The Lodgers (2017)

The Lodgers is een adembenemende mooie film, de sfeer druipt van de film af en het heeft een zeer rustige stemming. De film doet je dan ook herinneren aan de klassieke spookhuis -films van wel-eer; The Innocents, Rebecca of het recentere The Woman in Black. Met ook nog wat invloeden die je doen denken aan een soort duister sprookje. Er is zelfs een jonge vrouw die zwerft door bossen in een mantel met capuchon (dit kledingstuk is natuurlijk zwart en niet rood). Het is een Gothic-verhaal vol intriges en mysterie over een tweeling die zit opgesloten door een familie-vloek gebaseerd op een lied dat je kippenvel geeft en drie belangrijke regel bevat;

Girl Child, Boy Child,

Listen Well Be in Bed by Midnight's Bell,

Never Let a Stranger Through Your Door,

Never Leave Each Other All Alone,

Good Sister, Good Brother,

Be Follow Well These Cautions Three Long,

As Your Blood Be Ours Alone,

We'll See You Even from Below,

Naast dit creepy-lied omarmt de film ook de charme van de oude spookhuis-films en zien en horen we piepende deuren, lange donkere gangen, onweer en beweging in de schaduw. Er zijn geen jump-scares en geen extravagante CGI in de climax,ook zijn er geen geforceerde wendingen of bochten, er is alleen het verhaal en er wordt nooit afgedwaald van de poëtische presentatie. Echter door die afwezigheid van de gebruikelijke (vaak makkelijkere elementen) in horror, ben ik bang dat deze film de nodige lage cijfer zal gaan krijgen. Het zijn namelijk alleen de liefhebbers van de oude Ghotische films die hier veel plezier van beleven. Voor hen zijn er dan ook genoeg psychologische onderhuidse maar zeker effectieve angsten!

De tweeling Rachel (Charlotte Vega - [Rec]³: Génesis/American Assassin) en Edward (Bill Milner-X: First Class /Dunkirk) spelen zeer goed en geloofwaardig. Rachel is de kern van het verhaal, en Charlotte Vega doet geweldig werk om een sterk jonge vrouw met een zware last over te brengen.Bill Milner weet van Edward een echte griezel te maken, al valt zijn personage wel lichtelijk in voorspelbaarheid. Verder is het ook genieten van de bijrol van David Bradley (Argus Filch uit Harry potter of Walder Frey uit GoT) als notaris Bermingham.

Hoe mooi regisseur Brian O’Malley de scenes construeerde, liet zich bijvoorbeeld mooi verbeelden tijdens de ontmoeting van Rachel en Sean (Eugene Simon-Lancel Lannister uit GoT) Rachel die bijna engelachtig in een witte jurk bramen eet van de ranken die groeien uit de familiegraven. Schoonheid maar ook macaber.

Ondanks dat de film zeer sterke technische aspecten bezit en begenadigd is met goed acteerwerk, is er ook een klein puntje van kritiek. En dit is de vloek. Er zijn te veel aanwijzingen die onlogisch raken in samenwerking met de vloek. Ook de oorsprong van de vloek wordt nooit gegeven wel wordt er vermeldt dat ze de vloek met zich meebrachten naar het huis, maar waar vandaan? Gelukkig maakte de gecreëerde griezelige sfeer, die diep onder je huid ging zitten veel goed! Zorgvuldig vormgegeven als een perfect geweven tapijt van klassiek geïnspireerde gotische horror. Duister, spannend en onmiskenbaar mooi en het kan zich redelijk goed meten met de hoogtepunten uit genre.

De film heeft alles in zich om een griezelfilm genoemd te mogen worden. Een prachtig groot en oud vervallen huis, prima acteurs die de angst die ze hebben voor de voorouders goed weergeven en een naargeestige omgeving met zelfs een kerkhof in eigen tuin!

Je moet wel een stukje gezien hebben om te begrijpen dat de hedendaagse bewoners van het huis leven volgens de regels van de voorouders en dat is niet bepaald een vrijblijvendheid voor de huidige levenden.

"Joolstein" heeft beneden een versje geplaatst waarin de regels staan waaraan de broer en zus zich dienen te houden op straffe van...........

Ook de bewoners van het nabijgelegen dorp lijden onder de regels van het huis en de voorouders, het contact is summier en de schulden lopen op. In Ierland is het net als in de rest van de wereld dus, als je geen werk hebt en/of inkomsten raak je aan de bedelstaf.

Voor griezelfilmliefhebbers die van veel actie houden, is deze film misschien iets te traag maar hij valt zeer zeker in dit genre. Wij hebben ons er echt mee vermaakt vanaf (vooral) het (sterke) begin tot aan het einde. Een 8 is hij zeker waard.

Wees in bed om middernacht.
Laat nooit een vreemdeling binnen.
Laat elkaar nooit helemaal alleen.

Deze melancholieke en beeldschoon vormgegeven gothic Horror / Drama film uit Ierland, heb ik afgelopen vrijdagnacht (na circa 40 minuten viel ik in slaap vanwege chronisch slaaptekort op werkdagen) en zaterdagavond bekeken, waarbij de drie hierboven geschreven regels van belang zijn in het verhaal. "joolstein" heeft deze film al mooi beschreven (dus ik zal het kort houden) en wat hij zegt wat betreft "liefhebbers van oude gothic films", dat klopt volledig, want deze liefhebbers zullen vooral genieten van deze film. Wil je een enge, spannende of gore Horror film zien of juist een Horror film waarin veel gebeurt en/of veel actie in zit, dan moet je vooral deze Horror film links laten liggen.

In dit verhaal, welke zich afspeelt in 1920 in Ierland, draait het om de weeskinderen Edward (Bill Milner) en Rachel (Charlotte Vega), een tweeling, welke door een eeuwenoude vloek gevangen gehouden worden in een landhuis, dat al honderden jaren in de familie is. De situatie begint te veranderen als Rachel de mank lopende Sean (Eugene Simon) ontmoet, een soldaat die zojuist gewond is teruggekeerd uit de oorlog. Rachels drang naar vrijheid vormt een bedreiging voor zowel haarzelf als Edward.

Het verhaal (waarbij het draait om eeuwenoude geesten die onbreekbare regels opstellen voor eenieder die in hun huizen woont) zit best mooi in elkaar en weet zowel te boeien als te vermaken, maar is aan de andere kant ook wat saai en langdradig (ondanks de duur van circa 90 minuten) en echt spannend (hoogstens op het best aardige einde na dan) wordt het helaas nergens. Hier en daar is het wel een beetje creepy (zoals de scene waarbij Rachel laat op de avond een bad aan het nemen is en erbij wegdommelt).

Zowel in toon, sfeer (soms zelfs een beetje erotisch getint) als visueel (de details van het tijdperk worden perfect weergeven), heeft deze film wel wat weg van de Thriller / Horror film "The Woman in Black (2012)" (die ik persoonlijk beter vond), welke zich ook afspeelt in afgelegen landhuis. Het landhuis in deze film is overigens de "Loftus Hall" in Zuidoost-Ierland, welke recent zijn 666ste verjaardag vierde en welke zijn eigen spoken schijnt te hebben. In dit verhaal draait het echter niet om spoken maar om geesten, welke via een luikje in de vloer van het huis om middernacht naar boven komen via water.

De cast in deze film is eigenlijk maar beperkt tot drie hoofdrolspelers, te weten de Spaanse Charlotte Vega, de Britse Bill Milner en de Britse Eugene Simon, waarbij ik met name de eerste zeer sterk en overtuigend vond spelen en ze is ook een mooie jonge vrouw om naar te kijken (er is zelfs wat bloot van haar te zien). Wat dat betreft is ze een actrice om in de gaten te houden. Hoewel hij maar een kleine rol in het verhaal had, deed ook David Bradley (in de rol van notaris Bermingham, die het landhuis wil gaan verkopen) het best verdienstelijk en hij zorgde ook voor het enige goor momentje (moet je wel een beetje met een korreltje zout nemen) in het verhaal.

Al met al een beeldschone Horror / Drama film, die voor mij net wat te saai en te langdradig was om een echt hoog punt te geven. Maar door de sfeer, de schitterende visuele beelden en Charlotte Vega, weet deze film zeker te vermaken en kijkt hij ook wel lekker weg en daarom krijgt hij van mij ook gewoon een voldoende.

Je moet voor twaalf uur op bed liggen, je moet je aan de regels houden en wee je gebeente als je je maagdelijkheid verliest. Boete, vervloeking en verleiding komen samen in The Lodgers, een gothic horrorfilm van Brian O’Malley (Let Us Prey). Een broer en zus zitten gevangen in een massief spookhuis (denk Crimson Peak, The Others), waar ze door de daden van hun voorouders niet zomaar kunnen vertrekken. Om de drang naar vrijheid een gezicht te kunnen geven is de tussenkomst van een jonge charmeur nodig.

Sean (Eugene Simon, bekend van Game of Thrones) wordt op twijfelachtige wijze de plot van de film in geschreven. Wat begint met obsessief voyeurisme in het bos, mondt moeiteloos uit in een klassieke romance tussen Sean en de getroebleerde Rachel (Charlotte Vega). Laatstgenoemde komt op het lumineuze idee dat Sean haar misschien kan helpen het vervloekte oord en haar dominante broer Edward te ontvluchten. De intrige die zich ontvouwt laat zich geen moment serieus nemen, met name vanwege het zichtbare gebrek aan chemie tussen de gedoemde geliefden en de gekunstelde dialogen. Door de hang naar goedkope romantiek zinspeelt The Lodgers soms eerder op de gunsten van een young adult-publiek dan dat ze iets toevoegt aan het spookhuis(sub)genre. Narratieve elementen en details in het set design doen aan de lopende band denken aan The Innocents /The Others en The Conjuring. Houd die bingokaart maar vast bij de hand.

Erg stijlvol.

Minder kan ik er toch echt niet van maken. O'Malley bewijst een erg bekwaam horror regisseur te zijn, die met bekende gegevens toch iets extras weet te doen. Vooral veel extra sfeer toevoegen, daar is er absoluut geen gebrek van in deze film.

Het is misschien wat traag voor de gemiddelde zapper, dat verklaart allicht de score hier. Een beetje horrorliefhebber kan het rustig negeren en zich klaarmaken voor 90 minuutjes eetbare sfeer. Lekker loom, prachtig gefilmd, heerlijke setting en zelfs een strakke cast. Je komt ze niet elke week tegen.

Het is dat het einde nét dat beetje punch mist. Iets waar een Saint Ange bijvoorbeeld wel in slaagde. De reveal van The Lodgers is nog wel aardig, maar de finale blijft een beetje in hetzelfde tempo hangen, waardoor je uiteindelijk toch een beetje een waardige afsluiting mist.

Klein kritiekpuntje dat de film allicht van genreklassieker afhoudt, maar verder een dikke aanrader voor de liefhebber. O'Malley mag lekker doorgaan.

3.5*

The Lodgers is verhaaltechnisch ontzettend boeiend uitgewerkt waarbij de sfeer adembenemend is. Het kabbelt in een rustig tempo voort, maar het verveelt geen seconde. De beelden zijn mooi en het acteerwerk erg goed. Prima mix tussen drama en een vleugje horror. Heb hier zeker van genoten.

Mooi.

Rachel en Edward leven in een groot, slecht onderhouden landhuis, hun ouders zijn overleden. Sindsdien leven zij onder het strenge regime van een vloek. Drie regels die zij onder geen beding mogen overtreden, vormen hun enige mogelijkheid op zelfbehoud. En de striktheid waarmee zij het aanvankelijk navolgen, geeft aan dat het menens is. Uiteraard tasten bepaalde scenes af wat er mocht komen te gebeuren, zou een grens overschreden worden; je voelt aan alles dat dat nie best zou zijn.

Opdringerig water, geestverschijningen, een broer die steeds vreemder gedrag begint te vertonen en al het hout in het huis, dat onheilspellend kraakt en piept. Zelfs windvlagen lijken dreigementen te fluisteren. Een uiterst sfeervolle omgeving, waar beeld en geluid samenwerken om je langzaam-maar-zeker de film in te trekken. Aanvankelijk gaat dat namelijk wat stroef.

Zo wordt er bijvoorbeeld wel goed geacteerd, maar heeft niemand de acte de présence om écht de aandacht op te eisen en je als kijker mee te nemen. Ook de dialogen zijn goed geschreven, maar het verhaal komt wat langzaam op gang. En de camera neemt soms een tikje afstandelijk positie in ten opzichte van de personages. Af en toe wat meer op de huid was intiemer geweest, benauwender. Zeker het eerste half uur meer dan welkom.

Maar goed, een slowburner dus, al impliceert dat woord volledige ontbranding. Natuurlijk, de visuele pracht neemt geleidelijk aan toe en - wanneer het mysterie begint te ontrafelen - de spanning ook. Maar net zoals de wereld onderwater het bovengrondse huis weerspiegelt, vormt de onthulling niet meer dan een simpele reflectie op de leefregels die we inmiddels zo goed kennen: zij dienden nooit om Rachel en Edward te beschermen, maar om de onsterfelijkheid van [wat er ook leeft] mee voort te kunnen zetten. Hun lot kon niet voorkomen worden door navolging van de regels, het werd er juist door bezegeld.

Een subtiele omkering als grande finale, het zal voor vele horrorfans niet genoeg kunnen bekoren. Maar ben je gevoelig voor de bezwering van de elegante gothic-sferen van het huis, het verhaal en de beelden, is het belonend genoeg. Met nét wat meer opsmuk en intimiteit was het waarschijnlijk een klein meesterwerk geweest en had het fier naast soortgenoot The Others kunnen staan. Het is nog altijd een delicate parel binnen een grofgebekt genre, dat wel. En ik heb er vol van genoten. 4*

P.S. Wéér Ierse horror. Op naar Hole In the Ground.

Saai.

Niet helemaal mijn film geworden, terwijl het verhaal zelf me best aansprak. Bovendien liet O'Malley wel degelijk met zijn debuut zien dat hij iets anders probeert, al was zijn debuut ook nog niet perfect. Maar waar die nog best bruut uitpakte, is dit weer heel subtiel.

Het beste aan de film is wel ongetwijfeld het acteerwerk. Erg Brits geacteerd, maar niet slecht daardoor. Vooral Vega zet een sterke prestatie neer in een rol die normaal gesproken gedoemd is. Er zijn er niet veel die dit soort rollen overtuigend kunnen neerzetten.

Qua horror is er niet veel te zien. De film moet het vooral van de sfeer hebben, maar is daarnaast eigenlijk ook eerder een drama dan een horror of thriller. Het slakkentempo maakt het daarnaast nog een saai drama ook. De horror zelf komt eigenlijk dan ook pas bij de laatste 15 minuten om de hoek kijken.

Alhoewel het niet slecht verfilmd is, is het trage tempo en niet werkende romantiek toch de moordenaar van de film. Ik kwam er erg moeilijk doorheen, en de 92 minuten leken niet over te gaan. Nergens heel spannend of ultiem sfeervol, maar vooral traag en af en toe een bijzonder moment.

Veel meer krijg je niet, en vanwege de ervaring zelf dus ook een onvoldoende. Het acteerwerk is wel knap, maar O'Malley mag van mij weer gewoon terug gaan naar wat hardere, lompere horrorfilms.

Zeer aangenaam verrast door dit uiterst sfeervolle filmpje waar ik nog nooit eerder van gehoord had. Op visueel vlak een pareltje en bovendien uitstekend acteerwerk van vooral Charlotte Rega in de rol van de zeer mooie Rachel.

Om dit filmpje te kunnen waarderen kun je denk ik in eerste instantie het beste de "Wat betekent het allemaal" vraag achterwege laten en je gewoon laten onderdompelen in het schitterende mysterieuze wereldje van wat je voorgeschoteld krijgt. Voor mij was dat al een reden om deze film hoog te waarderen. Maar er zit natuurlijk wel degelijk een goed verhaal achter. Het e.e.a. is al uitstekend verwoord door EIGER3970 in wiens uitleg ik mij wel kan vinden.

Misschien deze film toch nog maar eens opnieuw bekijken maar dan niet met Engelse- maar met Nederlandse ondertiteling. Dan is het verhaal nog beter te volgen.

4,0* met kans op verhoging

Wederom prima film van O'Malley.

Vooral weer heel erg sfeervol. Brengt uiteindelijk natuurlijk niets anders dan een kleine variatie op een al vaak aangehaald thema. Niet erg, de aanpak is uiteindelijk belangrijker. Maar daardoor zal het nooit echt een klassieker worden.

Daarnaast niet echt tevreden over het einde. Had wat mij betreft wel grootser aangepakt mogen worden. Ik begrijp wel dat het beter past bij het wat lome sfeertje in de rest van de film, maar op deze manier bloedt het een beetje dood.

Daardoor zal het nooit een topper worden, maar toch valt er genoeg te genieten.

P.S. Leuk vrouwtje trouwens.