Malenkaya Vera (1988)

Film over het leven tijdens de nadagen van de voormalige Sovjet-Unie. Het disfunctionele gezin, waar de onbeschroomde Vera de katalysator is van alle ellende, staat min of meer model voor de Sovjet-maatschappij ten tijde van Gorbatsjov’s perestrojka. Langzaam maar zeker valt het gezin helemaal uit elkaar.
Prima geregisseerd door Vasili Pichul en een uitstekende hoofdrol van Natalya Negoda als de rebelse tiener, die met alles en iedereen (incl. zichzelf) overhoop ligt. Film schijnt destijds nogal spraakmakend geweest te zijn vanwege de paar expliciete seksscènes, maar eigenlijk doen die volgens mij weinig ter zake.
Vreemd dat zo weinig mensen dit in mijn ogen belangwekkende tijdsdocument gezien hebben.

Keiharde drama. Komt heel dicht bij de werkelijkheid. De film laat het verhaal zien van een jonge vrouw die weigert haar leven in te richten zoals haar ouders dat willen. Wanneer ze een vriend krijgt, komt het hele familie gebeuren meer naar de voorgrond. De familieleden kunnen niet met elkaar vreedzaam leven, toch houden ze veel van elkaar en proberen ze te overleven in een keiharde samenleving.

Deze Sovjet samenleving functioneert niet meer en alhoewel de film voor het uiteenvallen van de Sovjet-Unie is gemaakt, is het heel goed merkbaar dat het zo niet langer kan doorgaan. Ik kan me voorstellen dat sommige mensen deze film in de SU niet hebben kunnen verteren, omdat het de keiharde werkelijkheid neerzette (van grote delen van de SU).

De film is prima geregisseerd en de personages worden heel goed neergezet. Muziek is prima en locaties passen heel goed bij het onderwerp. Humor is er soms ook, om de harde situatie te verlichten. Ik heb zonder verwachtingen aan deze film begonnen en het is me positief bevallen. Voor nu een ruime 3,5*.

Bij deze film moest ik onmiddellijk denken aan de Britse sociale drama’s, waarbij ook lelijkheid troef is. Alcohol drinkende losers met veel geschreeuw en gescheld, vervallen woningen in een omgeving waar de lelijkheid van afdruipt en dan ook nog lelijke mensen. Deze film had alles van dat. Is de vraag wat de regisseur met deze film wilde bereiken. Laten zien dat de Sovjet heilstaat helemaal niet zo’n heilstaat was. Daarin is hij in ieder geval – althans in het jaar dat deze film uitkwam – in geslaagd. Althans bij onze Nederlandse filmcritici in 1989, want zij zetten deze film in de top 10 van beste films van dat jaar. Ik althans kan deze film absoluut niet waarderen. Nu houd ik zo wie zo niet zo van sociale drama’s, tenzij de film op visueel vlak iets te bieden heeft. Dat had deze film voor mij in de verste verte niet. Zelden zo’n oerlelijke film gezien. Ook die Vera die er uitzag als een ordinaire del was niet om aan te zien. Neen, geef mij dan toch maar de optimistisch ogende sovjet "drama's" uit de jaren zestig*. Daar geniet ik tig keer meer van.

2.0*

* o.a. Iyulskiy Dozhd (1967) , Mne Dvadtsat Let (1965)