Iyulskiy Dozhd (1966)

Russische dooi new-wave die door de intellectuele setting nog het meest doet denken aan Antonioni en Rohmer. In de enkele comment op Imdb staat dat er met een licht ironische en melancholieke blik gekeken wordt en zo voelt het inderdaad aan, hoewel mij wellicht enkele nuances ontgaan die betrekking hebben op de specifieke (maatschappelijke / politieke) situatie in Rusland in die tijd. Het einde kon ik bijvoorbeeld niet helemaal plaatsen... maar toch, een zeer herkenbare en invoelbare film, met enkele prachtige shots en scenes, Hoofdpersonage Lena wordt zeer goed neergezet, maar ook de bredere context van de mensen in Moskou en het algemene tijdsbeeld werkt mooi om persoonlijke drama's naar een universeler niveau te tillen. Snap wel waarom deze film hoog gewaardeerd is in Rusland!