwijl het camerawerk degelijk is, het acteerwerk (binnen het genre) bovengemiddeld -met een dringende waarschuwing voor de mensen die het krijsende kind uit Babadook wel konden schieten: hier heb je er twee- en een verder iet wat bombastische maar wel passende score. Het zorgt voor een redelijk hysterisch, maar gelukkig ook overzichtelijk en volgbaar kat-en-muisspel. Mist helaas de bezieling, een originelere invalshoek en een aantal betere keuzes in het post proces.

Behoorlijk opvallend dat deze bijvoorbeeld (veel) beter ontvangen wordt dan The Open House (2018) , die vele malen creatiever is en een betere production value kent.

Makke horrorprent die je nergens ook maar weet te verrassen. Daardoor wordt het op geen enkel moment spannend. Yvonne Strahovski poogt om er nog iets van te maken, maar het script bevat te veel clichés en voorspelbaarheid. Naar het einde toe gaat de film helemaal de mist in met de erg gemakkelijke afrekening en natuurlijk het typische belachelijke slot niet te vergeten. 4/10

“Daddy can see us when he gets here. - But he's already here.”

Toch wel echt een mindere film die veel beter had kunnen worden maar na de grote fouten toch in de prullenbak mag worden gegooid. De film begint vrij leuk, en ik ben zelf best een fan van deze ‘home invasion’ style of film met een leuke ‘killer’ en een afgelegen gebied, bijvoorbeeld een bos. De trage start van de film zorgt voor weinig goeds maar, ook tijdens de moordscenes weet de film maar weinig spanning toe te voegen en vond ik het nergens echt speciaal. De moordenaar komt te weinig in beeld en is veelte weinig aan het spelen met de familie, wat ik juist vaak wel leuk vind aan ‘Home Invasion’ films: de hoofdpersonen lekker gek maken.

En ik treed volledig in Jeroen zijn voetsporen denk ik, waar het op het gebied van de belichting of beter de gezegd de coloring in deze film was echt verschrikkelijk. Tijdens de donkere stukken in de film werkt het zijn vruchten af, eindelijk eens een film die (wanneer het donker is) eens zichtbaar is in dat soort momenten maar wanneer het licht is, is de film echt afschuwelijk. En dan kom je snel uit bij het hekelpunt van mij: de schreeuwende kinderen. Ik ga daar erg slecht op, dat constante gekrijs als er ook maar één blaadje verplaatst en het ook nog eens overdreven lang aanhoudt op veel punten. Of het niet luisteren wat ze ook altijd lijken te doen, nee het zijn niet de dingen waar ik weg van ben in deze film of überhaupt in het algemeen. En dat heeft de film ook wel echt genekt voor mijn gevoel, want buiten dat gejank om kon het nog best interessant worden.

Al was dit wel na een uur. Het heeft een uur geduurd voordat er echt eens wat te zien viel in de film en het gelukkig nog een beetje bloederig werd. Maar de gemaakte fouten zijn best groot en dan kan weinig deze film nog redden. ‘Yvonne Strahovski’ weet er trouwens nog een beetje vaart in te krijgen, maar hoe goed ze haar best ook doet het werkt nergens. En ook het concept kon nog aardig uit de kast komen want de moordenaar vond ik er ook best gaaf uit zien. Er zijn gewoon teveel minpunten om deze film echt interessant en goed te vinden, punten die mij in de weg staan waardoor ik mezelf behoorlijk heb verveeld.

1.5*

Degelijke invasion-film.

Je kan het allemaal inmiddels wel dromen; moeder gaat met dochtertjes naar een blokhut ergens in het bos (waar anders?), vaders komt iets later... er gebeuren vreemde dingen in de omgeving, het oudste dochtertje wordt ziek... en dan is er een gemaskerde psychopaat in de buurt die het op het gezin heeft voorzien.

En daar moeten deze bange gezinsleden hun krachten tegen bundelen.

En het is toch weer niet slecht. De sfeer is lekker duister en bombasme wordt achterwege gelaten. Grappig ook in deze kwestie is om de zoveelste keer te zien dat hoe vaak de hoofdpersonage wordt toegetakeld, tot een bijlslag aan toe... hij/zij blijft altijd overeind staan of heeft vijf minuten later nergens meer last van.

En natuurlijk heeft deze moordenaar ook weer zijn bizarre rituelen.

Ik heb me wel kunnen vermaken met deze prent. Na Hush, Terrifier en Us heb je echter wel een beetje een deja vu gevoel, gezien het allemaal in dezelfde korte tijd is uitgebracht.

3,5*

Ik dacht met He's Out There een gory slasher aan te zetten (Had niet echt research gedaan) maar dat was dus niet zo. He's Out There is meer een home invasion flick met de nadruk op bloedstollende spanning. En die is bij wijle (zeker aan het begin tot midden van de film) uitstekend. Veel focus op geluid ook, wat ik in dit soort films altijd waardeer. Kleurgebruik in de scenes overdag is mij net even iets te grauw, maar dat is een kwestie van smaak.

Richting het einde wordt de bodycount wat opgeschroefd, maar neemt de spanning helaas iets af. Qua gore is hier voor de liefhebber niet zo heeeel veel te beleven, al ziet wat er wordt getoond er niet verkeerd uit. Kleinschalig maar effectief wat dat betreft. Het einde is mij iets te abrupt en ongeloofwaardig. Had het veel sterker gevonden als de moeder daadwerkelijk dood bleek te zijn na die bijl in haar middenrif.

He's Out There is een prima horrorfilm die voorbij vliegt. Home invasion gedeelte is erg spannend. Wanneer het meer de slasher kant op gaat wordt het iets minder, maar zeker niet onvoldoende. Best aardig geacteerd ook door iedereen.

Overigens is tot op de dag van vandaag onbekend wie Quinn Lasher is en wordt er gesuggereerd dat het een pseudoniem is van Last House on the Left regisseur Dennis Iliadis, die eerder wel aangekondigd was als regisseur van deze He's Out There.

Aardige horror thriller. Het verhaal slaat achteraf gezien helemaal nergens op want in eerste instantie hoop je als kijker nog op een leuke twist, maar helaas blijft die uit. Verder is de uitwerking best aardig. De film komt niet helemaal lekker op gang, maar al snel verzandt je in een lekkere spannende thriller met wat horror elementen. De spanningsboog blijft ook tot het eind hoog. Het blijft allemaal wel erg oppervlakkig waarbij de keuzes van de hoofdrolspelers niet altijd even logisch zijn, maar effectief is het wel. Het acteerwerk is verder goed. Niet bijster intelligent maar wel doeltreffend. 3.0/3.5

Regisseur Dennis Iliadis (of Quinn Lasher) gaat aan de haal met een relatief simpel scenario dat werd voorzien door Mike Scannell. Er is voor een effectieve horrorthriller ook niet veel meer nodig dan een basisconcept en een mooie dosis goed uitgewerkte spanning, maar He's Out There includeert enkel het basisconcept. Positief is het acteerwerk van Yvonne Strahovski en de kids, die overtuigende rollen neerzetten en daardoor geregeld voor frustratie weten te zorgen (op een goede manier). Jammer genoeg lukt het Iliadis niet om de spanning zelf naar behoren op te bouwen, met vooral een erg storende, toeterende soundtrack die veel potentiële horrorsfeer om zeep helpt. Bovendien wordt er zelden de tijd en rust genomen om de donkere natuuromgeving enigszins dreigend te maken, maar uiteindelijk is het vooral de moordenaar zelf die dwaas en onafgemaakt voor de dag komt. Tussendoor kent de film enkele geslaagde schrikmomenten en de finale kent wat leven in de brouwerij, maar de gehele ontwikkeling in het boshutje kon me als kijker weinig bekoren. He's Out There is een geval die het erg van de sfeer moet hebben, maar deze vervolgens maar voor de helft kan oproepen. Jammer.

Het gaat allemaal te lang door met heen en weer geloop in en rond het huis waardoor het erg clichématig aanvoelt. Onder het bed kruipen om je te verbergen, de vader die toekomt, de auto die onbruikbaar is. Zo voorspelbaar allemaal. De makers doen hun best op de spanning op te drijven, en met die kinderen erbij lukt dat aanvankelijk wel, maar vergeten dat het verhaal ook vooruit moet, het liefst met een paar twists (die er nooit komen in dit geval). Al snel blijkt dat het uiteindelijk toch om de zoveelste verrassingloze slasher gaat. Mijn Halloween selectie was dit jaar geen groot succes.