Sweet Virginia (2017)

Matige film over een moteleigenaar die zonder het weet een moordenaar als gast heeft. Het trage tempo, de sfeervolle beelden en soundtrack zorgen voor een constant licht dreigende sfeer. Het acteerwerk is ook prima. Maar qua inhoud schiet de film toch tekort, en daardoor net geen 3.0 sterren.

Zwijgzame types staan elkaar anderhalf uur naar het leven in sombere, trage thriller. Veel meer zit er niet achter. En buiten een sterke openingsscene valt er weinig te genieten.

Na het deftige River is dit inderdaad een flink stuk minder voor Jamie Dagg. Een drievoudige moord leidt de lotsbestemmingen van verschillende personages naar elkaar toe. Groot euvel is dat er de hele film verder niet zoveel gebeurt en de personages weinig tot de verbeelding spreken. De regisseur weet qua sfeer echter wel een moderne variant op de film-noir uit zijn mouw te schudden met een sombere sfeer (moest wat aan Blue Ruin denken).Maar tegen het einde was ik toch al bijna ingedommeld.

Geweldige film. Voelbare spanning, hoewel heel traag, blijft je aandacht erbij. Mooie karakters met ieder hun eigen donkere verhaal in een kleine setting. Goede soundtrack ook.

Vooral sterk in stilistisch opzicht. Het verhaal is in stemmige, tamelijk donkere beelden gevangen en roept zo automatisch een verstikkende en onheilspellende sfeer op. Bijna tweederde deel van de film speelt zich af in de nacht of in de stromende regen. Alles wat zich in die bedrukkende atmosfeer voordoet krijgt meteen een dreigende lading. Zelfs onschuldige interacties hebben dat effect. Allerhande onstuimige krachten zijn in deze atmosfeer voelbaar aanwezig. Er hangt gedonder in de lucht. Zoveel is meteen duidelijk. Personages en toeschouwer zitten de hele film te wachten op een chaotische explosie van al die energieën.

Die explosie komt er ook, maar die is enigszins teleurstellend. Voor het zover is zijn er al wat handig geplaatste kleinere explosies die het verhaal hier en daar ontdoen van teveel somberheid en aldus de film iets beter verteerbaar maken. Eerlijk gezegd is het kijken naar een film vol deprimerende beelden hoe mooi geschoten ook, een neerslachtig makende bezigheid. Een beetje actie, een beetje verandering van spijs is op momenten erg welkom. Die actie is er dus wel maar met mate.

De film is dan ook geen actiefilm. De spanningsopbouw vindt plaats door de focus te leggen op de personages. Hun banale dialogen, die eigenlijk allemaal onuitgesproken confrontaties inhouden, veroorzaken onderhuidse spanningen. Hetzelfde geldt voor hun blikken en hun gebaren. De film zoomt in op acties en reacties die de personages bij elkaar uitlokken. Een verhaal vol psychologische steekspelletjes. Harde bloedige confrontaties zijn er weinig.

Weliswaar is het verhaal niet erg origineel en bij tijd en wijle zelfs erg slepend, toch intrigeert de film. Behalve de mooie cinematografie is de acterende cast daarvoor verantwoordelijk. Sterk acteerwerk. Vooral Christopher Abbott is in zijn rol als psychopathische killer een genot om naar te kijken.

Intrigerende film dus. Toch heeft de film genoeg zwaktes. Zo ontbeert de film diepgang. De personages zijn interessant maar breken nooit door de eerste kennismakende laag heen. Ze blijven onpersoonlijk en afstandelijk. Heel opvallend is ook (Biosguru noemde het ook al) dat de personages een film lang nooit in de camera kijken. Erg vreemd en naarmate de film vordert, word je er door afgeleid. Dat gaat ten koste van het kijkplezier. Het wordt op een bepaald moment zelfs lichtelijk irritant. Blijkbaar is het niet geoorloofd om een band met een personage te ontwikkelen. Een eigenaardige intentie, maar het werkt wel en is vervelend.

Verder kun je nog opmerken dat de explosie waarmee de film eindigt weinig spectaculair is. Het is in ieder geval niet de verlossende knaller waar je na meer dan anderhalf uur intrigerende somberheid recht op hebt en dat steekt.

Stijlvolle film met eigenzinnig en intrigerend camerawerk. Traag maar spannend genoeg.

Al was iets meer verhaal geen overbodige luxe geweest.

Een nogal naargeestige en duistere film waar weinig uit komt.

Zoals al vaker aangehaald, Biosguru heeft een punt over dat er maar heel weinig momenten zijn waarop je de ogen van de acteurs ziet. Een kleine uitzondering daarin is er voor Poots, maar precies haar karakter wordt dan ook weer een beetje vergeten in de uitwerking, we komen zo ongeveer niets over haar te weten. Beschadigde en gefrustreerde mensen inderdaad, en dat maakt ook dat het wat moeilijk blijft om je in te leven of iets van sympathie te voelen voor wat er met ze gebeurt.

De ontknoping is dan nog extra afknappend. Het zal ongetwijfeld ergens een tick in the box zijn voor het wild-west gevoel voor justice, wettelijk hebben we het volgens mij gewoon over een moord - Elwood heeft zijn revolver tenslotte al in de kofferbak gelegd. En het einde daarna is haast nog erger, heeft Sam zijn early onset dementia ineens van zich afgeschud en gaat hij ondanks dat weer rodeos doen? Meh, doe dan een happily ever after achter de tralies.