Western (2017)

Realtisch rauw, maar ook romantisch en gevoelig
Acteurs als bouwvakkers, ze bestaan. En ze doen uitstekend hun werk in deze film.
Het maakt me nieuwsgierig naar de totstandkoming van de film: zijn het allemaal acteurs of zijn sommige Bulgaren gewoon zichzelf? Hoe dan ook: levensecht!

Tegen de achtergond van het Bulgaarse landschap en de verschroeiende hitte, wordt het verhaal dicht op de huid en langzaam maar zeer spannend verteld. De traagheid, de soms mysterieuze -het spel van licht en donker- en dan weer filmische beelden -het paard- zorgen samen met de taal en het gebrek aan taal voor een dramatische spanning. Deze spanning zorgt voor een optimale ervaring van de emoties van de personages voor mij als kijker: irritatie, frustratie, liefde....

In onderstaande reviews wordt de overeenkomst met bv Toni Erdman beschreven.
Een toeschouwer tijdens de IFFR Riger friend preview wees me op de overeenkomst met:
Dances with Wolves (1990)

Kijk en vergelijk....

Napret, reviews:
'Western' Review | Hollywood Reporter - hollywoodreporter.com
‘Western’ Review: A Sharp, Simmering Culture-Clash Drama From Germany – Variety

Meesterwerk!

Ja, dit is echt briljant. Ze maakt maar heel weinig films zie ik. Dit is de eerste na 11 jaar.

De pacifistische weg en die van intimidatie en agressie zijn niet van te voren geplaveide paden. De uitkomst kan nog steeds verrassend zijn. Bijzondere casting van enge hoofden en steengoede karakteracteurs.

En de hele film staat stijf van een haast ondraaglijke beklemming en spanning.

Wat een kretologie! Waarom een meesterwerk?

Net aangekocht door distributeur Periscoop Film. Release ergens in mei of juni.

Mooi, kon ook bijna niet missen.

Prachtige film, gisteren met Q&A regisseur gezien in Eye.

Ongelofelijk! Niet ingekocht door Filmhuis Den Haag, voor zover ik kan zien. Wordt weer naar Rotterdam...

Vergissing. Inmiddels toch zichtbaar in het programma. Gisteren nog niet

Maakte bij mij niet zo gigantische indruk. Het "acteren" vond ik niet overtuigend, houterig zelfs, en het plotverloop had wat rare sprongetjes/onduidelijkheden. Het naturel meekijken met de mensen en gebeurtenissen was mooi, het thema betekenisvol en goed ontwikkeld. Maar het miste voor mij (net als bij bv Al Ciambra) net iets om het boven gemiddelde arthouse uit te tillen.

Ik vond het goed te doen. Rauw maar melancholisch sfeertje, sterke gelaagde karakters, begrip en onbegrip, veelzeggend zwijgen, fragmentarisch, veel ruimte voor eigen interpretatie. Uiteindelijk duurde het weer net wat te lang, zoals bijna elke film net iets te lang duurt, maar wat had ik anders met dat half uur gedaan? Niets goeds, dat staat vast. Het is prima zo.

Deze hedendaagse western wist me vanaf de eerste minuut te boeien. De sfeer is meteen dreigend als een groep Duitse bouwvakkers neerstrijkt bij een Bulgaars dorp om een waterkrachtcentrale te bouwen en het thema is herkenbaar en actueel: overal vinden momenteel etnische botsingen plaats door bv. migratie of simpelweg toerisme. Een Duitse bouwvakker observeert na de eerste ontmoeting met de ‘locals’ terecht dat de locals niet bijzonder vijandig overkomen maar dat men wel moet oppassen. Voortdurend dreigt een confrontatie, escalatie of uitbarsting met de hoofdpersoon Meinhard, die zich als een Clint Eastwood afzondert van zijn eigen groep, er in z’n eentje rokend op een paard gezeten op uit gaat en probeert te integreren bij de Bulgaarse locals, in het middelpunt van alle spanning. Maar telkens loopt het met een sisser af: ik weet niet of ik dat erg vind want een escalatie of uitbarsting zou het een ‘echte film’ maken en daarmee iets van zijn realisme verliezen. Het realisme is immers de sterke kracht van de film waarbij alleen het feit dat de Duitse bouwvakkers en de Bulgaarse locals zichzelf spelen kan verklaren dat je er niets van merkt dat zij geen acteurs zijn. De film gaat uiteindelijk dan ook niet pessimistisch over escalatie maar optimistisch over Meinhards volharding om ondanks alle tegenslagen en (dreigende) vijandschappen in het Bulgaarse dorp zijn nieuwe thuis te vinden dus over het beslechten van barrières (in de eerste plaats de taalbarrière hetgeen hem opvallend goed lukt).

Juweel van een film van Valeska Grisebach, over een groep Duitse arbeiders die in Bulgarije werkt aan een waterkrachtcentrale. Dit is op zichzelf niet zo interessant, maar de confrontatie van de Duitse arbeiders met de lokale bevolking en wat dit doet met de onderlinge verhoudingen binnen de groep arbeiders en tussen de arbeiders en de locals is dat beslist wel. Hoofdpersoon in de film is Meinhard, een moeilijk te doorgronden maar sympathieke man, die, anders dan zijn collega's, al snel contact maakt met de dorpelingen uit de buurt. Dit contact levert lachwekkende maar ook ontroerende momenten op, een krachtig element in de film. Dat geldt ook voor het feit dat de cast grotendeels of zelfs volledig bestaat uit niet professionele acteurs; de arbeiders in de film, bijvoorbeeld, zijn in het dagelijks leven ook arbeiders en weten dus waar ze het over hebben, wat de film een zekere mate van authenticiteit meegeeft.

Western is voor mij naast een treffende karakterstudie een meesterlijke, gelaagde film over angst voor de ander, eenzaamheid en het verlangen ergens bij te horen en is tegelijk nog zoveel meer. Prachtig!

Het conflict sluimert, de geschiedenis leeft nog en de voorwaarden van culturele toetreding worden op gespannen voet verkend. Dit is prachtcinema van een regisseuse die haar nuances kent, maar tegelijkertijd een heldere en niet mis te verstane beeldtaal hanteert. Ga deze zien nu het nog kan.

Prachtige film. Het begint aardig "lost in translation" maar het is treffend verbeeld hoe een universele vocabulaire wordt opgebouwd.

De exacte timing van de aftiteling kwam voor mij wel een beetje als een verrassing.

An sich zou het geen verrassing moeten zijn dat dit geen western blijkt te zijn, maar toch kom je hier akelig bedrogen uit. Dit heeft namelijk veel elementen van een klassieke western: een ruig landschap, westerlingen die een weg moeten aanleggen in 'vijandig' gebied, een leider die de plaatselijke bevolking tegen het hoofd stoot, een persoon die tussen beide culture klem komt te zitten en een conflict over het gebruik van water. Dat had kunnen leiden tot een spannende, boeiende slotconfrontatie maar Valeska Grisebach besloot blijkbaar dat ze te goed was om een échte western te maken (ook al hebben veel westerns veel psychologische diepgang) en is het een arthouserig, semi-artistiekerig nietszeggend gevalletje geworden dat tussen het wal en het schip valt. Al dat lange wachten op de grote climax blijkt dus helemaal voor niks te zijn en is het meer Dances With Bulgarians dan The Battle At The OK Corral. Lange tijd boeiend, maar uiteindelijk een deceptie.

Na het lezen van de recensies had ik hoge verwachtingen en ik kon niet wachten om deze film te zien. Helaas is hij mij tegengevallen. Ik houd van het rauwe, realistische en de beeldschone natuur, ik kreeg zelfs een beetje een vakantiegevoel, maar het verhaal kon mij niet erg boeien. Ik vond het her en der een beetje saai en ik heb moeten vechten tegen de slaap. Er gebeurde voor mij niet genoeg wat mijn interesse wekte. Meinhard vind ik wel iets sympathieks hebben. Met de andere personages had ik minder. Het paard vind ik het charmantst. Prachtig beest! Het is geen film waar ik veel mee kan. Het is prima om 'm eens gezien te hebben, maar daar blijft het bij. 3*

De western is hét genre bij uitstek om nationalisme en mannelijk heroïsme te bezingen, met de frontier als het romantische grensgebied waar de beschaving ophoudt en de wildernis begint. Waar men terrein op elkaar probeert te winnen met wapengekletter en vuistgevechten, terwijl de weidse vergezichten een ongenaakbare puurheid beloven die nog onaangetast is door beschavingsidealen. En altijd is er een 'wij' tegenover een 'zij' - zoals de cowboys tegenover de indianen - waar mensen uit verschillende groepen elkaar bevechten of samen moeten werken om een nieuwe beschaving op te bouwen. 'Western' (2017) is een subtiele, broeierige film waarin dit soort gemeenplaatsen uit het westerngenre liefdevol worden vertaald naar een sociaal realistisch drama over een Europees grensgebied: Duitse contractarbeiders in Bulgarije. Anders dan in een pure genrefilm steken er dan wel veel conflicten de kop op, maar is er nergens sprake van overwinnaars of verliezers. Zelfs als personages lijnrecht tegenover elkaar komen te staan, loopt het zelden uit in een 'bevredigende' uitkomst als wraak, bloeddorst of intrige. Valeska Grisebach schetst, met deze gedegen karakterstudie van een buitenstaander, namelijk taal- en cultuurbreuken in processen als assimilatie, integratie, discriminatie en stigmatisering. Al moet ik eerlijk zeggen dat ook míjn honger naar vernieling en geweld onbevredigd bleef. Ik ben toch net iets teveel fan van de klassieke western om een empathische variatie op het genre helemaal te accepteren.

De film is een zogenaamde western nieuwe stijl, als de film geen western had geheten was w.s. niet gauw iemand op het idee gekomen hier een western achter te zoeken want daarvoor is de film toch wat te saai en gebeurt er te weinig.
Een western light nieuwe stijl ?
Op zich geeft dat verder niet zoveel want het is wel een bijzondere film, het zijn gelegenheidsacteurs meen ik, die verassend goed acteren, in elk geval heel naturel alsof het allemaal normaal is en echt is gebeurd wat je ziet.
Wat we zien is een groep Duitse bouwvakkers in Bulgarije die aanrommelen met hun werk, voorbereidend werk oor de aanleg van een waterkrachtcentrale , ze maken al of niet succesvol contact met de plaatselijke bevolking.
Het draait om het contact tussen deze 2 groepen, de Bulgaren en de bouwvakkers en binnen de groep Duitsers Meinhard en Reinhardt.
Spanningen worden subtiel in beeld gebracht, lopen ook steeds op maar het loopt ook altijd steeds weer met een sisser af en dat is wat teleurstellend want daardoor zakt de film wat in.
Meinhard is de fascinerende zwijgzame loner met een vaag verleden die duidelijk opvalt binnen deze film en steeds weer contact zoekt met de bevolking, ondanks dat het op teleurstellingen uitloopt blijft hij doorgaan.
De vraag waarom hij steeds toenadering zoekt en daarin wil volharden lijkt de kern van de film, mysterieus dus…

Waarom moest die bonkige nicht van de Village People nou weer op dat paard gaan zitten.

Hé ik had John Milton hier al wel verwacht??

JM belooft plechtig binnen 2 weken iets te pennen!

Fascinerende film over de moeizame communicatie tussen Meinhard, een Duitse bouwvakker, en de wereld om hem heen. Allereerst is daar de taalbarrière met de Bulgaarse dorpelingen, maar ook onder zijn Duitse collega's is hij een buitenbeentje. Als kijker kom je maar mondjesmaat iets te weten over hem: hij heeft een relatie noch kinderen, hij heeft gevochten in Afghanistan, is zijn broer verloren, is een eenling en kan redelijk goed paardrijden, dat is zo'n beetje wat hij prijsgeeft. Wat Meinhard ook precies zoekt- een thuis, liefde, rust- duidelijk is dat hij een last met zich meedraait. Hij laat alleen zijn emoties zien in een dronken gesprek met Adrian, en doet verder erg zijn best op te gaan in de dorpsgemeenschap. In eerste instantie een goed streven, ook wel herkenbaar, maar het wordt tegen het einde ongemakkelijk.

Naast de overtuigende hoofdrol van Meinhard Neumann valt het naturelle spel van de Bulgaren op, en de prachtige fotografie van het haast on-Europees aandoende, ongerepte zuiden van Bulgarije. De titel van de film is erg goed gekozen al zet hij de kijker daarmee wellicht op het verkeerde been. De door andere users al genoemde overeenkomsten met de Amerikaanse western zijn legio, uiteraard vanuit een ander perspectief.

Zou trouwens interessant kunnen zijn deze film te zien zonder dat de Bulgaarse dialogen worden vertaald, om zo te delen in Meinhard's ervaring.

Een echte Europese film en ook een film over Europa. Over samenleven, integratie, groepsprocessen, een thuis. De setting is de eerste troef. Western wordt alleen al daardoor het tegenovergestelde van een film die artistiekerig overkomt of een typische arthouse indruk achterlaat. Daarnaast is het verhaal knap verteld, waarbij het fraaie einde er nog eens uitspringt. Geen geweldadige climax of grootse catharsis maar een man die accepteert dat het paradijs niet bestaat en die er desondanks het beste van zal maken. Origineel en waarachtig.

Het conflict sluimert, de geschiedenis leeft nog en de voorwaarden van culturele toetreding worden op gespannen voet verkend. Dit is prachtcinema van een regisseuse die haar nuances kent, maar tegelijkertijd een heldere en niet mis te verstane beeldtaal hanteert. Valeska Grisebach gaat uit van de overtuigingskracht die het ‘spel’ van haar niet-professionele castleden met zich meebrengt; een betere keuze had ze niet kunnen maken.

Niet gelukt zo te zien met het afbellen van je schoonouders deze kerst

Vanmorgen toevallig bijna opgezet, maar mijn vriendin wilde toch iets Kerst-igers zien. Maar: er zijn nog een paar dagen over, wie weet!

Één woord: Authentiek