Woodshock (2017)

Theresa doolt geëmotioneerd rond na een verlies. En de kijker... nou die doolt ook rond. Compleet verdwaald tussen toffe visuals en fantastische acteerwerk van Kirsten Dunst. Je kan er domweg niets mee! De hypnotiserende, paranoïde gemoedstoestand veroorzaakt door een krachtige drug moet het uitgangspunt van de film zijn. Helaas blijven de personages leeg. Het troosteloze leven van Theresa kabbelt de gehele film rustig voort. Alles is heel erg Zen. Er is zelfs begeleiding door van die ontspanningsmuziek die niet zal misstaan op een Yoga/Zen sessie. En als de climax zich dan aandient, bemerk je hoe weinig deze film de kijker te bieden heeft. Woodshock heeft wel mooie beelden; maar is de essentiële onderdelen vertelling en personages vergeten. En is hierdoor dus alleen maar oninteressant.

Narratief gezien is dit geen film voor een groot publiek, kunstzinnig is het zeker. Er wordt veel aan de verbeelding overgelaten. Of het cannabinoïde gebruik van de protagonist i.c.m. haar al aanwezige gemoedstoestand tot zo'n explosie kan komen is mij ten zeerste de vraag. I.i.g. zet Kirsten Dunst en de ondersteunende cast het zeer geloofwaardig neer. Qua visuals leveren Kate Mulleavy en Laura Mulleavy goed werk af.

Je lippen stiften met een framboos. Dat zouden meer mensen moeten doen.

Zelden iemand zo mooi psychisch uit elkaar zien vallen als Theresa (Dunst) tussen de Redwood trees van Californië, onder invloed van met een giftig goedje gemengde marihuana, kennelijk bedoeld voor een zachte dood.

De dames Mulleavy doen niet teveel moeite voor een coherente plot, en beperken zich tot wat fragmentarische informatie, die duidt in de richting van een rouwproces vermengd met schuldgevoel, en verder vooral suggestieve beelden die zich gedeeltelijk in het hoofd van de heldin afspelen.

Het doet bepaald niet af van de prestatie van Kirsten Dunst, die hier erg goed bezig is, en de volle 100 minuten de aandacht (nou ja, de mijne in ieder geval) weet vast te houden. Zij is zo overtuigend in de war dat ze daarmee deze film uittilt boven het ‘alleen maar’ esthetische genot. Ze deed me af en toe denken aan Susannah York in Altman’s Images.

En dan ook nog een bijzonder fraaie, de sfeer zo mogelijk nog meer verhogende soundtrack. Het kan haast niet op.

"Woodshock" vind ik een film met een dromerige sfeer, erg mooie beelden en bijpassende kleuren en muziek, maar ook een film zonder een verhaal dat mij echt boeide of aangreep. Het acteerwerk vind ik prima en ik houd wel van het artistieke, maar ik vind het erg vaag allemaal. Achteraf weet ik niet waar ik precies naar gekeken heb. Helaas, geen hoge score. 2,5*

Deze uiterst depri- en enigszins vage film wist mij aanvankelijk niet te boeien. Een onvoldoende had ik daarom al klaar liggen maar het einde vond ik zo schitterend dat ik er toch nog drie sterren voor over heb.

Ik moest bij het zien van die Kirsten Dunst trouwens regelmatig denken aan de film Melancholia. Ook daarin had ze zo'n gelijksoortige rol en wel als de depressieve Justine.

3.0*

Interessant debuut.

Ik had nog nooit van de zussen Mulleavy gehoord, maar dat ze een onconventioneel modemerk runnen wekte bij mij weinig verbazing. Ook hun regiedebuut is namelijk allesbehalve een orthodoxe film te noemen.

Hoewel er zeker zware thema's worden aangeraakt (onder andere euthanasie, schuldverwerking, ecologie) drijft de film vooral op het audiovisuele. Erg mooie, gestileerde beelden, cool kleurgebruik, en een dromerige soundtrack die er mooi bij aansluit. De paar scènes waarin het plot toch de bovenhand neemt af mochten van mij iets subtieler, maar daartegenover stonden een paar erg goede scènes waarin het lekker kabbelt, zoals op het huisfeestje. Prachtig einde ook, waardige afsluiter van de film.

Dat dit geen film voor het grote publiek zou worden is logisch, maar vind het toch oprecht jammer dat de film z'n publiek blijkbaar (nog?) niet gevonden heeft. Het zou zonde zijn als dit het enige uitstapje van de zussen zou zijn richting cinema, want de potentie is er zeker. Dikke 3,5*.

P.S. Beetje een rare tip misschien, maar deed me vaak denken aan Behind the Redwood Curtain . Dat is dan wel een documentaire, maar met vergelijkbare prachtig geschoten beelden in de Californische bossen onder een ambient soundtrack.

Hm, toch niet helemaal m'n ding. Visueel zaten er was mooie shots in, maar qua verhaal bleef ik toch wel op m'n honger zitten. De film moest het meer van de sfeer hebben.

Ondanks de cast met toch Kirsten Dunst en Pilou Asbæk, kon dit de film toch niet echt redden.

Voor de liefhebbers.

Apart. Duidelijk niet voor het grote publiek dit, en voor liefhebbers van buiten de gebaande paden. Nu schaar ik mezelf ook zeker in dat laatste hokje, maar deze prent vond ik lastig doorheen te komen. Het is te traag en te abstract voor me denk ik, ik had moeite de aandacht erbij te houden. Naar het einde toe wordt dat wel iets interessanter. Dunst is zeker fijn om naar te kijken in al haar jurkjes en haar oogopslag. Haar depressieve rol kwam in Melancholia wel beter uit de verf. Film moet het vooral hebben van de mooi bedoelde plaatjes, maar dat vergoedde zeker niet alles.

Toch best wel een beetje wauw, deze film.

Assisteren in de euthanasie van je eigen moeder, ga er maar aan staan. In de openingsscène overhandigt Theresa, werkzaam in een medicinale coffeeshop, haar bedlegerige moeder een joint vermengd met een krachtige drug die haar zachtjes in slaap zal sussen. Gedurende het rouwproces dat volgt, bestookt haar onvolgroeide partner Nicky haar met vragen die getuigen van onbegrip en een totaal gebrek aan empathie, terwijl collega Keith, zelf professioneel opkropper van emoties, haar met goede bedoelingen weer het leven van alledag probeert in te lokken.

Wanneer Theresa begint te experimenteren met de pijnstiller met hallucinerende eigenschappen, zet dat de ramen van haar emotionele belevingswereld geleidelijk open, probeert ze haar rouwverwerking vorm te geven en tegelijk vrij te breken van de verstikkende gevangenis van onbegrip waar ze zich mee omringd voelt. Het is een emotionele, introspectieve reis die op een kleurrijk gevisualiseerde manier veelal woordloos gepresenteerd wordt. Als kijker word je middels fragmentarische (natuur)beelden, veelal dromerig, lullaby-achtig gepingel op de geluidsband en een felkleurig spel met scherpte-diepte meegenomen in de stapjes die Theresa zet om afscheid van haar moeder te kunnen nemen en trouw te blijven aan haar eigen behoeften.

Een beetje een film met twee gezichten, omdat de zusters Mulleavy best wel wat dialoog en expositie nodig hebben om het drama in de eerste helft te introduceren, maar gedurende de film steeds meer kiezen voor een woordeloze vertaling van de innerlijke belevingswereld van Theresa. Het werd daarmee steeds meer een film naar mijn smaak, met gaandeweg nog enkele gebeurtenissen die het geheel telkens een welkome versnelling hoger opschroeven. Niettemin zullen kijkers geduld moeten tonen en zich gegrepen moeten voelen door het opgezette drama om de ontwikkeling van Theresa te kunnen waarderen, ik was zeker along for the ride.

Het verlies van een ouder is al erg genoeg, Theresa krijgt een aantal randvoorwaarden te verduren die haar verwerking aanzienlijk bemoeilijken en de film laat overtuigend zien wat voor een eenzaam, benauwend gevoel dat kan opleveren, zonder ooit drammerig te zijn in het vertonen van dat drama. Dunsts interpretatie van dat karakter is misschien wat eentonig qua range, het past daarmee wel naadloos op de introspectieve thema’s van zelfbevrijding en de behoefte aan emotionele weerklank. Het duurt misschien even voor de film gewicht begint te krijgen, maar na het zien van de tweede helft weet je als kijker dat de zusters Mulleavy er geduldig en vastberaden naartoe gewerkt hebben. Voor nu een 4*, maar ik sluit een verhoging in de toekomst niet uit.

Stijlvol gefilmd en goed geacteerd psychologisch drama over een vrouw [Kirsten Dunst] die haar ernstige zieke moeder [Susan Traylor] helpt om een einde aan haar leven te maken. Haar relatie met Nick [Joe Cole] dreigt echter stuk te lopen door haar warrige gedrag. Is dat te verklaren vanuit het verdriet over de dood van haar moeder of is er meer aan de hand? Kate en Laura Mulleavy (die vooral bekend zijn als kledingontwerpers van The Black Swan) zetten je keer op keer op het verkeerde been, maar dan op een manier waarbij je al snel het gevoel krijgt dat je bij de neus wordt genomen. Dat is niet slim, eerder irritant.