My Friend Dahmer (2017)

Serial killer in the making!

Interessant verhaal over de jeugd van één van de beruchtste serial killers in de Amerikaanse geschiedenis. Verwacht geen spannende film met moord en doodslag, dit gaat vooral over zijn leven toen hij nog op de middelbare school zat. Wel zien we vele trekjes in deze vreemde jongeman die uiteindelijk leiden naar zijn latere moorden. De voor mij onbekende cast speelt goed, Ross Lynch lijkt ook sprekend op de Dahmer uit die tijd. Nogmaals, geen bloederige moorden maar ik vond het ook interessant om te zien wat eraan vooraf ging.

Jeffrey Dahmer en Ted Bundy zijn voor mij de bekendste en interessantste seriemoordenaars en veel films (zoals "The Secret Life: Jeffrey Dahmer (1993)", "Dahmer (2002)", "The Deliberate Stranger (1986)" en "Ted Bundy (2002)") over hun heb ik al gezien en daarin draaide het vooral over hun als moordenaar (wat natuurlijk ook het meest interessant is). Bij personen met de voornaam Jeffrey (zo heet o.a. iemand bij mij op het werk) en Ted, moet ik ook meestal even aan hun denken. Jeffrey Dahmer is natuurlijk bekend vanwege zijn vreselijke daden, waaronder verkrachting, moord en kannibalisme. Hij vermoorde minstens zeventien mensen, voordat hij werd gearresteerd en opgesloten in 1991 (uiteindelijk werd hij in 1994 in de gevangenis gedood).

Deze Biografie / Misdaad film over Jeffrey Dahmer (gespeeld door Ross Lynch) is een portret van de moordenaar, voordat hij een moordenaar was en speelt zich af eindjaren 70 toen Jeffrey Dahmer nog woonde bij zijn ouders en op school zat. De film is ook gebaseerd op het gelijknamige stripboek van John 'Derf' Backderf uit 2012 en gaat over zijn ervaringen met Jeffrey Dahmer, want hij ging destijds naar dezelfde middelbare school als Jeffrey Dahmer en was eigenlijk ook de enige vriend van Jeffrey Dahmer.

Ondanks dat deze film zich afspeelt voordat Jeffrey Dahmer een moordenaar werd, zag je toen al dat hij ze niet allemaal op een rijtje had en dan heb ik het nog niets eens over zijn spastisch gedoe (wat hij bewust deed), waarmee hij zelfs vrienden maakt op school en zelfs populair wordt. Nee, dan heb ik het over zijn homofiele neigingen (o.a. de joggende dokter Matthews en de donkere Charlie Smith, waarmee hij een hotelkamer moet delen en waarbij hij tegen hem zegt "Zien jouw ingewanden er hetzelfde uit als de mijne ? Heeft jouw maag dezelfde kleur als de mijn ?"), zijn fascinatie voor dierenbotten en dode dieren (waarbij hij opzoek gaat naar overreden dieren, om ze te kunnen ontleden) en zijn neigingen om personen te willen doden (o.a. de eerder genoemde dokter Matthews).

Opzicht vond ik het verhaal wel interessant en boeiend en krijg je ook veel achtergrond informatie over Jeffrey Dahmer te weten, zoals zijn thuissituatie waarbij zijn vader en zijn depressieve moeder vaak met elkaar ruzie hadden (ze scheidden uiteindelijk ook in 1977) en hij nauwelijks aandacht kreeg en zijn schoolsituatie waarbij hij vooral op zichzelf was en eigenlijk ook geen vrienden had, totdat hij bewust spastisch gaat doen. Moorden op mensen krijg je in deze film niet te zien (wel twee bijna moorden), maar wel de moord op een eekhoorn en een vis en bij het laatste wordt dan op een gegeven moment gezegd, als hij aan het vissen is met een paar vrienden:

John: Jeff, wat doe je nu ? Je moest hem teruggooien.
Jeffrey: Sorry.
John: Waarom deed je dat ?
Jeffrey: Ik wilde zijn ingewanden zien

Verder krijg je ook te weten dat Jeffrey Dahmer rood vlees lekker vindt, dat hij een fan was van de Amerikaanse zanger Neil Sedaka, dat hij aan tennis deed op school en dat hij daar ook bij de fanfare (bespeelde daar de trompet) zat en dat hij naar het schoolbal ging met een meisje (terwijl hij juist op jongens/mannen viel).

Naarmate het einde van het verhaal nadert, zie je Jeffrey Dahmer ontsporen en hij is dan ook flink aan de alcohol (zelfs op school). In de laatste scène van het verhaal zie je Jeffrey Dahmer in een rode Volkswagen kever (zo'n auto had Ted Bundy ook), die hij van zijn vader kreeg nadat hij zijn schooldiploma gehaald had, wegrijden bij zijn ouderlijke huis, waarbij hij dan de liftende Steven Hicks (met ontblootte bovenlichaam) oppikt. De film is dan afgelopen, waarbij je wel nog onderstaande tekst te zien krijgt:

"Op 18 juni 1978 ging Steven Hicks mee naar het huis van Jeffrey Dahmer. Hij werd nooit meer teruggezien. In juli 1991 werd Jeffrey Dahmer gearresteerd en bekende de moord op 17 mannen."

De cast deed het best verdienstelijk en vooral natuurlijk hoofdrolspeler Ross Lynch in de rol van Jeff Dahmer, waarop hij ook best leek. Verder zijn ook Alex Wolff (in de rol van John 'Derf' Backderf, die de beste vriend was van Jeffrey Dahmer en die bijna één van de eerste slachtoffers werd van Jeffrey Dahmer), Dallas Roberts (als vader Lionel Dahmer, die een scheikundige was en van hem leerde Jeffrey Dahmer ook hoe je hoe dingen chemisch kunt oplossen, iets wat hij later toepaste op zijn slachtoffers) en Anne Heche (als moeder Joyce Dahmer, die ze ook niet allemaal op een rijtje had) nog het vernoemen waard, waarbij de laatst genoemde natuurlijk ook een bekende actrice is.

Al met al best een aardige Biografie / Misdaad film over seriemoordenaar Jeffrey Dahmer om eens gezien te hebben (duurt circa 100 minuten) en waarbij het vooral interessant is om te zien hoe Jeffrey Dahmer tijdens zijn middelbare school periode aan het veranderen is naar moordenaar.

Zeer goed acteerwerk maakt deze film nog enigszins de moeite waard om je als kijker überhaupt in te willen/kunnen leven in het brein van deze seriemoordenaar. Het portret van een buitenbeentje werd mij niet helemaal duidelijk in beeld gebracht. Ik vond het daarom dan ook(gezien de persoon waar we mee te maken hebben) een zeer ongeloofwaardige film. Jammer van de talenten van de protagonist, want daar lag het zeker niet aan. Staaltje gebrek aan regie mijns inziens.

Redelijke film over een tienerjongen wiens ouders in een scheiding liggen en wiens vrienden hem een beetje uitbuiten. Gebaseerd op een boek geschreven door een jeugdvriend van de beruchte seriemoordenaar Jeffrey Dahmer zelf. Het hoofdpersonage is hier alleen boeiend in de wetenschap wat hij later allemaal zal doen (wat dus eigenlijk begint als de film eindigt). Het tijdsbeeld wordt prima neergezet en ook Ross Lynch zet zijn rol goed neer.

Boeiend relaas over het ontwikkelen tot een seriemoordenaar.

De film suggereert dat de opvoeding en frustreert seksuele gevoelens debet zijn. Natuurlijk is iedereen een product van opvoeding en aangeboren eigenschappen. Maar dat zijn omgeving niet ingreep vind ik verbazingwekkend.

Goed geacteerd en prima verhaal.

Oké.

Aparte invalshoek, meestal gaat het bij seriemoordernaars toch om de moorden, deze film vertelt meer het relaas van Dahmer's geschiedenis voor de echte spiraal begint. Heeft natuurlijk alles te maken met de bron van deze film, een graphic novel geschreven door een jeugdvriend van Dahmer.

Enerzijds krijg je zo een redelijk typisch highschool verhaaltje voorgeschoteld, met het typische drama. Wat gepest, een jonge Dahmer die zichzelf voor schut zet om zo in de gratie van een aantal klasgenoten te vallen en veel geruzie tussen de ouders.

Het is een film die vooral interessant is om wat er niet getoond wordt, namelijk wat er later van Dahmer zou worden. Visueel is het oké maar weinig spectaculair, acteerwerk is op zich wel goed maar buiten Lynch ook niet echt memorabel. De film kabbelt aardig voort, maar échte hoogtepunten zijn er niet echt.

Leuk voor een keertje, qua opzet best origineel, maar had net wat spannender uitgewerkt mogen worden.

3.0*

"Hebben jouw ingewanden dezelfde kleur als de mijne", vraagt Jeffrey aan een donkere medescholier.

Hij is best een rare jongen die Jeffrey? Als een geslagen hond loopt hij rond op zoek naar road kill. In een boshut, weekt hij met zuur het vlees eraf en de beenderen bewaard hij. Hij is gefascineerd door biologie, en dan vooral ingewanden. Doet alsof hij spastische aanvallen krijgt. Drie klasgenoten; John 'Derf' Backderf, Neil en Mike zien er de lol wel van in, vinden het wel cool en Jeffrey wordt dus opgenomen in hun groep. Alhoewel ze nooit echte vrienden worden. Ze weten natuurlijk niet dat deze jongen zal uitgroeien tot de "Milwaukee cannibal" en dat hij zeventien mannen en jongens zal verminkingen en vermoorden. Jeffrey is namelijk de beroemde Amerikaanse seriemoordenaar/lustmoordenaar, necrofiel en kannibaal Dahmer.

Doordat de film is gebaseerd op de graphic novel (memoires in stripvorm) van Derf Backderfs over zijn vriendschap met de jongen die een seriemoordenaar zou worden, is dit een allesbehalve gangbaar zeg... coming-of-age-verhaal. We zien Jeff Dahmer van de brugklas tot na het eindexamen van de middelbare school in 1978. We zien zijn fascinatie voor dode dieren, zijn seksualiteit, zijn vreemd gedrag op school, zijn moeilijke thuissituatie, tot aan het geven van een lift aan zijn eerste slachtoffer Steven Hicks. Met als onderlinge gedachte waren er signalen? Konden we ook (of eigenlijk ik (Derf) voorkomen wat er later gebeurd is? Knap was het dat Jeffrey (een geweldige rol van Ross Lynch) ook niet afgeschilderd werd als die weirdo, een Freak. Ze laten hem zien als dat wat eenzame buitenbeentje, die maar weinig sympathieke jongen. Grootste verdienste van de film is de tweestrijd tussen; dat je Jeffrey het beste gunt, maar dat je ook al weet je dat het niet zo is gelopen.

Ik vond dit toch een vrij aardige film, al kan ik me voorstellen dat dit voor veel mensen toch bepaald niet het soort film is waar ze op zitten te wachten. De genre-omschrijving misdaad die hierboven staat is precies het soort verkeerde signaal (al is het horror-label op IMDb nog misplaatster), want in My Friend Dahmer zien we een high-school-portret van Jeffrey Dahmer, zonder dat er echt misdaad bij komt kijken.

UIteindelijk is dit toch vooral een high school drama. Jeffrey Dahmer is een buitenbeentje; een aparte jongen met een moeder die ook niet helemaal lijkt te sporen, en waar het thuis al niet helemaal lekker gaat. Maar hoewel Dahmer zeker rare trekjes heeft, zoals voor de grap in spastische buien uitbarsten en een interesse voor ingewanden die met de kennis van nu veelzeggend blijkt; hier wordt hij toch heel gelaagd neergezet. Praten doet hij nauwelijks, en vrienden heeft hij eigenlijk ook niet, maar op een gegeven moment gaat hij toch steeds vaker om met de vriendengroep van John, Neil en Mike, die zijn spastische gedoe wel grappig vinden als een vorm van lekker rellen op school. De film is zeker langzaam en inderdaad, echt veel gebeurt er niet, maar dat maakt het voor mij juist des te verontrustender. Dahmer is geen schuimbekkende maniak in het dagelijkse leven, en hoewel hij tegen het einde van de film vlak voor z'n eerste moord zit zien we hier slechts een paar vroege manifestaties van zijn gestoordheid. Dahmer wordt trouwens erg goed gespeeld door Ross Lynch, en over de hele lijn is het acteerwerk prima hier. Al ben ik het er wel deels mee eens dat er toch wel iets meer had mogen gebeuren in de film.

deze zou heel mooi in de serie van pas geleden als extra scenes in Dahmer monster geplaatst kunne worden .

Degene die Dahmer speelt doet het ook heel goed .

Ik vind het iets minder sterk dan de serie van afgelopen jaar maar als aanvulling over zijn schooltijd zit het goed in mekaar .