Malenkaya Vera (1988)

maar 4 stemmen ??

Nee, 3.

Lache dat er een film bestaat met mijn naam

Van de videohoes (Homescreen):

Kleine Vera was in 1988 het kassucces van het jaar in de Sovjet-Unie, in de USA wist de actrice Natalya Negoda zelfs de cover van Playboy te halen.

Linkje om kapp aan te vullen, puur informatief uiteraard

Hehe.

Film over het leven tijdens de nadagen van de voormalige Sovjet-Unie. Het disfunctionele gezin, waar de onbeschroomde Vera de katalysator is van alle ellende, staat min of meer model voor de Sovjet-maatschappij ten tijde van Gorbatsjov’s perestrojka. Langzaam maar zeker valt het gezin helemaal uit elkaar.
Prima geregisseerd door Vasili Pichul en een uitstekende hoofdrol van Natalya Negoda als de rebelse tiener, die met alles en iedereen (incl. zichzelf) overhoop ligt. Film schijnt destijds nogal spraakmakend geweest te zijn vanwege de paar expliciete seksscènes, maar eigenlijk doen die volgens mij weinig ter zake.
Vreemd dat zo weinig mensen dit in mijn ogen belangwekkende tijdsdocument gezien hebben.

Keiharde drama. Komt heel dicht bij de werkelijkheid. De film laat het verhaal zien van een jonge vrouw die weigert haar leven in te richten zoals haar ouders dat willen. Wanneer ze een vriend krijgt, komt het hele familie gebeuren meer naar de voorgrond. De familieleden kunnen niet met elkaar vreedzaam leven, toch houden ze veel van elkaar en proberen ze te overleven in een keiharde samenleving.

Deze Sovjet samenleving functioneert niet meer en alhoewel de film voor het uiteenvallen van de Sovjet-Unie is gemaakt, is het heel goed merkbaar dat het zo niet langer kan doorgaan. Ik kan me voorstellen dat sommige mensen deze film in de SU niet hebben kunnen verteren, omdat het de keiharde werkelijkheid neerzette (van grote delen van de SU).

De film is prima geregisseerd en de personages worden heel goed neergezet. Muziek is prima en locaties passen heel goed bij het onderwerp. Humor is er soms ook, om de harde situatie te verlichten. Ik heb zonder verwachtingen aan deze film begonnen en het is me positief bevallen. Voor nu een ruime 3,5*.

Keihard en niets ontziend Sovjet realisme, dat het de kijker niet gemakkelijk maakt. Een leven zonder perspectief, in een te kleine flat, op elkaar gepakt, elkaar niet meer kunnen verdragen, een voortdurend mopperende moeder, een scheldende en drinkende vader, een zoon die in Moskou woont, af en toe op bezoek komt, en de 'held' is van zijn ouders, en dan Vera, die er maar een beetje doorheen rolt, half in haar eigen droomwereld, op zoek naar mr. wonderful, maar alleen egoïstische losers tegenkomt. Uiteindelijk gaat het natuurlijk gigantisch mis.

Film is een flinke zit, 2 uur en 8 minuten, maar mij verveelde het geen minuut. Mooie beelden ook van vervallen gebouwen, scheepswerven, gedumpt schroot, dat symbool staat voor het verval van de Sovjet-maatschappij. Wat mij vooral trof was hoe de familieleden, inclusief uiteindelijk schoonzoon Sergei, ondanks alles dat ze verdeelt, bijeen gehouden worden door een band die veel dieper zit dan aan de oppervlakte zichtbaar is. Je zou die vier, vijf mensen een betere toekomst toewensen, terwijl je weet dat die niet komt.

Bij deze film moest ik onmiddellijk denken aan de Britse sociale drama’s, waarbij ook lelijkheid troef is. Alcohol drinkende losers met veel geschreeuw en gescheld, vervallen woningen in een omgeving waar de lelijkheid van afdruipt en dan ook nog lelijke mensen. Deze film had alles van dat. Is de vraag wat de regisseur met deze film wilde bereiken. Laten zien dat de Sovjet heilstaat helemaal niet zo’n heilstaat was. Daarin is hij in ieder geval – althans in het jaar dat deze film uitkwam – in geslaagd. Althans bij onze Nederlandse filmcritici in 1989, want zij zetten deze film in de top 10 van beste films van dat jaar. Ik althans kan deze film absoluut niet waarderen. Nu houd ik zo wie zo niet zo van sociale drama’s, tenzij de film op visueel vlak iets te bieden heeft. Dat had deze film voor mij in de verste verte niet. Zelden zo’n oerlelijke film gezien. Ook die Vera die er uitzag als een ordinaire del was niet om aan te zien. Neen, geef mij dan toch maar de optimistisch ogende sovjet "drama's" uit de jaren zestig*. Daar geniet ik tig keer meer van.

2.0*

* o.a. Iyulskiy Dozhd (1967) , Mne Dvadtsat Let (1965)